پیام های یک بیانیه با هفتصد امضا / امید معماریان

پذيرش > سایت نوشته ها > پیام های یک بیانیه با هفتصد امضا / امید معماریان

پیام های یک بیانیه با هفتصد امضا / امید معماریان

بيانيه اي که طي روزهاي گذشته و به مناسبت 22 خرداد، روزهمبستگي زنان توسط 700 نفر ازفعالان جامعه مدني ايران امضاء شده است، نشان مي دهد علي رغم همه ناملايمات و فشارهايي که طي سالهاي پيشين وبه خصوص در چندين ماهه گذشته، پيش روي جمعي از پيگيرترين زنان ومردان در حوزه تغيير قوانين وبهبود وضعيت زنان بوده است، آنان استوار به راه خود ادامه مي دهند و هر روزحاميان بيشتري را درطرف خود مي بينند. )

افرادي که تلاش مي کنند به از بين بردن تبعيضاتي که عملا با توجه به تغييرات اجتماعي، سياسي واقتصادي سالهاي اخيرتحملش آسان نيست، در حوزه تغيير قوانين، تغيير فرهنگ اجتماعي و به انتقاد کشيدن سنت هاي وباورهاي ريشه دوانده در جاي جاي جامعه، اقدام کنند.

به علاوه، صدور بيانيه اي قاطع که نويد بخش استمرار حرکت و اراده اي جدي براي تحقق مطالباتي است که هزينه هاي پرداخت شده درمسير بيان آن روز به روز بيشتر مي شود، نشان مي دهد که علي رغم تصور بخشي از مقامات امنيتي که گمان مي کنند با برخوردهاي سرکوبي و سلبي و ايجاد فضاي پليسي و ارعاب اصحاب جامعه مدني، امکان تعويق انداختن مطالبات ويا خاموش کردن آن مي رود، عملا تصوري باطل است.

به صورت معمول رسم است که وقتي يک حرکت اجتماعي با سرکوب مواجه مي شود، توسط نيروهاي امنيتي به خارج از کشور متصل مي شود، به فعالان آن تهمت زده مي شود، برايشان درحوزه هاي ديگر از مالي گرفته تا اخلاقي وغيره پرونده سازي مي شود، نامشان در روزنامه بدنام کيهان دمادم آورده مي شود، آنگاه براي امضا جمع کردن در خصوص حمايت ازآن دشواري هايي پديد مي آيد. طي سالهاي گذشته به کرات به ياد مي آورم که بعد از برخوردهاي امنيتي از اين نوع ، دست ودل برخي ازکساني که معمولا پاي ثابت نامه هاي اعتراض ويا حمايت از مطالبات مدني هستند، لرزش اندکي پيدا مي کرد ويا محافظه کاري خاصي را ميهمان دلهاشان مي نمود.

گمان مي کنم هنوز کساني هستند که چنين ويژگي دارند. يعني اقدامات شگفت انگيزمقامات امنيتي درسرکوب مسالمت آميز ترين حرکت هاي اجتماعي – که امروز زنان پرچم آن را حمل مي کنند- آنها را براي امضاي بيانيه هاي حمايت واعتراض مردد مي کند. اما از سوي ديگر، آنچنان سيل افرادي که به حقانيت چنين حرکت هاي ايمان مي آورند يا ايمانشان درپيگيري آنچه مطرح مي شود، راسخ تر مي شود که هر روز شاهد نام هاي جديدي هستيم که نام هاي قديمي را همراهي مي کنند واين نويد را مي دهند که برخلاف تصور بخش اندکي از مسئولين امنيتي وقضايي که سياست هايشان دربرخورد با حرکت هاي اجتماعي ازکاستي هاي جدي و ويژگي هاي بيمارگونه اي برخوردار است، صداي زنان – به عنوان بخش فعالي ازجامعه مدني ايراني- رساست وبه بقيه مي رسد. يعني اينکه سياست بزن و بگير و ببند و تهمت بزن و به آن جريده دريده بگو تا تهمت نامه بنويسد، نه تنها اثري ندارد، بلکه خودش در تثبيت اين واقعيت که مطالبات مطرح شده توسط زنان اصيل و از نيازهاي جامعه ايراني است، تاثير مثبت دارد.

حال سرمقاله نويس کيهان، بيايد خانه عنکبوت سريالي يک، دو، سه بنويسد ودرگزارش هاي اختصاصي تمام عالم وآدم را وصل کند به بنيادهاي خارجي و کشورهاي بيگانه وسرويس هاي جاسوسي کشورهاي غربي و.... بار هم هيچ تغييري دروضعيت داده نمي شود. چرا که چنين تهمت نامه هايي، دربهترين حالت، تنها آنها را که درآن سو به فقردانش وبينش نسبت به حکومت داري دچارهستند، تحميق مي کند، اما تغييري دراراده افراد اين سوي ميدان حاصل نمي کند. هفتصد راي خودآگاه که بسياري ازآنها سالها تجربه ودانش را پشت امضاهاي خود دارند و خودآگاهي دقيقي نسبت به تبعات گذاشتن امضاي خود برپاي نامه هايي از اين دست دارند، نشان دهنده اين است که آن روشها، درعصري به کار رفته واحتمالا به صورت مقطعي نتايجي براي طراحان ان به همراه آورده، که هم اينک تنها به صورت سايه شومي بدنامي نهادها وسازمان هاي حامي آن را به همراه دارد.

اين البته براي بخش هاي فکور وزحمت کش و علاقه مند نظام ، چه در بخش هاي امنيتي وچه دربخش هاي قضايي، فرصت مغتنمي است. آنها مي توانند يک پيام مشخص را از لابه لاي بيانيه محکم نوشته شده به مناسبت "روزهمبستگي زنان" دريافت کنند و آن اينکه دليل همراهي مردم و جامعه مدني ايراني و جهاني با حرکت هايي مانند کمپين مبارزه با سنگسار ويا کمپين يک ميليون امضا براي تغيير قوانين ضد زن، به دليل ماهيت مسالمت آميز، انساني، اصيل و درپيوند با نيازهاي روز جامعه ايران است. مقاومت در برابرچنين جريان هاي اصيلي تنها به بي حرمت شدن ساحت حکومت مي انجامد – مانند تجربه سالهاي گذشته- ودرنهايت شکاف دولت-ملت را تعميق مي بخشد. درحالي که درک آنچه توسط بخش هايي از کساني که عاشقانه وصبورانه بهبود وضعيت جامعه خود را خواستارهستند وهمراه شدن وکمک کردن به اينکه اين آب به جاي اينکه به روش کيهاني بخواهد سربالا برود، درمسيرخودش درجريان باشد، پيوندهاي آنها را با مردم محکم مي کند وهزينه هاي ناشي از اعمال سياست هاي نادرست را کاهش مي دهد ونشاط وسرزندگي را به فضاي جامعه مدني بازمي گرداند. فرقي نمي کند هر دولتي سرکارباشد، چنين نسخه ايي مي تواند به مسئولان کمک کنند که درنزديکي بيشتر با جامعه، به جاي آنکه همواره پشت سرجامعه مدني بدود، خود ابتکار عمل را به دست بگيرد و رابطه اي نزديک با سازمان هاي حوزه عمومي برقرارکند و از امکانات نرم افزاي وسخت افزاري آن درحوزه هاي مختلف بهره بگيرد و ازاين طريق برناکامي هاي بخش هاي دولتي نيزمرهمي بگذارد.

اين هفتصد امضا، درزمانه اي که بسياري ازامضاء کنندگان پاي نامه، يا به زندان رفته اند، يا پرونده شان دردادگاه بازاست ووثيقه هاي سنگين مانند شمشير داموکلوس برروي سر و حکم هاي تعليق وزندان و فلان وبهمان درجيب هاشان، مي تواند اتفاق ميهموني باشد و به بخش هاي عاقل حکومت به خصوص درميان محافظه کاران ميانه رو ودنيا ديده اين پيام را منتقل کند که آنچه طي چند ساله با جامعه مدني –وبه خصوص سازمان هاي حوزه زنان – شده است، زشت، بي فرجام، بي نتيجه، بي ثمر و هزينه زا بوده است.

برآنها که همت کردند تا اين پيام را بفرستند نيز بايد تبريک گفت که از هراتفاق بدي دراين سالها، دسته گلي ساخته اند که بوي خوش آن براي فعالان جامعه مدني ايران، غنيميتي بوده است.

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :