سرای خالی از خشونت کجاست؟ - تغییر برای برابری

پذيرش > سایت نوشته ها > سرای خالی از خشونت کجاست؟

خشونت علیه زنان

25 اسفند 1387 - کمیته علیه خشونت های ناموسی - نسخه قابل چاپ

خانواده، اولین مکان آغاز خشونت بر علیه زنان است. زنان به بهانه های مختلف از جمله بی توجهی و عدم رعایت ارزش های خانوادگی و حفظ آبرو و ... در خانه ی پدری بوسیله پدر، برادر و سایر مردان خانواده و بعد ازدواج توسط همسر به شدید ترین شکل مورد خشونت قرار می گیرد. حتی از ابتدای تولد به محض مشخص شدن جنسیت نوزاد، خشونت ها نمایان میشود. نوزادان دختری که کسی منتظر آمدنشان نیست و از همان آغاز تولد، جنسیت برایشان تعیین سرنوشت میکند بطوریکه هرگز همچون یک انسان به حساب آورده نمی شوند و همانند موجودی که افسارشان بدست پدر برادر و همسرشان سپرده می شود، تربیت می شوند.خشونت علیه زنان ملیت و فرهنگ و منطقه ی خاصی را نمی شناسد و فرامرزی است اما بدون شک خشونت های خانگی در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه با هم تفاوت دارند. طبق نظر یاسمین حسن نویسنده زن پاکستانی : " خانواده در جهان غرب شامل زن و مردی می شود که با هم تشکیل خانواده داده اند اما در کشورهای در حال توسعه خانواده شامل قدرت ها در روابط خویشاوندی افراد مختلف است که هر کدام به نوعی خشونت را علیه زن خانه اعمال میکند." کودکانی که در دوران کودکی، قربانی و یا شاهد خشونت هستند، خود به خشونت گری تبدیل خواهند شد که چرخه خشونت را در نسل های بعد از خود نیز ادامه خواهند داد. بر طبق آمارها 90% کودکانی که در خانواده هایی زندگی می کنند که در آنها ضرب و شتم وجود دارد،به کتک خوردن مادرشان اگاهی دارند. 80 % بزه کاران در حیطه ی سرشار از خشونت بزرگ شده اند. پسرانی که در شرایط خشونت بار خانوادگی بزرگ می شوند 70% بیشتر از بقیه ظرفیت و گرایش کتک زدن به زنانی که با آنان زندگی می کنند را دارا هستند. کودکانی که در شرایط خشونت بار زندگی می کنند 30 % بیشتر از افراد معمولی الکلی و معتاد هستند. این آمارهای تکان دهنده حاکی از تاثیرات خشونت و بازتولید خشونت در جامعه است.

اولین کتک با اولین توهین با اولین ندیده گرفتن فرقی ندارد، خشونت، خشونت است. خشونت آرام به خانه های ما می آید، مدام می ماند، عادتمان می دهد و دست آخر آماری را از افسردگی، خودکشی و... رقم می زند که در آن ما زنان بیشترین سهم را داریم. براحتی مدعی می شویم؛ تا بحال هیچ کس روی من دست بلند نکرده. این ادعا حقیقت دارد، اما کدام یک از ما می توانیم ادعا کنیم که هیچ کس روی روح مان دست بلند نکرده؟ خشونت در کدام خانه جریان ندارد؟ آیا همین امروز در کتابخانه خانه ما زندگی نمی کند؟ لابه لای سریالهای تلویزیونی و محصولات فرهنگی ما جا خوش نکرده؟ آیا خشونت در خانه ی یک روشنفکر مرده است؟ نمرده است. اگر چنین بود امروز درباره آن نمی نوشتیم.

*در برابر هر زن توانایی که از صفت کاذب "ضعیف" رنج می برد، مرد ضعیفی وجود دارد که از "قدرت کاذب" رنج می برد*

کمیته علیه خشونت های ناموسی

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :