متنی که از نسرین ستوده عقب می ماند/ کاوه مظفری

پذيرش > كوچه به كوچه > متنی که از نسرین ستوده عقب می ماند/ کاوه مظفری

متنی که از نسرین ستوده عقب می ماند/ کاوه مظفری

نوشتن برای کنشگرانی که در زندان به سر می برند، کار ساده ای نیست. گاهی اوقات، انگار فقط می خواهیم در دنیای مجازی نشان دهیم که به یاد آنها هستیم، یا اینکه از عذاب وجدان خود کم کنیم. به قدری میان آن چیزی که آنها تجربه می کنند با فضای مجازی و رسانه ای فاصله وجود دارد، که کامل ترین متن ها هم عقیم می مانند. بهترین متن ها هم چیزی نیستند جزء اعلام هویتی مجازی.

در این میان، نوشتن برای نسرین ستوده نیز چنین احساسی را برایم ایجاد می کند. فکر می کنم چه چیزی می توانم بنویسم که بازگو کننده اندکی از آن جسارت و شجاعتی باشد که در نسرین ستوده وجود دارد؟ چه حرفی می توانم بزنم که اندکی نمایانگر زحمات و کوشش های وی در دفاع از حقوق شهروندی باشد؟ چه جملاتی را می توانم ردیف کنم که شرایط سخت انفرادی و اعتصاب غذا را نشان دهد؟

گاهی واژه ها و اصطلاحات جا می مانند از توصیف واقعیت. وقتی، به بیش از بیست روز اعتصاب غذا و بی خبری از وضعیت نسرین ستوده فکر می کنم، دستم کند می شود، مغزم یاری نمی کند که کلمه ای، جمله ای، چیزی بنویسم...

فکر می کنم در این هیاهوی رسانه ها، اصلاً اگر بتوانم چیزی بنویسم، چقدر خوانده می شود؟ چقدر تاثیر دارد؟ حتماً در لابلای این همه خبرهای زرد و داغ، مطالبی از این دست به سرعت گم می شود. اصلاً مگر برای رسانه هایی که به نرخ روز خبر می سازند، اهمیتی دارد که یک نفر به خاطر دفاع از حقوق بشر در زندان مقاومت می کند؟ در زمانه ای که هویت حرف اول را می زند، انگار دیگر مقاومت آدم ها ارزشی ندارد.

اما، شاید لازم باشد، نه به خاطر نسرین ستوده، که به خاطر خودمان بنویسم؛ به خاطر خودمان که در هزارتوی جنجال های رسانه ای ساده ترین ارزش های مقاومت را فراموش کرده ایم، چیزی بنویسم. شاید لازم باشد، به خودمان یادآوری کنم که برای تداوم این مسیر پر پیچ و تاب، نیازمند پاسداشت چنین ارزش هایی هستیم. ارزش هایی که از آموزگارانی همچون نسرین ستوده می توانیم بسیار بیآموزیم:

ایمان و اعتقاد به هدف، در روزهایی که فایده گرایی و فرصت طلبی به رویه غالب بدل شده، انتخابی ارزشمند است.

ماندن و ادامه راه، در شرایطی که تهدید و فشار هر روز فضای کنش مدنی را تنگ تر می کند، انتخابی ارزشمند است.

صبوری و میانه روی، در فضای تنش زایی که آدم ها را به سیاه و سفید تقسیم می کند، انتخابی ارزشمند است.

جسارت و صراحت لهجه، در زمانه ای که ترس در پشت الفاظ مبهم و استعاره ای پنهان می شود، انتخابی ارزشمند است.

ادب و احترام، در دوره ای که خشونت کلام ترویج می شود، انتخابی ارزشمند است.

و در نهایت، مقاومت، آن هم تحت فشار سلول انفرادی و بازجویی و بی خبری از خانواده، انتخابی ارزشمند است.

منبع: سایت تا قانون خانواده برابر/http://fairfamilylaw.in/spip.php?article1655

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

روايت بيست و پنجمين شهريور / نرگس طیبات

وقتی آتش خاموش شود/فرشته نوبخت

آن گاه که زن شدم / ویژه نامه 8 مارس 1391

چیزی زیر پوست این شهر می جوشد / دلارام علی

گرسنگی / وبلاگ سیب و سرگشتگی

ديگر بخش ها :