"غذا، نه بمب" ، تجربه هایی از یک جنبش اجتماعی : پیام ما تاثیر گذار است

پذيرش > تریبون > گفت و گو > "غذا، نه بمب" ، تجربه هایی از یک جنبش اجتماعی : پیام ما تاثیر گذار است

"غذا، نه بمب" ، تجربه هایی از یک جنبش اجتماعی : پیام ما تاثیر گذار است

10 تیر 1386 - گفتگو با کیت مک هنری، از بنیانگذاران جنبش غذا ؛ نه بمب / نیلوفر انسان ، مترجم : صنم دولتشاهی - نسخه قابل چاپ

کیت مک هنری هنرمند و بنیانگذار جنبش "غذا، نه بمب" و "خانه، نه زندان" - جنبش رادیویی موج اف ام محلی در آمریکا- ایندی مدیا و "22 اکتبر روز بدون خشونت پلیس" است. مک هنری تمام وقت برای "غذا، نه بمب" داوطلبانه کار می کند. او لوگوی این حرکت را طراحی کرده و کتاب "غذا، نه بمب: چگونه به گرسنگان غذا بدهیم و یک جامعه انسانی بسازیم" را نوشته است. مک هنری با حبس بیست و پنج سال تا ابد روبرو شده بوده که دو سال از آن را به خاطر غذا دادن به گرسنگان در زندان گذارنده است. اکنون مک هنری همراه با شریک زندگی اش در فوت هیلز، خارج ازشهر تائوس ایالت نیومکزیکو آمریکا زندگی می کند.

تغییر برای برابری: جنبش شما "غذا، نه بمب" چگونه شروع شد؟

مک هنری: هشت فعال ضد سلاح های هسته ای حرکت "غذا، نه بمب" را در سال 1980 در بوستون ماساچوست آغاز کردند. جنبش ما کاملا از داوطلبان بخش های مستقل تشکیل شده که غذاهای گیاهی مجانی را در صدها شهر در سراسر دنیا پخش می کنند. هر بخشی غذاهایی را که قابل فروش نیستند جمع می کند، غذا می پزد و غذا ها را در گوشه خیابان ها و در پارک های شهر تقسیم می کندو غذاهایی که پخته نشده به خانواده های کم درآمد در محله های مختلف فرستاده می شود. تصمیم گیری ها در هر بخش مبتنی بر"توافق جمعی رسمی" ااست. ازاین طریق همه به شرکت در تصمیم گیری ها تشویق می شوند و زن ها، بی خانمان ها، و افرادی که امکانات کمتری دارند دسترسی بیشتری به قدرت در درون سازمان خواهند داشت. چنین روندی فعالیت های ما را موثرتر می کند چرا که هرشرکت کننده ای احساس می کند که در تصمیم گیری ها نقش دارد.

تغییر برای برابری: آیا درباره کمپین یک میلیون امضا در ایران که به دنبال لغو تبعیض های قانونی علیه زنان است شنیده اید؟ درباره فعالیت های ما برای بهبود حقوق زنان چه فکر می کنید؟

مک هنری: من سال هاست که نظاره گر تلاش های زنان برای دستیابی به حقوق برابر در ایران هستم و درباره بعضی از اعتراضات شما و دستگیری زنانی که برای برابری تلاش می کنند خوانده ام. چند ماه پیش از کمپین یکی میلیون امضا با خبر شدم. به نظر من این جنبش بسیار مهم است و من به داوطلبان جنبش "غذا، نه بمب" توصیه می کنم که اسم خود را به حامیان کمپین اضافه کنند و از کسانی که از سایت ما بازدید می کنند خواهم خواست که تومار شما را امضاکنند.

ما اطلاعاتی درباره کمپین شما در سایتمان گذاشته ایم. "غذا، نه بمب" با گروه های زنان مختلفی از شروع کار خودش در 1980 همکاری کرده است. ما کمیته هایی برای حقوق زنان در بخش های محلیمان سازماندهی کرده ایم و همیشه تاکید کرده ایم که کسانی که با ما کار می کنند به حقوق همه از جمله زنان احترام بگذارند. کمپین شما در ایران خیلی مهم است به خاطراینکه نه تنها به بهبود وضعیت زنان در ایران کمک خواهد کرد، بلکه تلاش هایی که در سراسر دنیا برای حقوق زنان می شود را نیز حمایت خواهد کرد.

تغییر برای برابری: چه شباهت هایی بین جنبش غذا نه بمب و کمپین یک میلیون امضا می بینید؟

مک هنری: "غذا، نه بمب" و کمپین یک میلیون امضا هر دو جنبش های مردمی ای هستند که برای کرامت همه انسان ها تلاش می کنند. ما در هر دو حرکت از شیوه های صلح آمیز و بدون خشونت استفاده می کنیم تا افکار عمومی را برای حمایت از حقوق افرادی که "رسما" مورد آسیب قرار گرفته اند، بسیج کنیم و برای برقراری ارتباط با مردم به نیروهای داوطلب تکیه می کنیم.

تغییر برای برابری: به نظر شما جنبش هایی مثل جنبش های ما چگونه می توانند از حوزه بافت محلی و ملی فراتر روند و تاثیر بین المللی داشته باشند؟

مک هنری: ما می توانیم از تمام مرزهای ملی بگذریم و همدیگر را از طریق اتحاد بر روی اصول مشترکی که به آنها معتقدیم از قبیل برابری، کرامت انسانی، صلح، و عدالت اجتماعی حمایت کنیم. من شاهد بوده ام که جنبش "غذا، نه بمب" در هر نوع فرهنگی کار می کند چرا که همه ما به ایده آل های مشترک زیادی اعتقاد داریم. من معتقدم که ما باید فرای مرزهای ملی با هم کار کنیم. به عنوان مثال، جنبش کارگری آمریکا موفق نشد موقعیت شغلی کارگران آمریکایی را حفظ کند، چرا که با جنبش های کارگری مکزیک و کانادا در ارتباط و همکاری نبود. اگر اتحادیه های کارگری آمریکا با سازمان های کارگری کشورهای دیگر متحد می شدند، می توانستند برای توقف "توافقنامه های تجارت آزاد" بیشتر تلاش کنند و در نتیجه کاربرد موثرتری داشته باشند.

تغییر برای برابری: به نظر شما جنبش های اجتماعی چگونه باید سازماندهی شوند؟ آیا ساختار سلسله مراتبی برای رشد و گسترش جنبش های اجتماعی مفید است؟

مک هنری: ما تلاش می کنیم در جنبش "غذا نه بمب" ساختار سلسله مراتبی نداشته باشیم و برای تصمیم گیری ها از روند "توافق جمعی رسمی" استفاده می کنیم. ما به تجربه دریافتیم که این روش یکی از موثرترین اصول جنبش ما بوده است. ما صدها گروه بسیار متعهد به تغییر جامعه داریم. توانایی ما برای جذب و نگه داری داوطلبان در جهت رسیدن به هدفمان بیش از هرچیز به این دلیل است که داوطلبان ما قادر به ایفای نقش در جهت اهداف جنبش هستند. داوطلبان ما در فرایند تصمیم گیری شرکت می کنند و مسئولیت هایی به عهده می گیرند چرا که در درون جنبش قدرت دارند. روند تصمیم گیری ما به هرکسی اجازه می دهد که حق اظهار نظر برابر در فعالیت های گروه داشته باشد و در نتیجه هنگامی که ما برنامه ای داریم همه از آن حمایت می کنند چرا که همه در تصمیم گیری برای آن برنامه نقش داشته اند.

ما یک کتاب داریم که در آن جزئیات چگونگی اداره جلسه های مان که "اختلافات و توافقات ما" نامیده می شوند را شرح داده ایم.

تغییر برای برابری: آیا واقعیت دارد که شما و دوستانتان به مدت 26 سال در این جنبش بوده اید؟ و آیا کسی از اعضای شما به خاطر فعالیت هایشان در طول این سال ها زندانی شده یا مورد تعرض قرار گرفته اند؟

مک هنری: بله، ما بیش از هزار بار برای غذا دادن به گرسنگان در سان فرانسیسکو دستگیر شده ایم. همچنین در آرکاتا، سانتا کروز و ویتیر کالیفرنیا، الگین در ایالت ایلینویز، تمپا در ایالت فلوریدا، دنور در ایالت کلرادو، پورتلند در ایالت اورگان، و احتمالا جاهای دیگری در آمریکا هم به خاطر غذا دادن به گرسنگان دستگیر شده ایم. من خودم بارها بر اساس اتهامات بی اساسی از قبیل حمله و دیگر جرم های خشونت آمیز دستگیر شده ام با وجود اینکه به عدم خشونت متعهد هستم. من یک بار با حبس بیست و پنج سال تا ابد روبرو شدم و 500 روز در زندان بوده ام. پلیس مرا 13 بار کتک زده است و بر اثر خشونت پلیس بارها بستری شده ام. همچنین سه بار در سان فرانسیسکو شکنجه شده ام و هنوز از جراحات برآمده از آن شکنجه ها رنج می برم. اعضای ما همچنین در مکزیک، فیلیپین، و هلند هم دستگیر شده اند اما این دستگیری ها موقعی بوده که از اعتراض های بزرگتری حمایت می کردیم و در یکی از موارد داوطلبان ما را با اعضای ارتش جدید آزادیبخش مردم اشتباه گرفته بودند.

تغییر برای برابری: چه پیغامی برای کسانی دارید که فعالان اجتماعی را که برای بهتر شدن جامعه تلاش می کنند مورد آزار قرار می دهند و مانع کارشان می شوند؟

مک هنری: نام جنبش ما، "غذا، نه بمب" و هدف ما نگرانی هایی ایجاد می کند و افرادی که از طریق فروش سلاح پول در می آورند از این اسم احساس خطر می کنند. پیام ما تاثیرگذار است و بسیاری از مردم از ایده ما برای خرج پول برای احتیاجات انسانی و خرج پول کمتر برای ارتش حمایت می کنند. افرادی که می خواهند وضع موجود تغییر نکند از روش سازماندهی ما که رفتن به خیابان ها و صحبت با مردم عادی است احساس خطر می کنند. اینکه ما می توانیم به گرسنگان غذا بدهیم و به بی خانمان ها کمک کنیم نشان می دهد که دولت در ادعای خود مبنی بر عدم توانایی رسیدگی به نیازهای شهروندان صادق نیست. مدارک داخلی پلیس، تا جایی که ما توانسته ایم از طریق دادگاه به آنها دسترسی پیدا کنیم، نشان می دهد که مقامات آمریکا نگران توانایی ما برای حل مشکلاتی از قبیل فراهم آوردن غذا برای بازماندگان طوفان کاترینا هستند. به همین دلیل آنها تلاش کرده اند کار ما را در آمریکا متوقف کنند. اما ما تقریبا هیچ مشکلی خارج از آمریکا نداشته ایم.

تغییر برای برابری: به نظر شما کمپین یک میلیون امضا و حرکت اجتماعی "غذا نه بمب" چگونه می توانند برای یکدیگر مفید باشند؟

مک هنری: اگر ما در این دو حرکت یکدل عمل کنیم می توانیم بر مقاومت دولت های محلیمان غلبه کنیم. همه ما می توانیم در یک روز کار مشترکی بکنیم. می توانیم مشکلات را فراسوی مرزها مطرح کنیم و واقعیت وضعیت کشورهای یکدیگر را برای همه آشکار کنیم.جنبش "غذا، نه بمب" قادر خواهد بود درباره هدف شما اطلاع رسانی کند و رهبران کشور شما متوجه خواهند شد که مردم سراسر چهان از حقوق برابر برای زنان در ایران حمایت می کنند. ما قادر خواهیم بود نشان دهیم که "غذا، نه بمب" می تواند به مردم با هر فرهنگی کمک کند.برای ما، در آمریکا، این ارتباط مفید خواهد بود، چرا که اگر بتوانیم نشان دهیم با فعالان اجتماعی داخل ایران در ارتباط هستیم می توانیم دربرابر برنامه های دولت آمریکا برای حمله به ایران بهتر مقاومت و مبارزه کنیم.

برای اطلاعات بیشتر درباره جنبش "غذا،نه بمب " به سایت آن مراجعه نمایید :

آدرس سایت : www.foodnotbombs.net

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

دهمین دورۀ مراسم تندیس صدیقه دولت آبادی ۱۳۹۲

کارت پستال‌هایی به بهانه‌ی هشت مارس و به یاد همه‌ی مبارزین راه برابری

بیانیه بیش از 350 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن؛ زنان هر روز فرودست‌تر می‌شوند

لباسی که برای تن ما دوخته اند! /اعظم بهرامی

چالش‌ها و چشم‌انداز فعالیت مدنی زنان

ديگر بخش ها :