چرا لندن در آتش می سوزد؟ - تغییر برای برابری

پذيرش > تریبون > چرا لندن در آتش می سوزد؟

ترجمه : شهرزاد امین

ینی رونگرن خبرنگار تارنمای پرسپکتیو فمینیستی در گزارشی حوادث اخیر کشور انگلیس را مورد بررسی قرار داده و به مصاحبه با مریم قاسمی دانشجوی مقیم لندن پرداخته است.

تا به حال 4 نفر که برای متوقف کردن شورشیها وارد عمل شده بودند، جان خود را از دست داده اند. پاسخ نخست وزیر دیوید کامرون انضباط بیشتر در خانه و مدرسه، محدود کردن شبکه های اجتماعی اینترنتی و افزایش نیروهای پلیس بوده. در حالیکه دیگران عملکرد پلیس را نشانه ای از کمبودهای جدی در جامعه می بینند.

غارتگران فقط تلویزیونهای صفحه تخت و دستگاههای کامپیوتر ندزدیدند. مریم قاسمی که از چند ماه پیش به لندن نقل مکان کرده و مشغول تحصیل در رشته جامعه شناسی است، مادرانی را دیده است که بسته های بزرگ برنج و پودر ظرفشویی را از مغازه ها خارج می کردند. وی می گوید –چنین چیزهای کم ارزشی، اینها نشان دهنده این است که مردم چقدر در مضیقه هستند. دوشنبه شب او در شهرهکنی در شرق لندن بود، جوآنجا خشن بود.د ر صفوف مقدم جوانان مغازه ها را در هم ریخته، ماشینها و ساختمانهارا آتش زدند و به پلیس حمله کردند. در صفوف بعدی او شاهد خانواده ها و کشیشها بود.

دختری از یک فروشگاه با وسایل زیادی بیرون آمد و گفت او برای اولین بار در زندگیش این همه وسایل خریده است. تعدادی از آنان سعی کردند با پلیس صحبت کنند. زنی فریاد زد " حالا باید ببینید، این صدای ضعیفان است که می شنوید". علیرغم اینها مریم معتقد است که هدف مقدم خشم مردم نه پلیس بلکه سیستم درتمامیت آن بود. جوانان نمی خواستند با پلیس صحبت کنند، اما تعداد زیادی از خانواده ها که با فرزندانشان در خیابانها بودند، از عدم وجود چشم اندازهای روشن صحبت می کردند. پدری که پسرش امکان ادامه تحصیل، به دلیل بالا رفتن شهریه دانشگاهها برای سومین بار، را نخواهد داشت، گفت: "جوانان ما تحصیلات ندارند، فاقد بیمه هستند، بیکارند، هیچگونه آینده ای ندارند".

جرم خالص
نخست وزیر دیوید کامرون، معاون وی ، شهردار لندن و رییس پلیس منچستر هرگونه نظری را که افزایش فقرو خشونت پلیس را عامل شورشهای اخیر میداند رد کرده اند. آنان از مطبوعات خواسته اند که از "تجزیه و تحلیل بیش از حد" خودداری کرده و حوادث را بعنوان جرم خالص انعکاس دهند. از نظر کامرون ضعف در به خیابان نیاوردن تعداد بیشتری پلیس در مراحل اولیه بود. اما حا لا باید آستینها را بالا بزنیم و هیچ حقوق بشری نیز نباید مانع شناسایی آنانی که غارت و تخزیب کرده اند بشود. "کسی که اینقدر سن و سال دلرد که مرتکب جرم بشود، به همان اندازه نیز سن و سال مجازات را دارا می باشد" این سخنان را دیوید کامرون با آگاهی به این امر که تعدادی از دستگیر شدگان زیر 18 سال هستند، گفته است.

نخستین درگیریها در توتنهام بوقوع پیوست، جایی که جوان 29 ساله مارک دوگان توسط پلیس دستگیر شده و در ماشین پلیس مورد هدف گلوله قرار گرفت. آکتویستهای محلی به سمت ایستگاه پلیس به حرکت در آمدند تا از کم و کیف واقعه اطلاع حاصل کنند. اما کسی به سوال آنان پاسخ نداد. دختر 16 ساله ای که از فرط استیصال خطاب به پلیس فریاد کشید، به وسیله باتوم ، سپر ولگد در حالیکه روی زمین افتاده بود مورد حمله پلیس قرار گرفت.

خشم زیر سطح
نویسنده و بلاگ نویس ریچارد سیمور در مصاحبه ای با امی گودمن در دمکراسی حالا می گوید: " من می توانم بگویم که پلیس به اندازه کافی با اقدامات خویش به بوجود آمدن این شرایط دامن زده است، بدیهی است که این سوال پیش می آید که چرا کسی فکر می کند که پلیسی که خودش به این شرایط دامن زده است راه حلی نیز برای آن داشته باشد. در همان برنامه دارکوس هو، میزبان برنامه و ستون نویس که در بریکستن زندگی می کند ضعفهای کار پلیس و برخورد آنان با جوانان سیاه پوست رااز دهه 80 به این سو مورد انتقاد قرار داده است. نوه 14 ساله وی باره توسط پلیس متوقف شده است. – خشمی زیر سطح فوران میکند، چرا که وقتی صدها هزار جوان همزمان واکنش نشان می دهند، می بایست چیزی همزمان احساس شده باشد. بنابر این وقتی که مارک دوگان به قتل می رسد همه آنها با این قضیه احساس همدلی داشته ونظراتی نیز در مورد بود و نبودو راه و رسم زندگی داشتند.

اطلاعاتی در مورد شلیک گلوله از طرف دوگان در مطبوعات منتشر شد اما این خبر از طرف آی پی سی سی، که شکایات از پلیس را بررسی می کند، تکذیب شد.

در روزنامه گاردین کارولین دیویس می نویسد که 333 نفر توسط پلیس طی 11 سال گذشته کشته شده اند، بدون اینکه هیچ پلیسی محکوم شده باشد.

قدرت و بی قدرتی
بلاگ نویسان مسئولیت آنالیز عمیقی را که کامرون نمی خواهد شاهد آن در مطبوعات باشد به عهده گرفته اند. یکی از آنان پنی رد است که شورش را در ارتیاط آن با قدرت می بیند و با اشاره به مصاحبه ن بی سی با مرد جوانی در تورندهم که از او سوال شده بود آیا از نظر وی این راه به جایی ختم می شود، پاسخ داده بود: - بله اگر به خاطر این شورش نبود تو در اینجا با من صحبت نمی کردی، مگر نه؟ دو ماه پیش ما یک راهپیمایی به سمت اسکاتلند یارد داشیتم، بیش از 2000 نفر از ما، همه سیاه پوست، یک راه پیمایی آرام و مسالمت آمیز و میدانی؟ حتی یک کلمه هم در مورد آن در هیچ مطبوعاتی گفته و نوشته نشد. عصر دیروز کمی شورش و غارت و دور وبرت را ببین... آنجا دهها تیم تلویزیونی و خیرگزاریها که مردان جوان را همه جا مصاحبه میکردند، وجود داشت.

"آیا کسی فکر می کند که این اتفاقی است که این پدیده جهانی- ظاهرن حملات بی معنا به تمدن شهری- همیشه در آنجاهایی اتفاق می افتد که اختلاف بین انسانها خیلی فاحش است؟" این موضوع پایان نامه فردریک ادین در علوم اجتماعی است که می توانست امروز مشخصن در مورد شورشهای انگلیس صدق کند.

فقدان تجزیه و تحلیل جنسیتی
یک بلاگ نویس فمینیست در جستجوی تحلیل جنسیتی از شورشهاست، او از تحلیلهای تکراری مطبوعات از خشونتگران و انگیزه های آنان می نویسد و معتقد است که زنان بطور کلی در پوششهای خبری بجز یک مورد غایبند- ضعف در تربیت فرزندان. "... هر چند که زنان به طور کلی در طول تمام شورش غایب بوده اند، اما بعنوان مسولین اخلاقی شدیدن نمایانده می شوند. تمامی مسولیت والدین در اینجا به مادر واگذار شده و این درک وجود دارد که مادران تنها، موجب تخریب جامعه شده اند".

خودت واکنش نشان بده
بلاگ دیگری که مورد توجه زیادی قرار گرفته است از تجربیات خویش بعنوان معلم می نویسد و انسانها یی را که امکانات و امکان انتخاب دارند و از شرایط موجود نگران هستند می خواهد که واکنش نشان دهند: " اگر خودت را یک ایده آلیست می دانی، تویتر را کنار بگذار، پلا کاردت را زمین بگذار، دست از خیره شدن به ناف خویش برای بر شمردن امتیازاتت بردار. آنچنان که می آموزی زندگی کن. به یک مدرسه ابتدایی برو و با آنانی که مشکل خواندن دارند بنشین، برو و رییس یک مدرسه شو، دفاع از حقوق انسانها را بیاموز تا وقتی که یکی از این بچه ها در پروسه های حقوقی قرار می گیرند و والدینشان قادر به شرکت دراین پروسه حقوقی نیستند، تو بتوانی سخنگوی آنان شوی. آگر نمی توانی هیچکدام از این کارها را انجام دهی یک شیفت اضافی کار کن و یا مواظبت از فرزندان یک همکار را به عهده بگیر تا او بتواند این کارها را انجام دهد. برخلاف کار سیاسی نمادین، اینگونه کارهایی تاثیر گذار خواهد بود."

دوران سخت
پتر اوبورنه، سردبیر سیاسی دیلی تلگراف می نویسد که زندگی تهی که در راس جامعه زندگی می شود، آنجا که آنان که بیشترین ولخرجی را می کنند برترند، ریاکاری اخلاقی جامعه امروز انگلیس را به نمایش می گذارد. رفتاری که در مطبوعات مورد تجلیل قرار می گیرد، اما رهبران اقتصادی و سیاسی می بایست ضد اخلاق را در آن ببینند. با وجود آنکه آنان در مدارس خوب درس خوانده اند، امکانات زیادی در اختیارشان گذاشته شده، تهدید می کنند که به سویس نقل مکان خواهند کرد تا مالیات نپردازند و یا اینکه بقیه مالیات پردازان هزینه های آنان را متقبل شوند وقتی که 8 دستگاه کامپیوتر لپ تاپ و یا تلویزیون دیزاین به قیمت حدود 100000 کرون بعنوان نماینده مجلس در حساب هزینه های خود جایگزین کرده اند. اوبورنه به سختی می تواند تفاوتی میان تقلب در حساب سازی، فرار از مالیات ودزدیهایی که غارتگران مرتکب می شوند، قایل شود.

مریم قاسمی تعریف می کند که غروب پنجشنبه خیابانهای لندن آرامترند. او عازم جلسه ای در مورد شورشها در بریکستن، شهرکی که اکثریت آنان منشاء آفریقایی دارند، آنجا که جوانانشان به توقیفهای بی دلیل پلیس عادت دارند، است. در مسیر جلسه او دختر جوان دانش آموزی را می بیند که سخنان شهردار را در مورد شرایط سخت جاری و بحران اقتصادی شنیده است. او در مورد افزایش فشارهای اقتصادی در مدت زمان کوتاهی تعریف می کند، مراکز فعالیتهای جوانان تعطیل شده است: - برای ثروتمندان هرگز شرایط سخت نیست. برای ما شرایط سخت است. من از آنان دعوت می کنم که مدت زمانی را در اینجا زندگی کنند تا ببینند آیا آنها قادر به زندگی در اینجا خواهند بود.
مریم قاسمی بجز صحبت از فرهنگ باندها و نظم و انضباط هنوز تجزیه و تحلیل عمیق سیاستمداران را در مورد شورشهای اخیر ندیده و نشنیده است.

منبع: تارنمای سوئدی پرسپکتیو فمینیستی
http://feministisktperspektiv.se/

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

دهمین دورۀ مراسم تندیس صدیقه دولت آبادی ۱۳۹۲

کارت پستال‌هایی به بهانه‌ی هشت مارس و به یاد همه‌ی مبارزین راه برابری

بیانیه بیش از 350 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن؛ زنان هر روز فرودست‌تر می‌شوند

لباسی که برای تن ما دوخته اند! /اعظم بهرامی

چالش‌ها و چشم‌انداز فعالیت مدنی زنان

ديگر بخش ها :