در دفاع از کمپین ما همه مجید توکلی هستیم/علی عبدی

پذيرش > سایت نوشته ها > در دفاع از کمپین ما همه مجید توکلی هستیم/علی عبدی

در دفاع از کمپین ما همه مجید توکلی هستیم/علی عبدی

فاطمه صادقی در مقاله ای با عنوان «اعتراض به حجاب اجباری یا دفاع از مردانگی» کمپینِ «ما همه مجید توکلی هستیم» را نقد کرده است

فاطمه ی نازنین استاد من است. این چند خط را تنها برای روشن تر شدن مطلب می نویسم و البته بخشی از دفاع من از کمپین را تشکیل می دهد. اثرات کمپین تا به امروز نوشته ای جدا می طلبد

اول؛ کمپین ما همه مجید توکلی هستیم لزوماً کمپین اعتراض به حجاب اجباری نیست. بسیاری از مردانی که روسری یا چادر به سر کرده اند تنها این نشان را با خود دارند که «من مجید توکلی هستم.» البته بعضی از همراهان کمپین، نمی دانم چند نفرشان، نمی دانم اکثریت یا اقلیت، این کمپین را اعتراض به حجاب اجباری هم می دانند. به همین دلیل در گروه فیس بوکی که عکس ها جمع می شود، اعتراض به حجاب اجباری نیز به عنوان یکی از اهداف ذکر شده است

دوم؛ بسیاری از مردان به این کمپین نپیوستند چون پوشیدن لباس زنانه را دون شأن خود می دانستند. آن ها تصور می کردند در صورت پوشیدن لباس زنانه مردانگی شان به یغما خواهد رفت. اگر این کمپین، به زعم فاطمه، کمپینی در «دفاع از مردانگی» باشد و به زعم ساقی لقایی «رگه های مردسالارانه ای» را در عکس ها بتوان یافت، با این حساب این بار مردانگی است که شده است «مرغ عروسی و عزا». آن هایی که به کمپین نپیوسته اند از مردانگی شان دفاع کرده اند، آن هایی که پیوسته اند هم باز از مردانگی شان دفاع کرده اند. هر دو گروه متهم اند که مظاهر دنیای مردسالارانه را بازتولید کرده اند. به بیان دیگر مردان یا شریک دزد تصویر شده اند یا رفیق قافله

سوم؛ بر فرض که یکی از اهداف این کمپین اعتراض به حجاب اجباری باشد؛ فاطمه پرسیده است که «چرا به جای مردان روسری به سر، زنان خود در این باره تصمیم نگیرند؟»

سؤال این جاست که چه کسی جلوی زنان را برای اعتراض به حجاب اجباری گرفته است؟ چه کسی زنان را از «فاعلیت» محروم کرده است؟ مگر زنان نمی توانند کمپینی در اعتراض به حجاب اجباری راه بیاندازند؟ کدام «فرصتِ دیگر» از دست رفته است؟ آیا زن ها باید منتظر بمانند که اگر مردها اعتراضی را آغاز نکردند، آن ها آغاز کنند؟ آیا این اندیشه، برابری خواهانه است؟ این روزها زنان از پیشروان جنبش مدنی ایران هستند. اکثر جمعیت جوان تحصیلکرده ی ما را زنان تشکیل می دهند. کمپین های برابری خواهانه ی زنان ایرانی در دنیا زبان زد است. چه طور می شود ششصد مرد ایرانی با سر کردن روسری مبارزات زنان را مصادره ی به مطلوب کنند؟

چهارم؛ باز بر فرض که یکی از اهداف کمپین، اعتراض به حجاب اجباری باشد؛ چرا حجاب اجباری تنها به زنان مربوط است و مردان نمی توانند به آن اعتراض کنند؟ سوای این که ما همه انسان هستیم و حقوق بشر مرد و زن و سفید و سیاه و فارس و ترک و دیگرجنسگرا و همجنسگرا نمی شناسد، آیا فلسفه ی حجاب، عدم توانایی مردان در کنترل تمایلات شهوانی شان نیست؟ آیا حجاب اجباری، مردان را حیواناتی متجاوز تصویر نمی کند؟ چرا مردان حق نداشته باشند به توهینی که به شعورشان می شود اعتراض کنند؟ به باور من حق دارند

آنیما
ا

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :