زنان تهراني در مرکز رویدادهاي فرهنگي/گزارشي از ایل مانیفستو

پذيرش > سایت نوشته ها > زنان تهراني در مرکز رویدادهاي فرهنگي/گزارشي از ایل مانیفستو

زنان تهراني در مرکز رویدادهاي فرهنگي/گزارشي از ایل مانیفستو

هربار که به ایران باز مي گردم، از قبل واکنش ایتالیایي هایي که در بازگشت به ماجراهاي من در ایران گوش خواهند کرد را در ذهن مجسم مي کنم. چگونه کشوري اینچنین پیچیده را توصیف کنم که شاید به همین دلیل قرباني پیش داوري هاست؟

با در نظر نگرفتن برخي از استثناء ها، تصویر ایران از یک تصویر کلیشه اي تغییر کرده است: به عبارت دیگر یا یک گروه مرتجع وجود دارد که دائما آن درصد کوچک از ایرانیان پیشرو و طبقه متوسط را تحت فشار مي گذارد، یا نمودي کاملا برعکس دارد مثل یک نهاد اسکیزوفرن که وانمود مي کند از طرفداران حکومت شبه اسلامي ایران است، در حالیکه در خانه هاي ایرانیان زندگي به گونه اي دیگر در جریان است، آنها در مهماني هاي بزرگ شرکت مي کنند و مشروبات الکلي مصرف مي کنند و لباس هاي سکسي مي پوشند.

واضح است که این چشم اندازها ( چه براي یک خارجي، چه براي برخي از ایرانیاني که در خارج از کشور زندگي مي کنند) ناقص یا بشدت ساده شده است بطوریکه با کشوري مثل ایران که چند وجهي است، مطابقت نمي کند و این حاصل تغییرات فرهنگي و اجتماعي در سي سال اخیر است.

در رسانه هاي بین المللي حضور ایران با تصویر زنان ایراني تصویر مي شود که چادر سیاه پوشیده اند. بهتر است در مورد این کشور بیشتر بدانیم: ایران کشوري است بسیار جوان و با فرهنگ، کشوري که متوسط جوانان، بخصوص جوانان، تحصیلات عالي دارند که این تعداد در مقایسه با کشورهاي خاورمیانه و شمال آفریقا، بسیار بالاتر است. بعلاوه این نسل جدید از میان هزار مانع عبور کرده و یک فرهنگ پیچیده و جهان وطني که در عین حال با تاریخ بومي کشور پیوند هاي عمیق دارد، خلق کرده اند.

در ایران نقاشان زن و مرد بعد از به نمایش گذاشتن کارهایشان در گالري هاي نقاشي تهران، نمایشگاه هاي نقاشي در دوبي و نیویورک را فتح می کنند؛ لازم به یاد آوري است که تقریبا مدیر همه گالري هاي ایران، زن هستند.

با یک نگاه به قفسه هاي کتاب فروشي ها مي شود فهمید که خالق بخش اعظم رمان هاي ایراني زنان هستند و همچنین نویسنده پرفروش ترین رمان هاي ایران بعد از انقلاب، زن هستند.

در هفته هاي آخر اقامتم در ایران، فیلم "تسویه حساب" به کارگرداني تهمینه میلاني اکران شده بود. او به دلیل ساختن فیلم هایي که درباره مشکلات زنان ایراني است، شناخته شده است و این بار داستان گروهي از زنان را روایت مي کند که از مردان قلدر، انتقامشان را مي گیرند.

و اما در مورد اپراي عروسکي مولوي، ساخته بهروز غریب پور هم نکته اي وجود دارد. این نمایش عروسکي که بعد از به نمایش درآمدن در تهران به شهرستان ها رفته بود، به دلیل تقاضاي مکرر پایتخت نشینان، بار دیگر در تهران به نمایش در آمد. نکته جالب در مورد این نمایش که در مورد شاعر بزرگ ایراني رومي است، صحنه آخر آن است که پرده کنار مي رود و همه تماشاگران مي توانند عروسک گردانان را ببینند که سیاه پوشیده اند و مقنعه بنفش بر سر دارند. این نشان مي دهد که زنان ایراني صحنه هاي هنري کشور را هم فتح کرده اند اما فقط این عرصه کافي نیست زیرا زنان در زندگي روزمره، قهرمانان داستان نیستند.

مسلم است که طبقه متوسط ایراني یا مشکلات زیادي دست و پنجه نرم مي کند، در این راه زنان و مردان با هم هستند.

در عین حال ایرانیان در مقابل وضعیتشان سرسخت اما شوخ طبع هستند. بعنوان مثال، اخیرا فرشته ساري، نویسنده، در مجله "سینما و ادبیات" ترانه "سالي که آغاز خواهد شد" از خواننده ایتالیایي، لوچو دالا را ترجمه کرده است و درباره اش گفته است که این ترانه در سال هاي تاریک دوران تروریسم در ایتالیا نوشته شده است. ابتالیا موفق شد که از آن دوران بیرون بیاید؛ او با این روش مردم ایران را دعوت مي کند که همچنان امیدوار باشند.

منبع: ایل مانیفستو 20 مه
آنا وانزان

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :