كدام اصل است؟ شكنجه و قتل يا ... /نرگس محمدی

پذيرش > سایت نوشته ها > كدام اصل است؟ شكنجه و قتل يا ... /نرگس محمدی

كدام اصل است؟ شكنجه و قتل يا ... /نرگس محمدی

هر چند از شنيدن خبرهاي هولناك كشته شدن زنان و مردان ايراني دل هر انساني به درد آمد و با ديدن صحنه هاي تكان دهنده مرگ جوانان در خيابانهاي شهر تهران، اشك از چشمان ايرانيان و آزاديخواهان جاري گشت، اما خبر شكنجه شدن بازداشت شدگان در زندانها، حس غريبي را در انسان بر مي انگيزاند. تصور اينكه جوانانی بي گناه در زير شكنجه و اذيت و آزار جسمي و روحي كه بر آنها وارد شد، روزها را با آن احوال سپري كردند و سپس جان باختند، روان انسان را چنان پريشان مي كند كه از لذت بردن از هر موهبتي در اين كره خاكي بيزار مي گردد. آنچه اين روزها از مرگ محسن روح الاميني، امير جوادي فر، ترانه موسوي و سعيده پورآقايي مي شنويم به طور بنيادي مخاطره آميز و هشدار دهنده است.

بد نيست بدانيم كه حتي شكنجه گران سرسخت هم همواره نگران آنچه كرده اند هستند. در كتاب «مبارزه، مقاومت و زندگي» ميشل بن سايق مي گويد: شكنجه گران همواره نگران دفاع از عمل خود هستند، به طوري كه مي گويند: «مي كشيم ولي شكنجه نمي كنيم.»

روسها، همين چند وقت پيش، همه جنايات مرتكب شده در چچن را پذيرفتند جز شكنجه را. قتل عام، تجاوز، تخريب شهرها به طور كامل، با خاك يكسان كردن مركز چچن ولي به شكنجه كردن اقرار نكردند. بنابراين تابوي شكنجه در همه جهان به ويژه نزد شكنجه ديده حاكم است.

اما اینک در کشورما اخبار زيادي از ضرب و شتم، عريان كردن زندانيان، توهين، تحقير، آويزان كردن و تجاوز به زندانيان شنيده مي شود؛ از جسدهاي دست و پا شكسته و صورتهاي خونين و بدنهاي مضروب مي شنويم، از قربانيان يخ كرده و از اجساد پنهان زير خاك نهاده شده، مي شنويم... به کلام دیگر شواهد همه حاكي از اين است كه قربانيان اين فجايع در شرايط بدي به سر برده اند.

شكنجه يك تابو است. از شكنجه گفتن، نه براي شكنجه شده آسان است و نه شنيدن شكنجه براي مخاطب. امامتأسفانه، طي آنچه بر سرمان پس از انتخابات آمد، شاهد تلخ ترين رويدادها هستيم كه هنوز از درك آن عاجزيم. كشته و شكنجه شدگان ،مردمان عادي هستند كه براي يك اعتراض مسالمت آميز و مدني به صحنه آمده بودند و برخوردهاي صورت گرفته با اين افراد تناسبي با اقدامات آنها ندارد. چگونه ميتوان پذيرفت مجازات تكبير الله اكبر،مرگ و بدتر از مرگ باشد.

وقتي مبارزان چريكي و مبارزان مسلح و ... را در سلولهاي زندانها شكنجه مي كردند، به دنبال جاي سلاح، به دنبال شناسايي كادر و تشكيلات و برنامه هاي آتي سازمانها بودند. البته شكنجه هر فردي قطعاً مذموم و غير قابل پذيرش است و هرگز نبايد در مورد عدم حقانيت اين شكنجه ها حتي لحظه اي ترديد كرد، اما آنچه انسان را مي لرزاند اين سئوال است كه شكنجه شدگان اخير به چه جرم و چه بهانه اي شكنجه شدند؟آنها كه مسلح نبودند. آنها حتي اخبار و اطلاعاتي نداشتند كه زير شكنجه لو دهند. آنها هيچ گناهي نداشتند، اما شكنجه و كشته شدند.

و چه سخت خواهد بود دفاع شكنجه گران از شكنجه اين بي گناهان جوان. نمي دانم وقتي شكنجه گران بر جانهاي جوان اين گلهاي زيباي وطن مي كوبيدند، هرگز تصور مي كردند بر جان مادران آنها چه زخمهايي بر جاي مي گذارند؟ لحظه اي به وجدانشان رجوع كردند؟ اصلاً آيا شكنجه گر مي تواند وجدان داشته باشد؟ شكنجه، شكنجه است. چه با فتوا، چه با دستور مافوق، چه با مجوز و چه بي مجوز.

در آخرين احضاري كه داشتم فردي كه با من صحبت مي كرد گفت قسم مي خورم بدون مجوز شرعي حتي يك سيلي هم نزدم. اين جمله ذهنم را مشغول كرده، آيا براي شكنجه ديگران، مي توان به اين مجوزها دلخوش كرد و خود را آرام نمود؟شكنجه، شكنجه است. نمي دانم چه بر سر ما آمده است؟ هنوز زوايا و ابعاد فاجعه اخير را به خوبي درك نمي كنيم.

برخي بر اين باورند كه ماجراي كهريزك و آنچه در زندانها و خيابانها عليه حقوق اساسي ملت انجام شد اصل نيست و در حاشيه بايد ديده شود و نبايد جريانات را تحت الشعاع قرار دهد. اما به گمان من آنچه اصل است، ماجراي كشته شدگان و شكنجه شدگان است. اگر كساني دغدغه نظام را دارند و مسئله نظام را مطرح ميكنند باید خيلي ساده و بديهي توجه داشته باشند كه آنچه آبروي نظام را ريخته، برخوردهاي وحشيانه و قساوت آميز با زنان و جوانان و ايرانيان در خيابانها و زندانهاست .آنچه بر سر تك تك قربانيان فجايع اخيرآمده، ظلمي بزرگ است كه حتي يك مورد آنها هم آبروي اسلام، دين، معنويت و انسانيت را در دنياي كنوني به تاراج گذاشته است. آنچه در كوي دانشگاه بر سر دانشجويان بي گناه و فرهيختگان اين كشور آمد، يك درد است، دردي نه تنها در سينه مادران و پدران كشته و شكنجه شدگان ،بلكه دردي بي مرهم بر سينه تك تك ايرانيان آزاديخواه.

صحنه جان باختن ندا،دنيا را تكان داد در حالي كه به جرأت مي توان گفت هيچ خبرو رويداد سياسي توان ايجاد چنين دگرگوني در جهان را نداشت. آنچه به عنوان يك درد، جهان را تكان داد و بر دلهاي بي شماري نشست، حكايت تلخ مصلوبي است كه دو هزار سال به صليب كشيده شده و در مقام خدايي مي نشيند.

اما چه سياستي در مواجهه و مقابله با اينهمه درد و فاجعه در پيش گرفته شده است؟صد افسوس كه رسانه ملي كه در جريان شهادت يك زن مسلمان در آلمان راكه توسط يك فرد صورت گرفته بود، 200 بار در بخشهاي مختلف خبري پخش كرد، در مورد جان باختگان و شكنجه شدگان كشور خودمان حتي يك كلمه به زبان نمي آورد.رسانه ها و مراكز دولتي كه در جريان غزه از سازمان ملل و نهادهاي بين المللي حقوق بشري درخواست مي كردند ساكت و خاموش ننشينند و همه را متهم به سكوت و خيانت مي كردند، لام تا كام حرف نمي‌زنند.

آقاي كروبي بنا به حس انساندوستي از تجاوز ميگويد و مقامات مسئول را به ياري فرا ميخواند،اما چندي بعددردمندانه از تهديد فرد تجاوز شده اي كه به عدليه معرفي شده، ‌توسط مسئولان و مأموران عدليه مي گويد. همه اينها در كنار هم بيانگر يك واقعيت تلخ است كه گويا اراده اي وجود دارد تا قربانيان را محكوم جلوه دهد و با قاتلان و جنايتكاران مدارا در پيش گيرد.

نايب رييس كانون مدافعان حقوق بشر

روزآنلاین

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :