خانه تماس با ما کتابخانه سایت‌های حامی گالری کمپین در بند آرشیو English

پذيرش > همراهان > نامه های شما > ایا باید برای دید و بازدید از آقایان اجازه بگیرم؟

عید دیدنی

ایا باید برای دید و بازدید از آقایان اجازه بگیرم؟

7 فروردین 1388 - نسرین فرهومند - نسخه قابل چاپ

خداوندا نمی دانم عید باید عید دیدنی بکنیم یا نه. فقط یک دیدار بود. عده ای از مادران و بچه ها از ان جی اوهای مختلف تصمیم گرفتند بروند دیدن خانواده هایی که یا بچه هایشان شهید شده اند یا در بند هستند. فقط برای دلجویی. نمی دانم این گناه است؟

ساعت دو زیر پل سیدخندان قرار ملاقات داشتیم. همه بچه ها تک تک یا با هم به قرارگاه می آمدند. بعضی از بچه ها هنوز ناهار نخورده بودند و می گفتند می رویم شیرینی می خوریم. دیده بوسی, دست دادن, خنده, شادی. ماشین های مختلف آمدند. ساعت دو و ربع شد. تصمیم گرفتیم دسته جمعی هر ماشینی پنج نفر بنشینند و بقیه ماشین را پارک کنند. یک ماشین 5 نفر پر شد. بقیه منتظر ماندند تا یکی دو نفر که دیر کرده بودند بیایند . ما حرکت کردیم. به چهارراه نرسیده ماشینی ما را تعقیب می کرد. اول متوجه نشدیم. فکر کردیم مسیرش با ما یکی است. آخر بچه ها می گفتند دارند عکس می گیرند. ولی چرا؟ مگر ما چه کار می کردیم؟ عید بود و عیددیدنی. از چهارراه رد نشده بودیم که بچه های جا مانده اس ام اس دادند که ما را گرفتند. ما خندیدیم. که چه شوخی ای می کنند. تلفن زدیم به اشان. نه, راست بود. بچه ها را گرفته بودند. پس درست دیده بودیم. ماشین ما را تعقیب می کرد. راننده پراید از تعقیب مطلع شده بود . از کوچه پس کوچه طرف ما را گم کرد. ولی دلمان پیش بقیه بچه ها بود. آنها به ما می گفتند شما به خانه برگردید. ولی مگر می شد؟ تصمیم گرفتیم به منزل من بیایند تا فکرمان آماده باشد بدانیم چه کار باید بکنیم. وقتی به منزل رسیدیم به بقیه بچه ها زنگ زدیم و اطلاع دادیم. عده ای خودشان اطلاع داشتند. حالا که ساعت هشت است هنوز بچه ها را آزاد نکرده اند. نمی دانم به چه دلیل. آیا دید و بازدید اقدام علیه امنیت است؟ آیا دلجویی از خانواده های زندانیان اقدام علیه امنیت است؟ شاید به نظر آنها این طور می آید!

نیم ساعت پیش خبر دادند با یک ون عده ای از بچه ها را به مکانی بردند. و تصمیم برای آزادی شان ندارند. تمام این حرف ها شایعه است ولی دلهره ای که من دارم و خشمی که در وجود من هست نمی دانم چه طور خالی می شود! آیا باید تصمیم بگیرم که هر جا می خواهم بروم برای دید و بازدید اول تلفن بزنم و از آقایان اجازه بگیرم , اگر اجازه دادند دیدن خاله, دایی, و دوستان خود بروم؟؟؟ یا همیشه قبل از اطلاع دادن به آقایان لباسی بر تن کنم که اگر چند روزی مهمانشان شدم مشکل نداشته باشم؟؟!

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک






در همين بخش :

پیشکش "ندا"های کشورم /خانم دکتر،چند دقيقه وقت داريد؟ / خليل طالقانی
براي سه سال سخت كمپين، براي ما
برای دادخواهی از ظلمی که بر فرزندانمان می رود چه می توانیم بکنیم؟
زنان زابل در چنگ خرافات و خشونت
سه شنبه سبز من

ديگر بخش ها :

طرح یک میلیون امضا | مقالات | سایت نوشته ها | اخبار | گزارش كمپين | گفت و گو | علیه سکوت | كوچه به كوچه | نامه های شما | گزارش ویژه | گفتگو با اعضا | ویژه سالگرد کمپین | تصویر برابری | دل آرام علی | تریبون | مقالات | تاریخ شفاهی | خارج از چارچوب | کتابخانه | درباره کمپین | کمپین در شهرها | کمپین در بند | صدای تغییر | ویژه 22 خرداد | لایحه حمایت از خانواده | گالری | عشا مومنی | امیر یعقوبعلی | خدیجه مقدم | راحله عسگری زاده و نسیم خسروی | پروین اردلان،جلوه جواهری، مریم حسین خواه، ناهید کشاورز | زینب پیغمبرزاده | سعیده امین، سارا ایمانیان، محبوبه حسین زاده، ناهید کشاورز و همایون نامی | احترام شادفر | نسیم سرابندی زاده،فاطمه دهدشتی | وبلاگ مهمان | پرونده خرم آباد | دستگیری ها | مریم مالک | پرستو اللهیاری | مهرنوش اعتمادی | سمیه رشیدی | Other Languages | همراهان | «فراخوان کمپین ده روز با بهاره هدایت» | English