تغییر برای برابری یا اعتراض علیه یک نابرابری ابدی

پذيرش > سایت نوشته ها > تغییر برای برابری یا اعتراض علیه یک نابرابری ابدی

تغییر برای برابری یا اعتراض علیه یک نابرابری ابدی

«تغییر برای برابری»این اولین واژه ای است که برای صحبت کردن درباره ی کمپین به ذهن هر کسی می رسد.شاید این تبادر ذهنی به خاطر وبلاگی باشد به همین نام که مدت هاست فی.ل.تر شده و دیگر کمتر کسی سراغش را می گیرد.شاید هم دلیلش یک سرچ ساده ی اینترنتی باشد برای اینکه بفهمیم اصلا دلیل ایجاد کمپین ها که این روزها اسم بردنش به مثابه فحاشی است و با گشت و گذار اینترنتی به همان جمله ی تکراری و شاید دم دستی برسیم:«تغییر برای برابری».

از همان وقت هایی که شهلا شرکت و دارو دسته ی دوست داشتنی «زنان» مجله راه انداختند،تا به امروز که دیگر خبری از «زنان» و هیاهوی کر کننده اش نیست و دنیا به مذاق دشمنانش فراخ تر به نظر می آید،این واژه ی تغییر در کنار برابری جاخوش کرد.چه آن زمان که بحث دیه،کار،حقوق زن به میان می آمد و انگار قانونگذار دلش نمی آمد کمی دست و دل باز تر به زن نگاه کند و چه وقتی که در دادگاه های زرد دادگاه خانواده،مادری به جرم اینکه دلش آزادی می خواست از دیدن فرزندش محروم می شد.

یادم می آید در اولین روز درس حقوق مدنی پنچ که اسمش حقوق خانواده بود،جناب استاد که اتفاقا صاحب نام نبود،حرف جالبی زد که تا ابد در گوش من ماند.اینکه زن برای طلاق گرفتن از یک مرد معتاد نیاز به اثبات این مسأله دارد،این در حالی است که مرد تنها دلیل طلاقش را می تواند خسته شدن از همسرش عنوان کند. این تنها درسی بود که از دانشکده حقوق یاد گرفتم.آنجا هم به ذهنم همین شبه جمله ی دم دستی رسید.«تغییر برای برابری» و این همان دلیلی است که کمپین ها به خاطرش ایجاد شدند و شادی صدرها و ژیلا بنی یعقوب ها زندانش را تجربه کردند.

کمپین یعنی کارزار،یعنی تلاش برای آنچه که با مسامحه به دستش نمی آوری.یک جنگ نرم در دنیای متمدن برای رسیدن به حقوقی که از آن توست و نادیده انگاشته می شود.یعنی تلاش برای رسیدن به تغییر.کمپین ها برای تلاش دسته جمعی تشکیل می شوند تا به هدفی خاص برسند. مثل همین کمپین یک میلیون امضا که در پنجم شهریور ماه 1385 از سوی فعالان حقوق زنان در ایران راه اندازی شد. قرار شد چند زن،چند زن فعال که درد این نابرابری و نا عدالتی را می فهمند،در خیابان،در مترو،در کوچه امضا جمع کنند.امضا جمع کنند از زنانی که یادشان رفته حقی دارند،یا می دانند و دادرسی ندارند.قرار شد زن ها در این کارزار دنیای متمدن،برای احقاق حقشان بجنگند.جنگی بدون خونریزی،بدون تنش برای آنکه به یاد جامعه ای بیاورند که زنانش دامنی دارند مادرانه که از میان همین دامان مردان قانونگذار به دنیا آمدند...

البته اهداف کمپین یک میلیون امضا چیزی ورای این جمع آوری امضا بود.قرار بود این کمپین حرکتی باشد برای رفع تبعیض میان مردان و زنان.زنانی که امروز ماشین های سنگین را می شناسند،زنانی که امروز جوشکارهای ماهری هستند.زنانی که امروز برای احقاق حقشان پا به پای مردان شعار می دهند و شهید می شوند.

یکی از هدف های مهم این حرکت گسترده و جمعی،آشنایی و رودرویی و گفتگوی زنان در گروه های مختلف و در سطح جامعه است.اساس این کمپین برای آگاهی بود.آگاهی از طریق گفتگو میان شهروندان.این آگاهی وقت گرفتن یک میلیون امضا هم ایجاد می شد. همین جا بود که داد دوستان برای ضد اسلامی بودن این حرکت در آمد.تغییر مغایر با اسلام آنان بود.اسلامی که اولین شهدایش را زنان تشکیل می داد.درخواست تغییر قوانین هیچ گونه ضدیتی با اسلام نداشت. تقاضاي بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز نه تنها درخواستي غيرمشروع و مخالف اسلام نيست بلكه با تعهدات بين‎المللي دولت ايران نيز همخواني دارد چون ايران به ميثاق بين المللي حقوق مدني-سياسي و ميثاق بين المللي حقوق اقتصادي-اجتماعي پيوسته است و اولين گام در اين کنوانسيون‎ها منع هرگونه تبعيض است، بنابراين تبعيض بايد از میان برود چون منطبق با تعهدات بين المللي دولت ايران است.

گرچه نقطه آغاز کمپین در تهران بوده است ، اما هیچ محدودیتی در پیوستن به این حرکت وجود ندارد . هر فرد یا گروه اجتماعی در هر کجای ایران و یا در خارج از ایران می تواند در جهت تحقق اهداف کمپین فعالیت کند. گروه‎ها و افراد فعال در شهرستان‎ها و یا مقیم خارج از ایران مي‎توانند با توجه به پتانسیل های بومی و منطقه ای خود ، برای پیشبرد اهداف کمپین فعالیت کنند و جزئی از خانواده بزرگ کمپین در سراسر ایران باشند. این کمپین حامیانی بزرگی هم داشت که نامشان در تمام جهان شناخته شده بود و همه غیر از خودی ها و هم وطنانشان دوستشان داشتند.شیرین عبادی،سیمین بهبهانی،شهلا لاهیجی،شهلا شرکت،اردشیر رستمی،مائده طهماسبی،فرهاد آییش و...

کمپین یک میلیون امضا در روزهای اول دولت نهم شکل گرفت.همان دولتی که گشت های ارشاد را به خیابان ها آورد.پس از تشکیل این گروه در میدان هفت تیر،پلیس به به طرز خشنی با اجتماع کنندگان این کمپین در 22 خرداد 1385 در میدان هفت تیر برخورد کرد و تعداد زیادی را روانه زندان نمود.

قرار بود این کمپین مشتی باشد بر دهان مردانی که از نظر اخلاقی دست و دل بازند،قرار بود بر اعدام های بی دلیل زنان بتازد،قرار بود دنیای زنان را دوستانه تر کند. امروز نمی دانم و نمی خواهم بدانم کمپین ها به کدام هدفشان رسیدند.کدام یک از دوستانم هنوز در این هیاهو به یاد یک میلیون امضا مانده.اما می دانم عده ای هنوز هم پس از روزهای سیاه سال 1385 در خارج از کشور برای جمع آوری این امضاها و روی پا ماندن کمپینشان فعالیت می کنند.

این روزها مدت زیادی از ف.ی.ل.تر سایت تغییر برای برابری می گذرد.در سال 2008 این وبسایت از سوی خبرنگاران بدون مرز جایزه گرفت و هنوز هم جزو فعال ترین سایت های اجتماعی محسوب می شود. طرح تغییر برای برابری هر روز حامیان جدیدی در میان اقشار و گروه‌های مختلف جامعه پیدا می‌کند. یکی از مشخصه‌های این طرح این است که حامیان آن همه متعلق به یک قشر یا گروه نیستند و در نتیجه، این درخواست‌ها در جریان منفعت یک گروه خاص سیاسی یا اجتماعی نیست. بسیاری از افرادی که با این طرح همکاری دارند افرادی هستند که متعلق به هیچ گروهی نمی‌باشند. کمپین هنوز فعالیت می کند شاید عده ای یاد بگیرند تغییر منافاتی با مسلمانی ندارد،یاد بگیرند می شود کمی مهربان تر به اطراف نگاه کرد....

پ.ن:این مطلب را بنا به سفارش دوستی برای یک نشریه دانشگاهی به نام «سپهر اندیشه» نوشتم که دوستان در ابتدای راه صدایش را بریدند.

زنانگی

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :