به هرکه دمی درنگ می کند بر مرثیه های بسیاری که زنان سرودند ...

پذيرش > همراهان > نامه های شما > به هرکه دمی درنگ می کند بر مرثیه های بسیاری که زنان سرودند ...

به هرکه دمی درنگ می کند بر مرثیه های بسیاری که زنان سرودند ...

ازبرای قدمی هرچند کوچک برای تمام بانوان گرامی که همانند درختان سرسبز و ایستاده و زیبا هستند و همواره دارکوب سنت بر جان و روح انان زخمه میزند .
—
بهانه ی دوباره یافتم تا درباب یکی از مهمترین چالش های قرون متواتر که همانا مهمترین وبزرگترین هم هست بنویسم. از عدم توازن حق زنان و مردان.
زنانی که در این همه سال که از عمر زمین ما میگذرد همواره در حال ایثار بودند و مدام در حال تخریب . حال ان که با وجود این همه سال رنج و محنت هنوز همچو نام زیبایشان که رب قادر بر انان نهاده پابرجا هستند و هنوز با تمام وجود نماد ایثار و لطافت و مقاومت هستند . مقاومتی به قدمت هزاران هزار سال.
—
گفتنی ها کم نیست ...اما بسنده میکنم به یک شعر زیبا ...شعری که به تازگی توسط یکی از زنان ایران زمین تحت عنوان مجموعه شعری با نام **دارکوب** به چاپ رسیده .
بانوی ارجمندی که ازپس این همه سال رنج جنس دوم خطاب شدن دست از تلاش برای احقاق حقش نکشیده ..و امروز برای کوششی دیگر در این راه **دارکوب** را برای من و ما به ارمغان اورده. ارمغانی که پر از آه های این همه سال رنج است . و او که به تمام زنان رنج کشیده ی ایرانمان تقدیم کرده است دارکوب را. بانویی که خود را وارثی از استاد شاملو ان نیک مرد میداند . و به حق که وارثیست برحق. با یاد او ...تمام زنان...و شاملو ....

"زن"

آن روز

که مرا به ستون رنج ها بستند

گداختند و

نواختند و

ساختند

آن روز

دانستم که من زنم

و این جا دردمن

درد زن بودن است.

بی صدا شکستن و بی صدا مردن است.

-----
و یا این کلام زیبا و جادویی :