وحشت سوری ها از قدم گذاشتن در راه لیبی

پذيرش > تریبون > مقالات > وحشت سوری ها از قدم گذاشتن در راه لیبی

وحشت سوری ها از قدم گذاشتن در راه لیبی

تغییر برای برابری - ینی رونگرن، ترجمه ژاله معصومی - مهمترین کاری که اروپا می تواند انجام دهد دست برداشتن از سیاست دوگانه اش است. دولتهای اروپایی از موضعگیری شورای انتقالی لیبی پس از سرنگونی قذافی، مبنی بر پایه ریزی قوانین براساس شریعت و مجاز دانستن چند همسری سخنی به میان نمی آورند. – تو گویی همه آنانی که برای آزادی مبارزه کرده و جانشان را در این راه از دست دادند جهت مجاز کردن چند همسری مبارزه کرده اند؟ از جنایاتی که جنگجویان مرتکب شده اند نیز صحبتی نمی شود. – یک کلام هم گفته نشد، خیلی ضعیف. آنها می بایست اقدامات شورای انتقالی را بلافاصله به جرم نقض حقوق بشرگزارش می کردند. همان کاری که با قذافی کردند. هرآنگاه که حقوق بشر نقض می شود، بدون توجه به اینکه من هستم یا تو. اروپا می بایست نشان دهد که توجه به حقوق بشر، بی اعتنا به اینکه در کجا نقض می شود، معتبر است.

جنگی بی پایان

نوال یاجزی بیش از نیم قرن است که برای حقوق زنان مبارزه کرده است، از سن 16 سالگی. هم اکنون زنان خواستار متوقف کردن کشتارها هستند، و او مطمئن است که تغییر در راه است، بدون توجه به اینکه رژیم سقوط کند یا بر سر کار بماند. اما شرایط بحرانی است. او می گوید بدترین اتفاق ممکن جنگ داخلی است. او در هراس است که خشونت های رژیم سوریه، زمینه ساز یک مداخله نظامی بین المللی بشود.

بزرگترین هراس مردم سوریه تکرار سناریوی لیبی است. همه اپوزیسیون در داخل و خارج از سوریه، گفته اند که ما نمی خواهیم کشور را نابود کنیم. همه به شرایط خاص سوریه واقف هستند و می دانند که با لیبی فرق می کند. ما در سوریه اقوام مختلفی هستیم.ما سکت داریم، کرد داریم، ما انواع اقوام شرقی را داریم. بنابر این اگر یک جنگ داخلی شروع شود پایان دادن آن غیر ممکن می شود. او تاکید می کند که نمی شود کشته شدن تعداد زیادی از نظامی ها را نادیده گرفت. نظامیانی هستند که ارتش را ترک کرده و می گویند میخواهند از طریق شلیک کردن به سربازان ارتش از تظاهر کنندگان حفاظت کنند.

اما تظاهر کنندگان هنوز هم در جستجوی صلح هستند. به همین دلیل ما، زنان، می خواهیم که آنان دست از کشتار بردارند. بدون توجه به اینکه چه کسی این کار را انجام می دهد ما خواهان متوقف کردن خشونت هستیم. اولین خواسته مردم سوریه ایجاد رفرم ، کرامت انسانی، آزادی بود ونه هیچ چیز دیگر. ما اینگونه آغاز کردیم، چرا باید مثل لیبی به پایان برسانیم؟ ما باید در جستجوی راهی باشیم.

مبارزه برای حقوق تام برابر

از نظر نوال یازجی آنچه که در همه کشورها بعد از انقلابات اتفاق می افتد اجتناب ناپذیر است، که در مصر و لیبی نیز ثابت شده است –کسی از زنان برای نوشتن قانون اساسی نظرخواهی نمی کند، انتظار می رود آنان به نقشهای سنتی خویش برگردند تو گویی که انقلاب شامل حقوق شهروندی آنان نمی شد.

حقوق زنان تنها زمینه ا ی است که به مذهب و سنت وصل می شود. کسی از نقش مذهب در زمینه حضور سیاسی، تحصیل و اقتصاد صحبت نمی کند. در سوریه بعنوان مثال زنان از حق تمام عیار تحصیل، حضور سیاسی و اشتغال برخوردارند اما این حقوق در عمل محدود می شوند. تا وقتی که سیستم مرد سالارانه حاکم است ما قادر به تغییر حقوق زنان نیستیم.
نوال یازجی از کشورهای اروپایی می خواهد که از پایه گذاری کشورهای دمکراتیک و سکولار حمایت کنند.

این آسان نیست اما با جنبشهایی که در جریان است، چیزی تغییر کرده است. در گذشته سکولاریسیم پدیده ای غیر اخلاقی محسوب می شد، و جریانات مذهبی ازاین منطق استفاده می کردند که سکولاریسم برای مسلمانان بی معنی است. اما مردم هم اکنون در آن تردید می کنند. آنها تونسی ها را که در مورد سکولاریسم صحبت می کنند شنیده اند و ما نمونه ترکیه را داریم که مردم را وادار به اندیشیدن کرده است. در برخی از کشورها تو حتا نمی توانی اسمی از این لغت ببری، اما ما در سوریه هرگز اینگونه نبوده ایم، حتا اسد هم گفته است ک ما کشوری سکولار می خواهیم. مثل سایر کشورهای عربی نیست که اگر مردم از سکولاریسم صحبت کنند تهدید شوند.

دمکراتها نابرابری ها را نمی بینند

پس از سالها دیکتاتوری جامعه مدنی ضعیف است، هیچگونه سازمانی وجود ندارد، هیچگونه حزب سیاسی، فقط نامی ازاحزاب، در میان آنان یک حزب کمونیستی بزرگ و قوی بوده است، اما پس 40 سال همکاری با رژیم ضعیف شده است.

در عوض درها برای بنیادگرایان باز شد. تنها احزابی که سازماندهی شده هستند جریانات اسلامی اند. بنابر این حتا اگر ما از این بحران عبور کنیم، حتا اگر ما در این مبارزه پیروز شویم، نمی توانیم از یک عقب گرد در حقوق زنان پرهیز کنیم. به همین دلیل من از قانون اساسی، دمکراسی و آزادی برای ما صحبت می کنم، چرا که فکر می کنم زنان مبارزه سختی را حتا پس از آن در پیش خواهند داشت. حتا جریانات دمکراتیک، به شورای اپوزیسیون نگاه کنید، چند زن در آن وجود دارد؟ یک و یا تعداد محدودی، تعدادی ناشناخته هستند، اما هیچ مطبوعات سیاسی سخنی از این موضوع به میان نمی آورد. حتا جریانات دمکراتیک نیز به این سوال نمی پردازند که حقوق شهروندی زنان چه خواهد شد.

کشتار را متوقف کنید

همزمان نوال یازجی و سایر فعالین حقوق زنان از تلاش اتحادیه عرب جهت فشار بر رژیم اسد حمایت می کنند. هفته آینده قرار است که وزرای امور خارجه این کشورها همدیگر را ملاقات کنند.

شاید این به این مفهوم است که ابتکار اتحادیه عرب به اجرا در می آید، بگذارید امیدوار باشیم، چرا که تجربه لیبی، عراق و سایر کشورها اهمیت بررسی دقیق قبل از دست زدن به اقدامات نظامی به جای مذاکره را چند برابر می کند. کشتار را متوقف کنید! نه به کشتار!

منبع: تارنمای سوئدی پرسپکتیو فمینیستی

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

دهمین دورۀ مراسم تندیس صدیقه دولت آبادی ۱۳۹۲

کارت پستال‌هایی به بهانه‌ی هشت مارس و به یاد همه‌ی مبارزین راه برابری

بیانیه بیش از 350 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن؛ زنان هر روز فرودست‌تر می‌شوند

لباسی که برای تن ما دوخته اند! /اعظم بهرامی

چالش‌ها و چشم‌انداز فعالیت مدنی زنان

ديگر بخش ها :