زنان و پاكدامني :مروري بر اقدامات امن سازي اخلاق عمومي در سريلانكا

پذيرش > سایت نوشته ها > زنان و پاكدامني :مروري بر اقدامات امن سازي اخلاق عمومي در سريلانكا

زنان و پاكدامني :مروري بر اقدامات امن سازي اخلاق عمومي در سريلانكا

27 آذر 1389 - ترجمه : محبوبه حسين زاده - نسخه قابل چاپ

مجموعه اقداماتی در چندهفته گذشته باعث شده است تا نقش دولت و پلیس در امن سازی برخی مفاهیم« اخلاق عمومی» در سریلانکا در مرکز توجه قرار گیرد. اخبار جدید گزارش می دهند که تعدادی زوج که دستهای همدیگر را گرفته بودند، مشغول بوسیدن یکدیگر در فضاهای عمومی شامل پارکها و سواحل شهرهای کورونگالا، ماتارا و کلمبو بودند، دستگیر شده اند. دستگیریهای کلمبو از سوی پلیس به سرکوب گروهی « فساد» در پایتخت تعبیر شده است. به همین نحو مشابه جمع آوری بیلبوردهای « بی شرمانه » در شهر کلمبو و اطراف آن بوسیله کمیته پیشگیری از سوءاستفاده از کودکان و زنان در پلیس سریلانکا انجام شده است. ظاهرا کمیته این اقدامات را به این دلیل انجام داده:« تشخیص این امر که نسل جوان سریلانکا به اندازه کافی به زنان احترام نمی گذارند و فرهنگ مدرن با آنان همانند کالا برخورد می کند، کمیته را وادار به فعالیت کرده است».

این امر به بخش زنان و کودکان پلیس هم که رسید، آنان با ایجاد چرخش در این اقدامات، همه مضامین و محتوای پورنوگرافی تلفن های موبایل را از طریق دادگاه کودکان مسدود کردند. به نظر می رسد که پلیس با اعتقاد راسخ به لزوم حمایت و احترام به زنان و همچنین مبارزه علیه «کالا سازی» زنان در سریلانکا هدایت و اداره می شود. در حقیقت این کار قابل ستایش است و نویسنده این مطلب از اهمیتی که از سوی پلیس به این مسائل نشان داده شده، خوشحال است. اما وقتی که پلیس تصمیم می گیرد تا درباره مسائلی از این دست، اقداماتی انجام دهد طرح این سوال بی نهایت مهم است که آیا این اقدامات و پیشگیری ها واقعا از زنان حمایت می کنند و یا این که پیامدها و نارضایتی های حاصل از آن مهم تر و بیشتر از سودش خواهد بود. بدیهی است که این امر چیزی نیست که قابل اندازه گیری باشد و یا بتوان کمیتش را تعیین کرد ولی با این حال لازم است که هر اقدام اجرایی که به دنبال امن سازی اخلاق عمومی است، با دقت مورد مطالعه قرار بگیرد.

اخلاق عمومی

نگارنده در این مقاله به بررسی مفاهیم پاسداری از «اخلاق عمومی» جامعه به صورت کلی و به صورت اختصاصی تر در مورد زنان در سریلانکا می پردازد. با یک نگاه اجمالی به مواردی که در بالا به آن اشاره شد، درک های متفاوتی از اقداماتی که اخلاق عمومی را « فاسد» می کند، به ذهن خطور می کند.

این اقدامات به سوالاتی همانند این منجر می شود که آیا باورکردنی است که بیلبوردهای «بی شرمانه» در جاده های عمومی کلمبو به همان اندازه مشاهده زوجهایی که دستهای همدیگر را گرفته اند، «فاسد کننده» اخلاق عمومی باشد؟ علاوه بر این، در گزارشهای دستگیری زوجها در کلمبو ذکر شده که پلیس صبح زود به مهمانسراها، هتل ها و متل ها یورش برده است. این هم دچار اشکال است چرا که این مکانها در اصل به همان اندازه ای « عمومی»هستند که بیلبوردها. آشکار است که تعریف اقداماتی که « بی شرمانه »اند، اقداماتی که «فاسدکننده » اخلاق عمومی هستند و مناطقی که «عمومی» محسوب می شوند، خیلی مبهم و وسیع است. از این گذشته در بحث درباره« قلمرو عمومی» و « اخلاق عمومی» این سوالات بوجود می آید که چه کسی عمومی است؟ چه کسی «اخلاق عمومی» را تعیین می کند و چگونه؟ این سوالها، ما را به منازعاتی از این دست برمی گرداند که کجا فضای « شخصی» تمام و فضای «عمومی» شروع می شود.

اصطلاح فضای «عمومی»، اصطلاح خیلی سنگین و پرباری است به خصوص برای زنان. تفکیک و جداسازی فضای عمومی و خصوصی، تقسیم بندی سخت و پرمساله ای است و زندگی شخصی زنان (جنسیتش، کارش و اخلاقش) تا حد زیادی موضوع بحث ها و منازعه های عمومی است. ولیکن پذیرش این مساله هم مهم است که جامعه با اخلاق زنان خیلی متفاوت تر از اخلاق مردان برخورد می کند.جای تعجب نیست که یکی از فاکتورهای کلیدی که پلیس را تحریک به گام برداشتن در راه حمایت از اخلاق اجتماعی کرده، لزوم حمایت از زنان بود. علاوه بر این، چندان بعید هم نیست که فرض کنیم که نتایج دستگیر شدن با عنوان « بی شرمی عمومی» برای زنان بسیار سنگین تر از مردان خواهد بود. نتایج غیرمستقیم مجازاتهایی که به زنان تحمیل می شود شاید همواره قابل مشاهده نباشند اما هر ناظر غیررسمی هم این را درک می کند که این زن است که مجبور به تحمل فشار خانواده و نظر منفی جامعه برای رفتار و کردارش می شود. زنان و پاکدامنی این موضوع، این تصور را دوباره زنده می کند که«زن» سمبل هویت فرهنگی، اخلاق عمومی و ....است و با «حمایت» از زن،« پاکی» کل جامعه می تواند مورد حمایت قرار بگیرد.

این توصیف مشخصات فرهنگ و اخلاق از یک سو گمراه کننده و از سوی دیگر تبعیض آمیز است. جالب این که، هرگاه بین زنان و فرهنگ/اخلاق پیوند برقرار شده، يكي از چیزهایی که کشف می شود، این است که اغلب اوقات این پیوند قوی است و یا مردان کسانی هستند که این پیوند را درست و آن را به دیگران تحمیل می کنند. سوال دیگری که در اینجا باید مطرح شود، این است که چرا همیشه در مورد اقدامات مرتبط با جنسیت، به مراتب بیشتر این مساله مطرح می شود که اخلاق عمومی را مورد تجاوز و تخطی قرار داده اند به نسبت دیگر مسائلی که جامعه با آن روبرو شده- بعنوان مثال فقر و یا خشونت؟ مساله پیچیده و تراژیک کودکان خیابانی در شهرها، آزار زنان در وسایل حمل و نقل عمومی اتفاقات عام و مشترکی در جامعه ما هستند، چیزی که باید باعث تحریک منازعات و بحثهای عمومی و متاثر کردن« اخلاق عمومی» شود.

مساله با پلیسی برخورد کردن با اخلاق عمومی این واقعیت است که بالاخره اخلاق، اساسا چارچوبی برای انجام انتخاب های شخصی است و نه انتخابی که بوسیله اقتدار پلیس به جای اشخاص انجام داده می شود. وقتی اخلاق، عمومی می شود که توافق عمومی درمورد مجموعه ای از حداقل استانداردهایی که برای کارایی جامعه ضروری هستند، وجود داشته باشد. ولیکن چون اساسا اخلاق، یک انتخاب شخصی است دستیابی به توافق عمومی درباره تعریف و مشخصات اخلاق عمومی، دشوار است. طرح این سوال مهم است که آیا هیچ مدرک قابل توجهی وجود دارد که حاکی از مشورت و همفکری گروهی قبل از این تصمیم گیری ها باشد. از آنجا که به نظر می رسد هیچ مشورتی با گروه بزرگتری از مردم درباره این مساله نشده است، سوالات در مورد صلاحیت و اقتدار دولت برای انجام چنین اقدامات شدیدی برای آگاه کردن «فاسدکنندگان» اخلاق عمومی افزایش می یابد.

واضح به نظر می رسد که پلیس اعتقاد دارد که آنها تصمیم گیرندگان نهایی در این رابطه هستند. اجازه دادن به پلیس و یا دیگر قدرتها و مراجع عمومی برای تعیین «اخلاق عمومی» یا « بی شرمی»، دادن آزادی عمل به آنها در کنترل جامعه برای محدود کردن آزادی های ماست. آیا این چیزی است که ما به عنوان جامعه می خواهیم؟

آزار زنان

در اینجا نقش خانواده، تحصیلات، فرهنگ، مذهب و ...در تعریف و تبیین اخلاق عمومی، در آموزش احترام به دیگر اعضای جامعه- باید مورد تاکید قرار گیرد و برجسته شود. به نظر نمی رسد « دینداری» در جامعه سریلانکا آنطوری که آمار نشان می دهد به آداب و عرف روزانه ما در «فضای عمومی» تبدیل شده باشد. آزار جسنی زنان و دختران در معابر و در وسایل حمل و نقل عمومی، نشانه ای از این است. نشانه دیگر این است که هر زنی که می خواهد تنها و بدون همراه، شب هنگام در شهر راه برود امنیت خود را به خطر می اندازد- فیزیکی و احساساتی. آیا اصلا امکانش هست که این درک و احساس منفی زنان را با حذف بیلبوردهای« شرم آور» تغییر داد؟ علاوه بر این آیا پلیس مناسب ترین مقام قانونی عمومی برای پیگیری و ورود به این مساله است؟

نگارنده این سوالها را مطرح کرده است برای درک این که زیر روکش حمایت از اخلاق عمومی، کنترل شدید پلیس بر اخلاق زنان، کنترل بر بدن زن و جنسیتش وجود دارد. با چنین پیش زمینه ای، نگارنده در تعجب است از این که در کدام نقطه، عمل شخصی مبتنی بر رضایت طرفین،اخلاق جمعی را مورد تجاوز و تخطی قرار می دهد؟ بالاخره چه کسی باید درباره تعیین حدود مرز بین اخلاق عمومی و خصوصی تصمیم گیری کند؟ نظر به جدیتی که از سوی پلیس برای حمایت از اخلاق عمومی نشان داده شده، لازم است که بادقت سنجش مجددی در مورد این اصطلاح صورت گیرد که دارای چه مفهومی برای زنان در سریلانکا است.

نويسنده :چشم گربه ( اين نويسنده با اسم مستعار چشم گربه در مجله آيلند مي نويسد )

کانون زنان ایرانی

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :