طرح درخواست پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض از زنان درکمیسیون مقام زن

پذيرش > اخبار > طرح درخواست پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض از زنان درکمیسیون مقام (...)

طرح درخواست پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض از زنان درکمیسیون مقام زن

فعالان جنبش زنان ایران در کمیسیون مقام زن در سازمان ملل متحد، خواستار پیوستن ایران به پیمان رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان شدند.

پنجاه و چهارمین نشست کمیسیون مقام زن، امسال به مناسبت پانزدهمین سال بزرگداشت کنفرانس پکن، با شکوه و اهمیت ویژه ای در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک از اول مارس تا دوازدهم مارس بر گزار شد. هزاران نفر از فعالان جنبش زنان و نمایندگان500 سازمان غیر دولتی فعال در حوزه توسعه برای زنان از 76کشور در این نشست شرکت داشتند . این نشست که همه ساله برگزار می شود، بطور اختصاصی به ارزیابی عملکرد دولت ها در اجرای برنامه عمل کنفرانس پکن می پردازد. امسال نیز هفته اول این نشست، نمایندگان دولت های عضو سازمان ملل متحد علاوه بر بررسی عملکرد دولت ها در اجرای برنامه عمل کنفرانس پکن، به رابطه میان اهداف هزاره توسعه و برنامه عمل کنفرانس پکن نیز پرداختند.

فعالان جنبش زنان و نمایندگان سازمان های غیر دولتی، در کنار صدها نشستی که بصورت پانل و کارگاه آموزشی بصورت موازی با برنامه های رسمی، برای تبادل تجارب خود برگزار می کنند، از فرصت های موجود برای مداخله در موضوعاتی که نمایندگان دولت ها به بحث در آن می پردازند، نیز استفاده می کنند. فرصت هایی که در اختیار این فعالان جنبش زنان و نمایندگان سازمان های غیر دولتی قرار دارند عبارتند از ارائه گزارش، ارائه بیانیه مکتوب، ارائه بیانیه شفاهی، مداخله در پانل های تخصصی.

امسال برای دومین بار، فعالان جنبش زنان ایران به دعوت آیدوس؛ انجمن ایتالیایی که در ایران سابقه فعالیت و همکاری در ایران دارد، در این نشست شرکت کردند. این فعالان به مانند همه فعالان دیگر هم گزارش اختصاصی از وضعیت زنانن ایران پانزده سال پس از اکنفرانس پکن دادند، هم بیانیه شفاهی ارائه کردند که قرار بود در نشست نمایندگان دولتها قرائت شود،اما به دلیل کمبود وقت نوبت به فعالان حقوق زن در ایران نرسید تا بیانیه شفاهی خود را قرایت کنند . اما پانل اختصاصی تحت عنوان "جنبش زنان در ایران پانزده سال پس از کنفرانس پکن" برگزار کردند و هم چنین در پانل تخصصی نمایندگان دولت ها تحت عنوان "پیمان رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان" که به مناسبت سی امین سالگرد این پیمان برگزار شد، مداخله کرده و با تشریح وضعیت تبعیض های قانونی و عملی علیه زنان در ایران و تلاش های زنان ایران برای متقاعد کردن دولت ایران برای پیوستن به این پیمان، سوالات خود را مطرح کردند.

این پانل تخصصی "پیمان رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان" در روز پنجم ماه مارس از ساعت 3 تا 6 بعدازظهر برگزار شد، سه متخصص و عضو کمیته این پیمان، وضعیت این پیمان را از نظر تعداد کشورهایی که به آن متعهد شده اند بخصوص کشورهایی مثل قطر، تلاش برای حذف شروط امضای پیمان، کمک های فنی برای اصلاح قوانین و سیستم های کشورها برای انطباق با این پیمان صحبت کردند و نمایندگان دولت ها نیز ضمن بیان تعهدات کشورهای خود، مشکلات اجرای این پیمان را مطرح کردند.از نمایندگان سازمان های غیر دولتی و فعالان جنبش زن نیز 5 نفر در این پانل مداخله کردند و نگرانی ها و یا سوالات خود را به بحث گذاشتند.

رضوان مقدم، بعنوان یکی از فعالان جنبش زنان نیز خواستار همکاری دولت ها برای متقاعد کردن دولت ایران برای پیوستن به این پیمان شد و سخنانی به این شرح ارائه کرد:

من رضوان مقدم از فعالان جنبش زنان در ایران هستم. از همه سخنرانان در پانل سپاسگزاری می کنم و مایلم دو سوال طرح کنم:

ایران از معدود کشورهایی است که به پیمان "رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان" نپیوسته است. خشونت علیه زنان بسیار گسترده است و زنان از خشونت های خانگی و دولتی رنج می برند. قوانین تبعیض آمیز از جمله چند همسری و ازدواج موقت، نقض حقوق حضانت مادران، شهادت و طلاق، قانون ارث، قانون حمایت کننده از قتل های ناموسی، سنگسار و بسیاری دیگر از قوانین تبعیض امیز درایران اجرا می شود.

فعالان جنبش زنان و زنان مدافع حقوق بشر در ایران، بازداشت می شوند، محاکمه می شوند و محکوم می شوند. در اثر تلاش فعالان حقوق زن در ترویج پیمان رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان، نهایتا این پیمان به تصویب مجلس ششم رسید اما هرگز توسط شورای نگهبان تائید نشد. هر چند رفع اشکال تبعیض علیه زنان بطور قانونی مورد حمایت قرار نگرفت، اما دولت ایران در برنامه چهارم توسعه موظف شد که همه اشکال تبعیض را علیه زنان رفع کند. این برنامه نیز هرگز اجرا نشد. اما فعالان حقوق زن همچنان بر خواسته خود برای پیوستن به پیمان رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان هستند و در جریان انتخابات ریاست جمهوری اخیر این یکی از خواسته های اصلی زنان بود.

سوال اصلی من این است که آیا سازو کاری وجود دارد که نمایندگان دولت های عضو و آژانس های سازمان ملل ایران را برای پیوستن به این پیمان متقاعد کنند؟ اگر چنین سازو کاری وجود ندارد، چگونه این کمیته پیمان رفع همه اشکال تبعیض می تواند به نظارت تبعیض و خشونت علیه زنان در ایران بپردازد؟

در پاسخ نیز اعضای پانل ابراز امیدواری و اطمینان کردند که ایران به این پیمان خواهد پیوست و تاکید کردند که برای نظارت بر انواع تبعیض ها و خشونت علیه زنان ابزار های دیگری در سازمان ملل متحد وجود دارد از جمله میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و اعلامیه جهانی حقوق بشر و فرصت بررسی دوره ای عمومی وضعیت حقوق بشر در شورای حقوق بشر، که فعالان حقوق زن می توانند تا پیوستن ایران به این پیمان رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان از آن ها برای گزارش دهی و نظارت استفاده کنند.

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

پروین ذبیحی برنده جایزه حقوق بشری سازمان غيردولتى اتريشى سودويند شد

پخش کارت پستال و بروشور در روز جهانی زن در تهران

تمدید زمان برای امضای بیانیه‌ی جمعی از فعالان زن به مناسبت هشت مارس

مجوزی که در نطفه خفه شد

بیش از 2000 امضا در اعتراض به تبعیض های آموزشی به مجلس تحویل داده شد

ديگر بخش ها :