همسر نسرین ستوده: مجازاتها در ایران تبدیل به مجازاتهای خانوادگی شده است

پذيرش > اخبار > همسر نسرین ستوده: مجازاتها در ایران تبدیل به مجازاتهای خانوادگی شده است

همسر نسرین ستوده: مجازاتها در ایران تبدیل به مجازاتهای خانوادگی شده است

جرس: نسرين ستوده وکيل دادگستری و فعال حقوق بشر روز سيزدهم شهريورماه دستگیر و پس از ماه‌ها بازداشت در سلول‌های انفرادی زندان اوين و بارها اعتصاب غذا، در نوزدهم دی ماه سال جاری طی حکمی توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به رياست قاضی پيرعباسی به تحمل يازده سال زندان و بیست سال محروميت از حرفه وکالت و همچنين بیست سال محروميت خروج از کشور محکوم گرديد.

همسر نسرین ستوده در خصوص وضعیت و شرایط "نامناسب" همسرش می گوید: "وضعیتی که در این مدت هفت ماه خانم ستوده وفرزندان و من و خانواده ایشان تحمل کردیم اصلا قابل تصور نیست. الان در ایران مجازات ها تبدیل به مجازات های خانوادگی شده است، اینکه مادر بیمار ایشان نمی تواند دخترش را ببیند یا فرزندانش در بدترین شرایط او را می بینند اصلا قابل توجیه و قابل تصور نیست. خانم ستوده تنها جرمش دفاع از زندانیان عقیدتی و زنان و کودکان بوده است و موارد اتهامی که به ایشان وارد کردند تنها مصاحبه ها و نوشته هایی بوده که از موکلین خود دفاع کرده است که این از وظایف یک وکیل است و جرم نیست. زمانیکه با یک وکیل که یک زن و مادر است اینگونه رفتار می شود خوب می شود گفت وضعیت حقوق بشر در ایران اسف بار است."

گفتنی است، دکتر زهرا رهنورد که هم اکنون در حصر بسر می برد در دیدار با خانواده نسرین ستوده با ابراز تاسف از زندانی بودن این وکیل دادگستری گفته بود: "نسرین ستوده در آینده‌ای نه چندان دور به نماد استقامت زنان و مردان ایرانی تبدیل خواهد شد، روزی که دور نیست، همان روزی که مردم ایران صبح آزادی را در آغوش خواهند گرفت."

متن گفتگوی "جرس" با رضا خندان همسر نسرین ستوده در پی می آید:

آقای خندان اخیرا یکی از زندانیان زن که آزاد شده از شرایط بسیار سخت زنان در بند دویست و نه خبر داده است، لطفا از آخرین وضعیت جسمی و شرایط نگهداری خانم ستوده در بند 209برایمان بگویید.

همسرم در بند 209 و تحت شرایط امنیتی بسیار خاصی و با کمترین امکانات نگهداری می شود. ایشان در این مدت هفت ماه، چهارده کیلو وزن کم کرده اند حال شما تبعات این کمبود وزن و فشارها را تصور کنید. خود من را بیست و چهار ساعت در بند 209 بازداشت کرده بودند و امکانات آنجا را دیدم و می دانم که زندانیان در چه شرایط ویژه و سختی بسر می برند. بند 209 هیچگونه امکاناتی ندارد و کسانی که در مرحله تحقیقات و بازجویی هستند در آنجا نگهداری می شوند و با چشم بند که غیرقانونی است برای ملاقات آورده می شوند. حتی دوبار خانم ستوده به این مسئله اعتراض کرد که ملاقاتها لغو شد. تحمل این شرایط ویژه بسیار سخت است و ایشان نزدیک به هفت ماه است که در این شرایط بسر می برد و هیچ دلیل قانونی برای نگهداری ایشان در این شرایط وجود ندارد. این را هم تاکید کنم که پسر سه ساله ما در این هفت ماه فقط توانسته سی و پنج دقیقه مادرش را ببیند در شرایطی که چند مامور او را با خود می برند تا مادرش را به مدت پنج دقیقه ببیند و پسرم یکبار هم مادرش را بهمراه من ملاقات نکرده است. حتی آخرین بار از پشت تلفن به مادرش گفت: "مامان دعا می کنم خیلی زود برگردی" خوب ببینید چقدرعرصه به این کودک تنگ شده است. پزشکان هم اکیدا تاکید کرده اند که بچه ها را ملاقات کابینی نبرید چون اثرات روحی غیرقابل جبرانی بر روی آنها می گذارد و این احساس که نمی توانند در آغوش مادرشان باشند ضربات روحی بر آنها وارد می کند. بعد از چقدر دوندگی و نامه نوشتن خانم ستوده این کودک می تواند به مدت پنج دقیقه در یک ماه مادرش را ببیند و خود من هم که اصلا حتی یک دقیقه ملاقات حضوری نداشتم. مادر خانم ستوده هم که به علت مشکلات جسمانی و نبود امکانات در زندان حتی ملاقات کابینی هم نمی تواند دخترش را ببینند. خوب این وضعیت ملاقات ها است در صورتی که ملاقات حق مسلم هر زندانی است. هنوز علت اینکه چرا به ایشان ملاقات حضوری داده نمی شود نمی دانیم.

این را هم باید اضافه کنم که همسر من وکیل است و می تواند در دادگاه از خودشان دفاع کنند اما بدون اینکه قلم و کاغذی در اختیارش گذاشته شود مستقیم از سلول انفرادی بهمراه چند مامور به دادگاه برده می شود و در چنین شرایطی انتظار داشتند که از خودش دفاع کند. این شرایط و امکانات زندانیان ماست!

شرایط ملاقات ها به چه صورتی است؟

بند 209 یک هفته در میان ملاقات می دهند که از زمانیکه دادگاهشان تمام شد ما یک هفته در میان به صورت کابینی می توانیم ایشان را ملاقات کنیم. البته این ملاقات به صورت منظم نیست و غیر از موارد تعطیلی به خاطر مسائل امنیتی این ملاقات ها را لغو کرده اند.

با توجه به اینکه تا دادگاه تجدید نظر ایشان می توانند طبق قوانین زندان به قید وثیقه آزاد باشند، آیا در این خصوص اقدامی کرده اید؟ و نتیجه آن چه بوده است؟

این برای ما هم جای سوال است.خانم ستوده یکی از وکلای شناخته شده است و رفتار و کردارش را همه می شناسند. همیشه نجیبانه صحبت کرده و پرونده هایش را پیگیری می کرد بخاطر همین این گونه برخورد با ایشان در مدت این هفت ماه بسیار عجیب است و ما علت آنرا نمی دانیم.علی رغم اینکه دادگاه ایشان تمام شده و حکمشان هم صادر شده و تا دادگاه تجدید نظر می توانند با وثیقه از زندان آزاد شوند اما در زندان نگهداری می شوند.

در هیچ موردی هم جوابی به ما نداده اند، از جمله نگهداری ایشان به مدت طولانی در سلول انفرادی، قطع ارتباطات ایشان بویژه قبل از برگزاری دادگاه و موارد دیگر اما هیچ مرجعی حاضر به پاسخگویی نیست.

یک دادگاهی هم در زندان برایشان تشکیل دادند می توانید از این دادگاه برایمان بگویید؟}

بعد از اینکه دادگاه خانم ستوده تمام شد و حکم هم صادر کردند دوباره یک دادگاهی برای ایشان تشکیل دادند که اتهام وارده هم تظاهر به بی حجابی از سوی خانم ستوده در یک فیلم بود که ایشان و وکیلشان به روند دادگاه اعتراض می کنند و نه خود خانم ستوده و نه وکیل ایشان به خاطر ایرادات شکلی که دادگاه رعایت نمی کرد، حاضر به دفاع نشدند که آخرین جلسه دادگاه هم از حضور خانواده جلوگیری شد و ما نتوانستیم در جلسه دادگاه حضور پیدا کنیم.

سازمان دیده بان حقوق بشر طی گزارشی وضعیت حقوق بشر و همچنین زندانیان سیاسی در ایران را اسف بار توصیف کرده است. شما بعنوان همسر یک زندانی سیاسی وضعیت حقوق بشر و زندانیان سیاسی را چطور می بینید؟

من اظهار نظر کلی نمی کنم اما فقط وضعیت همسر خودم را که در زندان می بینم و شرایطی که ایشان و خانواده اش مجبور به تحمل آن هستند، باید بگویم وضعیت حقوق بشر در ایران واقعا اسف بار است. وضعیتی که در این مدت هفت ماه خانم ستوده وفرزندان و من و خانواده ایشان تحمل کردیم اصلا قابل تصور نیست. الان در ایران مجازات ها تبدیل به مجازات های خانوادگی شده اینکه مادر بیمار ایشان نمی تواند دخترش را ببیند یا فرزندانش در بدترین شرایط او را می بینند اصلا قابل توجیه و قابل تصور نیست. خانم ستوده تنها جرمشان دفاع از زندانیان عقیدتی و زنان و کودکان بوده است و موارد اتهامی که به ایشان وارد کردند تنها مصاحبه ها و نوشته هایی بوده که از موکلین خود دفاع کرده است که این از وظایف یک وکیل است و جرم نیست. زمانیکه با یک وکیل که زن و مادر است اینگونه رفتار می شود خوب می شود گفت وضعیت حقوق بشر در ایران اسف بار است.

امسال روز زن چه تفاوتی با سالهای گذشته که خانم ستوده آزاد بودند داشت؟

خوب مسلم است که روز زن امسال بسیار متفاوت از سالهای گذشته بود اما تنها شانسی که آوردیم این بود که نوبت تلفن خانم ستوده به این روز افتاد و روز زن و تبریک دوستان را به ایشان رسانیدم. سالهای گذشته هم در روز زن برای سخنرانی و پیگیری وضعیت زنان از خانه بیرون می رفتند و حس خوبی داشتند. اما امسال یک حس تاسف بهشان دست داد. یک مشکلی هم با ماموران برایش پیش آمده بود که همان لحظه اول تلفنش قطع شد بعد هم که تلفن وصل شد متوجه شدیم که درگیری داشته و درست هم نتوانست برای ما توضیح دهد و کل مکالمه ما تحت الشعاع این قضیه قرار گرفت. در نظر داشته باشید که ایشان کلی پرونده سیاسی و غیرسیاسی زیر دستشان داشته که الان روی زمین مانده است و حتی در مدت ده دقیقه ای که فرصت صحبت دارند شاید نود درصد حرفهایشان در خصوص موکلانش است که از من می خواهد از همکارانشان برای پیگیری این پرونده ها کمک بگیرم.

هر صحبت ناگفته ای مانده بفرمایید.

الان پرونده خانم ستوده برای دادگاه تجدید نظر رفته است چند ساعت پیش که با وکیل ایشان صحبت کردم متاسفانه بعد از چند ماه وکیل ایشان نمی تواند پرونده را پیدا کند و هیچکس به ایشان نمی گوید که پرونده به کجا ارجاع شده است؟ من نمی دانم آیا باید از وکلا مخفی بماند که پرونده به کدام شعبه رفته است؟ وکلا باید بتوانند پرونده را پیگیری کنند و لایحه بدهند... در حالیکه تا الان باید مشخص شده باشد که پرونده خانم ستوده در کجاست. اگرچه خیلی امیدی به دادگاه تجدید نظر نداریم و کم کردن چند سال از بازداشت ایشان مشکلی را از ما حل نخواهد کرد و تنها راهش این است که ایشان تبرئه شوند و به خانواده برگردند. حتی با وضعیتی که درست کرده اند حتی نمی دانم چه مرجعی مرخصی می دهد؟ قاصی نقش تعیین کننده ای در تصمیم گیری ها ندارد و مسئولین زندان هم کاره ای نیستند و این وسط ما می مانیم و یک دنیا فکر و نگرانی...

با تشکر از فرصتی که در اختیارمان قرار دادید.

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :
پروین ذبیحی برنده جایزه حقوق بشری سازمان غيردولتى اتريشى سودويند شد
پخش کارت پستال و بروشور در روز جهانی زن در تهران
تمدید زمان برای امضای بیانیه‌ی جمعی از فعالان زن به مناسبت هشت مارس
مجوزی که در نطفه خفه شد
بیش از 2000 امضا در اعتراض به تبعیض های آموزشی به مجلس تحویل داده شد

ديگر بخش ها :
طرح یک میلیون امضا | مقالات | سایت نوشته ها | اخبار | گزارش كمپين | گفت و گو | علیه سکوت | كوچه به كوچه | نامه های شما | گزارش ویژه | گفتگو با اعضا | ویژه سالگرد کمپین | تصویر برابری | دل آرام علی | تریبون | مقالات | تاریخ شفاهی | خارج از چارچوب | کتابخانه | درباره کمپین | کمپین در شهرها | کمپین در بند | صدای تغییر | ویژه 22 خرداد | لایحه حمایت از خانواده | گالری | عشا مومنی | امیر یعقوبعلی | خدیجه مقدم | راحله عسگری زاده و نسیم خسروی | پروین اردلان،جلوه جواهری، مریم حسین خواه، ناهید کشاورز | زینب پیغمبرزاده | سعیده امین، سارا ایمانیان، محبوبه حسین زاده، ناهید کشاورز و همایون نامی | احترام شادفر | نسیم سرابندی زاده،فاطمه دهدشتی | وبلاگ مهمان | پرونده خرم آباد | دستگیری ها | مریم مالک | پرستو اللهیاری | مهرنوش اعتمادی | سمیه رشیدی | Other Languages | همراهان | «فراخوان کمپین ده روز با بهاره هدایت» | English