طلوع خورشید در کنار بهار، در کنار دختر خورشید- برای بهاره علوی/ صبرا رضایی

پذيرش > كوچه به كوچه > طلوع خورشید در کنار بهار، در کنار دختر خورشید- برای بهاره علوی/ صبرا (...)

طلوع خورشید در کنار بهار، در کنار دختر خورشید- برای بهاره علوی/ صبرا رضایی

تو چه دوری از من و چه نزدیک

بهار رو دوست نداشتم، نه به خاطر فصلش نه به خاطر هواش فقط و فقط به خاطر اتفاق های تلخی که توی بهار تجربه کرده بودم. نمیدونم چطور میشه تعبیرش کرد اما انگار همه چی جمع می شد و توی بهار به ما نازل میشد همیشه. وقتی بهار سر می رسید، یاد شعر شمس لنگرودی می افتادم " دلداریمان بده سال نو !"

امسال اما عجیب بود بیشتر از هر موقعی حضور تک تک دوستانم به من آرامش می بخشید. سختی های سال پیش برایم خاطره انگیز می شد به اشک ها گریه ها و آه هامون با یه لبحند نگاه می کردم چون حضور آدم ها اینبار پررنگ تر از همیشه بود.

تعطیلات تمام شد، خسته از سفر های طول و دراز اومدم خونه نشستم و نوشتم و نوشتم برای اینکه از تو و امثال تو تشکر کنم به خاطر بودنتون به خاطر آرامشی که تو این سختی ها به من دادید به خاطر دردها و دغدغه های مشترکمون اما ... هنوز ساعتی از رسیدن و نوشتنم نگذشته بود که خبر دردناک فوت پدرتو شنیدم. یک دفعه یاد آروزهات افتادم ، یاد آرزوهای سال 90 تو، یاد انرژی صدات. سخت بود، اما، تو بهاره ما بودی میدونستم که سختیشو رد می کنی و دوباره از نو شروع می کنی. اینقدر مطمئن بودم که راحت بود زنگ زدن به تو، حرف زدن باتو و خندیدن باتو ، فروردینم با تصادف تو از آرامش در اومد و دراومد و در اومد و پر از اتفاقای تلخ شد. یکی رو بردن، یکی رو آوردن، یکی گریه می کرد، یکی فریاد میزد؛ منم غصه می خوردم اما دلخوشیم حضور تو بود نه اینکه هر لحظه من تو بودی نه، اینقدر هم احساس مهم بودن نکن اما فکر اینکه تو رو از دست نداده بودم خیلی بهم انرژی می داد.

6ام اردیبهشت بود. چقدر همه چی خوب بود، دوباره داشتم خوش بین می شدم؛ آخه قرار بود یکی آزاد بشه که شد اما نمیدونستم که تا آزادی اون تو دیگه نیستی، تو حتی فرصت این رو نداری که بهم بگی صبرا صبرا خیلی خوشحالم که آزاد شده. آره تو حتی فرصت تبریک هم نداشتی یا نه، من دیگه فرصت حرف زدن باهاتو نداشتم فرصت کل کل کردن باهاتو .... ، این روزا همش یاد دیدار اولمون می افتم. یاد اینکه سنِ تو باور نمی کردم میگفتم دروغ میگی. یاد خورشیدی که طلوعشو کنار تو تماشا کردم " دختر خورشید" یاد دریایی که باهم پامون رو زدیم به آب، یاد تحلیل کردن آدما کنار ساحل، یاد خنده هامون از دیدار اول، ذهنم پرید به صحبت های آخر ، به قهقه هات، به کمپوت هایی که قرار شد برات بیارم، تو حتی صبر نکردی که من بیام آخه دختر فکر نکردی که می خوام بیام از اون سوغاتی های خوشمزه ت بخورم؟ فکر نکردی که دیگه با چه امیدی پامو بزارم تو سنندج؟ فکر نکردی که تو بهترین کسی بودی که می تونستم باهاش از درد دوری و رفتن ها بگم؟ نه انگار به هیچی فکر نمی کردی انگار پدر بود که تو رو می کشوند و ما مهم نبودیم .. نه نمی خوام گله کنم فقط دوست دارم با تمام وجود بهت غر بزنم، آخه خسته شدم از این همه اتفاقای تلخ و نبودن ها، خسته شدم از این از دست دادن ها.

خجالت می کشم بهاره

خجالت می کشم از این همه ناتوانیم در کنار شور و نشاط و قدرتمند بودن تو. خجالت می کشم ازت و این باعث میشه که دوباره بلند شم و بخوام کاری بکنم. کاری که با تو میکردم و بدون تو هم خواهم کرد بلند میشم دنبال تبعیض ها و نابرابری هایی می رم که تو میرفتی، دوباره بلند میشم و دنبال راهی می رم که اولین تجربه های باهم بودن هامون و تمام دوستی هامون رو مدیونشیم.

آره بهارم بلند میشم، بلند میشیم ...

فقط

تو بخند.

تو چه دوری از من خزر

و چه نزدیک با من

که دلم را خیس می کنی

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

روايت بيست و پنجمين شهريور / نرگس طیبات

وقتی آتش خاموش شود/فرشته نوبخت

آن گاه که زن شدم / ویژه نامه 8 مارس 1391

چیزی زیر پوست این شهر می جوشد / دلارام علی

گرسنگی / وبلاگ سیب و سرگشتگی

ديگر بخش ها :