نه به اعدام/ رضوان مقدم - تغییر برای برابری

پذيرش > سایت نوشته ها > نه به اعدام/ رضوان مقدم

خبر تلخ و گزنده بود .درناک و باور نکردنی چگونه می شود جان ادمی را از او گرفت بی هیچ تاملی !. تازه انقلاب شده بود همه سر مست از باده ی پیروزی سر شار از هیجان انقلاب . خبر ازدستگیری و محاکمه سران و به اصطلاح ان روز ها سر سپردگان رژیم پهلوی بود . روزنامه های کیهان و اطلاعات که تیراژشان چند برابر سال قبل شده بود عکس اعدام شدگان در پشت بام مدرسه رفاه را تیتر اول روزنامه ها می کنند . مدرسه رفاه ؟بله، درست است مدرسه ی رفاه ،عکس ها را که می بینم بی اختیار گریه می کنم و دوستم به من تشر می زند تو که سلطنت طلب نیستی! حالا این اداها چیست ؟مگر نمی دانی اینها با جوانان ما چه کردند؟حالا برایشان گریه می کنی؟ان ها دستور تیر اندازی به مردم را دادند وباید اعدام شوند .می گویم نه باید محاکمه شوند اما اعدام نه. اعدام نه. اعدام نه. باید علنی محاکمه شوند .و دوستم می گوید دلت خوش است تو می گویی خون جوانان ما پای مال شود ؟؟و بعد هم می گوید.

ترحم بر پلنگ تیز دندان

ستمکاری بود بر گوسفندان

او مایل است هر چه زودتر به بحث پایان دهد.و من به ناگاه یک جمله می گویم. از کجا می دانی فردا سراغ خودت نیایند ؟. می خندد و می گوید: ساده ای!.من چه کاره هستم که سراغ من بیایند!با گذ شت زمان خیلی از حرف هایی که ان روز بین من ودوستم رد وبدل شد فراموش کرده ام .امااعدام انسان ها دردی است همواره بر جانم.

روز به روز بر دامنه اعدام ها افزوده شد . اواخر تا بستان 58 بود . که خبر رسیدچند نفر از زندانیان سیاسی سابق محبوب مردم را دستگیر و اعدام کرده اند .اواسط اردیبهشت 59 خانم دکتر فرخ رو پارسا وزیراموزش و پرورش در رژیم پهلوی توسط صادق خلخالی به عنوان مفسد فی الارض محاکمه و اعدام شد . (1)در برابر اعدام هایی که هر روز گزارشات ان ها صفحاتی از روزنامه ها پر می کرد.بی اعتنایی عجیبی حاکم بود . برای شناخت عمق فاجعه ای که بر ملت ایران رفت ..

از زبان و قلم خلخالی حاکم شرع می خوانیم.

"من حاکم شرع بودم و پانصد و چند نفر از جانیان و سر سپردگان رژیم شاه را محاکمه و اعدام کردم و صد ها نفر از عوامل غایله های کردستان و گنبد و خوزستان و شماری از عوامل اشرار و قاچاقچیان مواد مخدر را هم کشتم؟! و اکنون در مقابل اعدام هایی که کردم ،نه پشیمانم و نه گله مند و نه دچار عذاب وجدانم!تازه معتقدم که کم کشتم !خیلی ها سزاوار اعدام بودند که به چنگم نیافتادند . همانند...»، (2) اما صدور احکام اعدام تنها بوسیله خلخالی نبود او در خاطراتش تنها به سهم خود از کشتار مردم اشاره دارد. در برابر موج دهشتناک اعدام ها صدای اعتراضی شنیده نمی شد. سکوت بود وسکوت ، گویا جوامع بین المللی هم به ان خو گرفته و تن داده بودند. دامنه اعدام ها به سرعت به فرزندان انقلاب کشیده شد. ابتدا علاوه بر روزنامه ها در اخباررادیو وتلویزیون امار واسامی قربانیان رابا افتخار اعلام می کرند. ولی به تدریج اعدام ها در خفا انجام شد . و حتی از خانواده های اعدام شدگان تعهد کتبی می گرفتند که خبر اعدام عزیزانشان را جایی مطرح نکنند . حق برگزاری هر گونه مراسمی از خانواده ها سلب شد. تا ان جا که در سال 67 پشت درهای بسته و در بی خبری مطلق رسانه ای حدود 5000 نفر از زندانیان سیاسی که دوران محکومیت خودرا می گذراندند ویا دوران محکومیتشان تمام شده در سزاسر ایران و در فاصله ای کمتر از دو ماه تیر باران و یا با طناب دار اعدام سپرده و غالبا در گور ها ی دسته جمعی به خاک سپرده شدند. گلزار خاوران نمونه ای است از همین گور های دسته جمعی سال 1377پروژه قتل های زنجیره ای بر ملا شد. و به جای محاکمه امران وعاملان این فجایع ، وکیل پرونده ی قتل های زنجیره ای را در بند کردند !. وباز هم صدای اعتراضی موثر بلند نشد . گروهی از روی سیاست و گروهی از ناتوانی سکوت پیشه کردند. نتیجه سکوت وبی تفاوتی جامعه ادامه ی سیاست سر کوب وصدور حکم اعدام توسط جمهوری اسلامی است . که به گونه ای بارز در وقایع اخیر پس از اعتراضات گسترده مردمی در مقابل پروژه تقلب شاهدش هستیم .

اعدام و فرهنگ اعدام بازهم قربانی می گیرد.

بخش دیگری از اعدام مربوط می شود به جوانان و زنان یا مردانی که متهم به قتل شده اند .مهم است که بدانیم ان ها چگونه قاتل شدند؟!

پس از اتقلاب 57 به دلیل رفتا رهای نادرست و خشونت امیز حکو.مت از طریق اعمال زور و فشار به جامعه به ویژه جوانان ،زنان و فشار ها ی روانی ناشی ازان جرم وجنایت رو به فزونی گذاشته کودکانی که در کودکی مرتکب قتل می شوند مردان وزنانی که با انگیزه ی انتقام جویی همسر کشی می کنند .این ها محصول جامعه ای بیمار است . مسیولیت این قتل ها بعهده کسانی است که خشونت را ترویج می دهند .جلو چشم هزاران نفر هم وطنان خود را به جرم حق خواهی به گلوله می بندند .و کشتار وسرکوب مردمی را که رفتار های مسالمت امیز پیشه کرده اند نشاته پیروزی خود می دانند.مجرم ان کسی است که حس انتقام جویی را در مادر احسان پرورش می دهد.تا ان جا که حاضر به کشیدن صندلی اعدام اززیر پای جوانی شود که می توانست فرزند خودش باشد. مجرم ان دستگاهی است که از بهنود وبهنود های جوان قاتل می سازد وبعد ان ها را قربانی بی عدالتی خود می کند.

برای این که باز هم عمق فاجعه را بدانیم کافی است نگاهی به امار اعدام در طی سه سال گذشته داشته باشیم:

در سال 1385 تعداد 177مورد اعدام در ایران انجام گرفته است .که دو مورد ان کودکان زیر 18 سال بودند (.3)

در 1386نیر با 317 مورد اعدام ایران در رتبه دوم پس از چین قرار گرفت (4)

هم چنین «عفو بین الملل در چهارم فروردین ۱۳۸۸ با انتشار آمار اعدامی های سال2008 میلادی اعلام کرد که ایران با ۳۴۶ اعدامی همچنان بعد از چین در رتبه دوم بزرگ ترین مجری حکم اعدام در دنیا ایستاده است.» (5)

این آمارها مشتی است نمونه خروار، حاکی از واقعیتی دهشتناک که ایران کشور اعدام است.

مردم ایران طی اعتراضات مدنی خود نشان دادند که از خشونت وکشتار بیزارند .و جامعه ما نیاز به ارامش و امنیت دارد.

چاره کار مبارزه با مجازات اعدام، در سطح يک جنبش وسيع و مؤثر اجتماعی است.

پانویس.

1/ روزنامه انقلاب اسلامی مورخ 18 اردیبهشت( 1359 )

2/خلخالی ایت الله حاج شیخ صادق،ایام انزوا خاطرات ایت الله خلخالی،جلد دوم ،چاپ اول،پاییز 1380،نشر سایه ،ص12

3/گزارش سازمان عفو بین الملل سال 2006 به نقل از نیمروز سال هيجدهم - شماره ۹۴۸ - جمعه ۲۳ شهريور 1386

4/گزارش سازمان عفو بین الملل 2007

5/به نقل از بی بی سی فارسی

کمیته گزارشگران حقوق بشر

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :