گفتگو با یکی از زنان انقلابی مصر: رویای ما بر اسلحه ی شکننده آنها پیروز شد

پذيرش > تریبون > گفت و گو > گفتگو با یکی از زنان انقلابی مصر: رویای ما بر اسلحه ی شکننده آنها پیروز (...)

گفتگو با یکی از زنان انقلابی مصر: رویای ما بر اسلحه ی شکننده آنها پیروز شد

22 فروردین 1390 - ترجمه : نفیسه آزاد - نسخه قابل چاپ

تغییر برای برابری : زنان مصری پس از انقلاب، به خانه های خود بازنگشتند اما از چیزی هم که در جریان بود راضی نبودند، کمیته ی تغییر قانون اساسی بدون حضور زنان تشکیل شد و تغییرات داده شده زنان را راضی نکرد.راهپیمایی هشت مارس به خشونت کشیده شد و تعدادی از زنان دستگیر شدند. اما زنان مصری بر آنند که از حقوق خود پس از انقلابی که خودشان نیز در آن نقش مهمی داشتند دفاع کنند.سایت الکرامه در ابتکاری جدید بر آن است تا تعدادی مصاحیه با زنان مصری که در جریان انقلاب مصر حضور داشتند منتشر کند. اولین این زنان ثمر عبدالرحمن است،اینترن 23 ساله ی Care International که در جریان رای گیری رفراندوم 19 مارج برای قانون اساسی با او مصاحبه شده است.آنچه می خوانید ترجمه ی این مصاحبه است.

آیا می توانی برای ما تجربه ات را در طول دو هفته ی اول انقلاب تشریح کنی؟

آمیزه ای بود از لذت و ناراحتی همزمان. من سرشار از امید بودم، امید به اینکه مردم مصر بتوانند آینده ی خود را تغییر دهند، لحظه هایی بود که همزمان می خندیدم و گریه می کردم، همه ی آنچه رخ می داد شبیه رویایی بود که شکل واقعیت به خود گرفته بود، روزهایی که نسل های زیادی در مصر آرزویش را داشتند و من بخشی از آن بودم.

تو آن زمان کجا بودی؟ چه احساسی داشتی؟ چطور تصمیم گرفتی که شرکت کنی یا نکنی؟

من از روز اول آنجا بودم. روز 25 ژانویه، ما گروه های کوجکی تشکیل دادیم و ازمحله های مختلفی در قاهره به سمت میدان التحریر رفتیم،با عزمی راسخ برای مقاومت در برابر نیروهای امنیتی و ورود به میدان. ما تمام روز در میدان بودیم و انتظار نیروهای امنیتی دولتی را می کشیدیم، چیزی که نهایتا هم اتفاق افتاد و آنها با تعداد زیاد، گاز اشک آور و گلوله های لاستیکی به ما هجوم آوردند. من آن روز هفت تیر پلاستیکی خوردم ، اما این باعث شد که عزمم برای روزهای بعد راسخ تر شود. برای اولین بار در زندگیم احساس می کردم که قادرم تغییری واقعی ایجاد کرده و به واسطه ی اراده ام، آنقدر توانمند شوم که رویای من بر اسلجه ی شکننده ی آنها پیروز شود.در واقع با وجود اینکه من تنها 23 سال دارم ولی برای من، مشارکت در انجام رساندن این انقلاب دعوتی بود که باید پاسخ داده می شد، نه تصمیمی که باید گرفته می شد. درست مانند بسیاری دیگر از مردم من تنها در انتظار آن لحظه ی درست بودم که بتوان از شر این جکومت فاسد راحت شد.

نقش خودت را در اتفاقاتی که پس از انتخابات میافتد چطور ارزیابی می کنی؟

من خودم را بیشتر درگیر در طرح های توسعه و آنچه به بالا بردن آگاهی سیاسی منجر می شود می دانم. راهکارها و روش های ما در توسعه باید تغییر کند و دور جدیدی را آغاز کند که با روح انقلابی ما به روز شده باشد و تاثیرگذارتر باشد. من در آینده به هیچ جنبش یا حزبی نخواهم پیوست اما همه ی تلاشم را می کنم که راهی را دنبال کنم که فکر می کنم ما را به دموکراسی خواهد رساند.

تو مشارکت زنان در را در اتفاقات اولیه چطور دیدی؟

مشارکت زنان یکی از اصلی ترین شادی های من در روزهای انقلاب بود. ما مصری بودیم، نه زن یا مرد. زنان در میدان التحریر همانند مردان با نیروهای امنیتی می جنگیدند، ما شبها در میدان خوابیدیم و تمام لحظه های شادی و اندوه را باهم قسمت کردیم. هیچ آزاری در کار نیود و مردم به زنان احترام می گذاشتند و برابری را در برخورد با آنها رعایت می کردند.این انقلاب متعلق به نسل جدیدی بود که روشنفکر بودند و علی رغم جنسیت به یکدیگر احترام می گذاشتند. منظورم این نیست که به کل موضوعات مربوط به جنسیت را فراموش کرده ایم بلکه می خواهم بگویم همان نسلی که برای این انقلاب جنگید می تواند علیه سنت و نابرابری جنسیتی هم بجنگد. مردم فهمیده اند که قدرت در دست تک تک انسان هاست و جامعه سلسله مراتبی ندارد.

انتظارات و ترس های تو برای دوره ای که در پیش است، چیست؟

امیدوارم گروههای محروم نقش بیشتری در تصمیم گیری ها داشته باشند ولی نگرانم از اینکه که در باورها و ارزش های مردم تغییراتی به وجود بیاد. من به بیشتز شدن آزادی بیان و نقش پررنگ تر رسانه خوشبین هستم ولی از این نگرانم که دوره ای از هرج و مرج سیاسی پیش بیاید که در آن گروه های سیاسی برای به دست گرفتن قدرت با هم رقابت کنند و در این میان از مذهب برای متقاعد کردن مردم استفاده کنند. من بسیار امیدوارم که بحران اقتصادی به مدد سازمان دهی راهکارهای موثر و همکاری بین المللی پایان یابد.

انقلاب را تا اینجا چطور ارزیابی می کنی؟ جنبه های مثبت و منفی آن چه بوده است؟

انقلابمان را عملی خود جوش، بسیار سازمان یافته می دانم که با روشی کاملا مسالمت آمیز انجام شده. اگرچه نتایج آن من را راضی نمی کند. من این انقلاب را یک قیام ناقص می دانم. من اعتماد یا علاقه ای نداردم که ارتش همه چیز را کنترل کند و به اعتقاد من استفاده ی نابجا از مذهب در این دوران خاص می تواند ما را به سمت یک جنگ درونی یا یک دیکتاتوری اسلامی ببرد. من نگران جهل سیاسی هستم که در طول 30 سال دیکتاتوری در مصر به وجود آمده و می تواند مشکلاتی را در آینده ایجاد کند، مشکلاتی که نمی توان آن ها را تنها با انقلاب کردن برطرف کرد

آیا تغییری در مشارکت سیاسی تو ایجاد شده است؟ چرا و چطور؟

من این روزها مشتاق شنیدن هر اطلاعات و هر خبری هستم که به دستم می رسد، بنابراین می توانم یک تصویر کامل از آنچه اتفاق می افتد را داشته باشم. من هنوز به هبچ کدام از احزاب موجود اعتماد ندارم و گمان می کنم که هیچ کدام از آنها هنوز به اندازه ی کافی قدرتمند نیستند. اگرچه من می توانم خودم را در قالب یکی از این جنبش های جوانان ببینم ، البته تا زمانی که درهای آنها برای تنوع عقاید باز است و خود را جوابگو می دانند.

آیا تغییری در زندگی شخصی تو و یا فعالیت های روزانه ات ایجا شده است؟

من به دیدن اخبار و خواندن آنها پیش از انقلاب هم عادت داشتم، ولی الآن در چرخه بسیار سریعی از اطلاعاتی که آن لاین و در شبکه های اجتماعی رد وبدل میشود درگیر هستم. همچین در جلسات و بحث های سیاسی بیشتری شرکت می کنم.

منبع: الکرامه

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

دهمین دورۀ مراسم تندیس صدیقه دولت آبادی ۱۳۹۲

کارت پستال‌هایی به بهانه‌ی هشت مارس و به یاد همه‌ی مبارزین راه برابری

بیانیه بیش از 350 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن؛ زنان هر روز فرودست‌تر می‌شوند

لباسی که برای تن ما دوخته اند! /اعظم بهرامی

چالش‌ها و چشم‌انداز فعالیت مدنی زنان

ديگر بخش ها :