به کدامین گناه؟ - تغییر برای برابری

پذيرش > تریبون > به کدامین گناه؟

یک دیدارساده عیددیدنی جرم است؟!

16 فروردین 1388 - فاطمه فرهنگخواه-فعال حوزه زنان وجامعه مدنی - نسخه قابل چاپ

تغییر برای برابری - هنگامیکه خبر دستگیری دوازده نفر از زنان و مردانی که قصد دیدار با خانواده های زندانیان را داشتند شنیدم، گوئی دنیا بر سرم آوار شد؟ از خود پرسیدم، به کدامین گناه؟ چون سابقه این دیدارها را می دانستم انتظار چنین برخوردی را نداشتم! شروع این دیدار ها به سه سال قبل یعنی زمان شکل گیری کمپین یک میلیون امضاء و به دنبال آن تشکیل مادران کمپین و سپس گروه مادران صلح بر می گردد. هرساله در ایام نوروز عده ای از مادران و جوانان این دو گروه به دیدارتعدادی از خانواده ها که عزیزانی در زندان دارند می روند. دولت هم تا کنون به این رفتار حسنه حساسیتی نشان نداده بود. امسال اولین باری بود که دولت با این دیدار ساده به عنوان جرم برخورد کرد.

با خود فکر می کردم، اگرحکومت ایران ، در حد دیدوبازدید زیبای نوروزی که سنتی ماندگار بر گرفته از تمدنی کهن، نشان دهنده هویت ملی ایرانیان بوده و مورد تایید موکد علمای اسلام نیز هست، تحمل نداشته باشد تکلیف ملت ایران چیست؟ این عمل از جنبه های گوناگونی زنگ خطر نامیمونی است. این اتفاق نمادی از چگونگی بکارگیری سیستم های شنود و دستگاه های مدرن استراق سمع است که از جیب ملت تهیه می شوند. در واقع شهروندان ایران ناخواسته و نادانسته هزینه ی سیستم های اطلاعاتی را می پردازند که تار و پود و زیروبم زندگی خصوصی آنان را در می نوردند؟ و باز با خود می اندیشیدم آیا این سیستم ها، برای اعمال خلافی که درکشور اتفاق می افتد؛ مانند واریز نشدن یک میلیارد دلار به حساب ذخیره ارزی ، قاچاق مواد مخدر و کالا، جعل مدارک تحصیلی و... تا این حد حساس و دقیق عمل می کنند؟ این اتفاق مرا به یاد اتفاقات مشابهی چون مرگ جوانان بی گناه در زندان ها، که حتی در هنگام مرگ دستشان با دستبند به تخت بسته شده است، دستگیری خانواده های دانشجویان که بی دلیل در مقابل زندان اوین دستگیر شدند و...، که قلب ایرانیان ودوستداران ایران را آزرده کرده است، انداخت. از خود پرسیدم: کدام مقام مسئول و اگاهی ممکن است مجوز چنین اعمالی را صادر کند؟!!

باز با خود می گفتم چگونه است که دیدار از چند خانواده که عزیزانشان در بند هستند تشویش اذهان واخلال در نظم عمومی محسوب می شود ولی اقدامات حکومتگرانی که با رفتارهای غیر مدبرانه یک اتفاق ساده را، که می توانست انعکاسی نداشته باشد، به خبری بسیار مهم تبدیل می کنند اقدام علیه منافع ملی نیست؟ ازچه زمانی جرم دید و بازدید نوروزی هم بر سایر جرایم ملت ایران افزون شده است؟ البته بر کسی پوشیده نیست در دهه های اخیر حقوق ملت ایران یک به یک از آنها گرفته شده و بر تکالیف آنها در مقابل حکومت اضافه شده است. گوئی از سال نو حتی حق دیدوبازدید عید نیز از آنها گرفته شده است؟

شاید جوانانی که دوران انقلاب را تجربه نکرده اند این را نداند، ولی من به خوبی به یاد دارم که برخی از مسئولین فعلی حکومتی کشور در قبل از انقلاب چگونه طلایه دار رسیدگی به خانواده های زندانیان بودند و از آن به عنوان عملی پسندیده یاد می کردند. این افراد این اعمال را افتخاری برای خود می دانند ودرباره آن سخن ها گفته و مطالب نوشته اند. اما امروز چنین کارهایی جرم محسوب می شود و مجازات زندان دارد!!

حکومت ایران هر ساله بودجه های هنگفتی را به نهادهای امنیتی/ اطلاعاتی، برای تهیه مدرنترین وپیشرفته ترین امکانات دخالت در حوزه خصوصی افراد، ایجاد ترس ،ارعاب، زور، خشونت، زندان، پرونده سازی، بازجویی های مکرر، اتهامات غیر واقعی و... اختصاص می دهد. شاید اگر در این سیاست ها باز نگری شود، نتیجه بهتری حاصل آید! بهترنیست به جای مانورهای ان چنانی یکان های پلیس در خیابان ها ونشان دادن قدرت بلا منازع پلیس و نیروهای امنیتی، که بجای احساس امنیت و شکل گیری یک رابطه دوسویه منطقی بین پلیس ومردم، عاملی برای ایجاد ترس وارعاب بیشتر در مردم میشود به روشهای دیگری فکر کنیم؟! یا به جای اجرای طرح امنیت اجتماعی که هر روز ابعاد جدید و جدی تری به خود می گیرد و خصوصا زنان، دختران و جوانان را هدف قرار داده است تا از انان به جای شهروند رعایای گوسفند مئاب بسازد، به روشها ی انسانی تری بیندیشیم؟ مقاومت زنان در این طرح را شاید بتوان یکی از زیباترین و پر معنا ترین مقاومت های مدنی طول تاریخ ایران ارزیابی کرد.

بنابراین به جای تکرار رویه گذشته، که مرتبا به سمت خشونت بیشتر گرایش پیدا کرده، ،شاید به صلاح نزدیکتر باشد تا برای برون رفت از شرایط فعلی کشور به جای استفاده از روشهایی که به نمونه هاای از آن اشاره شد، باب مفاهمه میان حاکمیت ومردم باز شود. تجربه شده سه دهه گذشته مشروعیت نظام را به شدت کاهش داده است! بهتر است حکومتگران برای حکمرانی از روشهایی بهره گیرند که آنها را در دل و جان مردم جای دهد، نه به گونه ای عمل نمایند که فاصله خود را هر روز با مردم زیاد ترکرده و به تدریج مشروعیت باقی مانده خود را نیز از دست بدهند.

مردم ایران اعم از زن و مرد ثابت کرده اندکه انتظار معجزه از مسئولان ندارند، بلکه خواهان به رسمیت شناخته شدن آزادی های فردی و مشروع واحترام به حقوق شهروندیشان هستند. این از بنیادی ترین آموزه های حقوق بشر و دموکراسی محسوب می شود.

تجربه جهانی ثابت کرده، که هیچ حکومتی نتوانسته با نیروی نظامی، بسیجی، پلیسی، سرکوب، دستگیری و زندان کردن های بی دلیل، هر مخالفی را عامل خارجی معرفی کردن و تدوین دستورالعمل های لحظه ای بر مبنای منا فع گروهی در طولانی مدت به حیات خود ادامه دهد. بدون پشتوانه مردمی هیچ مجموعه ای دوام ندارد. باز تجربه جهانی می گوید، آنچه بر جا می ماند، نیکی ها واجرای روشهای صحیح مدیریت بر مبنای نظریه برد/ برد است، نه برد/باخت. اینک باید اذعان کرد با روشی که حاکمان ایران بر گزیده اند، جز برد/باخت حاصل نخواهد شد.ای بسا این بازندگان همیشه ملت ایران نباشند!!

فاطمه فرهنگ خواه فعال حوزه زنان وجامعه مدنی
28/مارچ/ 2009 برابر با 8/فروردین/ 1388

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

دهمین دورۀ مراسم تندیس صدیقه دولت آبادی ۱۳۹۲

کارت پستال‌هایی به بهانه‌ی هشت مارس و به یاد همه‌ی مبارزین راه برابری

بیانیه بیش از 350 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن؛ زنان هر روز فرودست‌تر می‌شوند

لباسی که برای تن ما دوخته اند! /اعظم بهرامی

چالش‌ها و چشم‌انداز فعالیت مدنی زنان

ديگر بخش ها :