رپ افغانی: دردهای کودکی، دردهای مهاجرت

پذيرش > اخبار > رپ افغانی: دردهای کودکی، دردهای مهاجرت

رپ افغانی: دردهای کودکی، دردهای مهاجرت

بی بی سی: سوسن فیروز، نخستین دختر جوان افغان است که آهنگ رپ می خواند. او اولین آهنگ خود را ضبط کرده و می گوید آرزو دارد روزی به عنوان ستاره پاپ افغانستان از او یاد شود.
سوسن می گوید، با رپ خوانی، تلاش دارد دردهای دلش را فریاد کند، دردهایی که در کودکی و در هنگام مهاجرت دیده است.

او به تازگی به موسیقی رپ روی آورده، سبکی که در افغانستان بسیار تازه است.
سوسن در مورد اولین آهنگی که ضبط کرده می گوید: "وقتی خواندن این آهنگ را شروع کردم به کمک استادم، بسیار احساس آرامش کردم. با خود فکر می کردم اگر بتوانم سنگی را که روی سینه ام حس می کردم برای یکبار هم که شده دور بیاندازم حس فوق العاده ای خواهم داشت."

او می گوید: "من مانند بسیاری از هموطنانم کودکی سختی داشته ام."

سوسن می خواهد به آوازخوانی ادامه دهد، چون فکر می کند احساسش را می تواند تنها در قالب آهنگهای رپ بیان کند، ساختاری که به گفته او محدود نیست و "می توان حرفها را در آن به زبان ساده و بی آلایش بیان کرد."

در نخستین آهنگ، سوسن خواسته پاره ای از زندگی خود در هنگام مهاجرت در ایران را بیان کند.

او می گوید: "وقتی می رفتیم نانوایی، به ما می گفتند افغانی، کثافت، برو آخر صف، جای ما آخر صف نانوایی بود. حتی از گوش ما می گرفتند، ما را آخر صف می بردند. نمی توانستیم چیزی بگوئیم، اگر می گفتیم مثل مورچه روی ما می ریختند، و لت و کوب ما می کردند."

"من آنوقت کودک بودم و این کارها بر روحیه ام بسیار تاثیر بد می گذاشت، نمی توانم فراموش کنم."

شعر این آهنگ از سوی سهراب سیرت سروده شده و کمپوز آن توسط فرید رستگار آهنگ ساز افغان ساخته شده است.

در تهیه این آهنگ فرید رستگار از ترکیب "رباب" و رپ استفاده کرده و در بخش های از آهنگ هم از شیوه "هیپ هاپ" سود جسته است.

’حرفهای دل مردم’

سوسن تنها نان‌آور خانواده پنج نفری خود است، خانواده ای که در کار آوازخوانی از او حمایت می کند.

عبدالغفار فیروز، پدر سوسن می گوید که همیشه در کنار دخترش خواهد ایستاد.
او می گوید: "سوسن در قالب آهنگهایش از دل مردمش حرف می زند، از همین رو من همیشه در کنارش خواهم بود. ما نباید از گفتن واقعیت بترسیم. مادرش هم تشویق اش می کند و ما به او افتخار می کنیم."

اما زندگی همه زنان و دختران در افغانستان مثل سوسن نیست، دخترانی هستند که حتی اجازه شنیدن موسیقی ندارند چه رسد به اینکه خود بخواهند آواز بخوانند.

با این همه محدودیتها، دختران و زنانی در افغانستان توانسته اند گاهی از میان همه قیدوبندهای سنتی در یک جامعه مردسالار، سربرآورند و نامی از خود در میان آوازخوانان افغان به جا بگذارند.

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

پروین ذبیحی برنده جایزه حقوق بشری سازمان غيردولتى اتريشى سودويند شد

پخش کارت پستال و بروشور در روز جهانی زن در تهران

تمدید زمان برای امضای بیانیه‌ی جمعی از فعالان زن به مناسبت هشت مارس

مجوزی که در نطفه خفه شد

بیش از 2000 امضا در اعتراض به تبعیض های آموزشی به مجلس تحویل داده شد

ديگر بخش ها :