بیانیه گروه های مختلف به مناسبت 8 مارس/گزارشگران بدون مرز:گزارشی از سرکوب خبرنگاران زن

پذيرش > اخبار > بیانیه گروه های مختلف به مناسبت 8 مارس/گزارشگران بدون مرز:گزارشی از سرکوب خبرنگاران (...)

بیانیه گروه های مختلف به مناسبت 8 مارس/گزارشگران بدون مرز:گزارشی از سرکوب خبرنگاران زن

بیانیه گزارشگران بدون مرز به مناسبت 8 مارس

شهرزاد نیوز:گزارشگران بدون مرز به مناسبت 8 مارس، روز جهانی زن، با تاکید بر خطراتی که زنان خبرنگار را تهدید می‌کند، شجاعت آنان را ستایش کرد و خواستار حفظ امنیت آنان شد. در اطلاعیه‌ای که به این مناسبت منتشر شده، آمده است، در بسیاری از کشورهای جهان زنان خبرنگار با تحقیق مداوم، انتقاد به مقامات دولتی و سیاستمداران و تابوشکنی‌هایی در گزارشاتشان از جمله در رابطه با جایگاه زن در اسلام، خطر مرگ را به جان می‌خرند.

بسیاری از زنان امکان فرار ندارند، بسیاری از آنان از شغل خود دست می‌کشند و یا ناگزیر به خودسانسوری روی می آورند تا تهدیدات را دفع کنند. نمونه‌ی این زنان در افغانستان هستند. به ویژه در منطقه‌ی هرات در سال گذشته تعرضات مکرری به زنان خبرنگار تلویزیون انجام شد تا آنان شغل‌شان را رها کنند. معمولا طالبانی‌ها پشت این قضیه‌اند، اما عملا از سوی سیاستمداران محلی نیز در این رابطه حمایت می‌شوند.

در بسیاری از مناطق جهان مانند مکزیک، روسیه و نپال افرادی که به خبرنگاران زن متعرض می‌شوند، مورد تعقیب قانونی قرار نمی‌گیرند و یا مجازات نمی‌شوند. در پاکستان، کشوری که زنان نمایندگی کمی در رسانه‌ها دارند، بسیاری از زنان خبرنگار در طرح مسائل زنان محتاط‌ اند و دلیل آن ترس از طرد اجتماعی و یا حملات بنیادگرایان مذهبی است.

"میرا جمال"، زن خبرنگار پاکستانی که به دلیل تهدیدات مکرر به آلمان گریخته است، در این باره می‌گوید: "تعداد کمی از زنان هستند که راجع به حقوق زنان صحبت می‌کنند و تعداد کمتری هم هستند که جرات می‌کنند راجع به ستمی که تحت نام اسلام به زنان روا می‌شوند، صحبت کنند. اکثرا جامعه‌ی دو قطبی جنسیتی را ترجیح می‌دهند تا تحت فشار خانواده و جامعه قرار نگیرند.

در تعدادی از کشورها زنان خبرنگار و وب‌لاگ‌نویس از سوی دولت‌ها تحت فشار قرار می‌گیرند، تهدید می شوند و مورد تعقیب قرار می‌گیرند، چرا که به اعمال و قوانین زن ستیزانه اعتراض می‌کنند و یا حتی مشکلات روزمره‌ی زنان را شرح می‌دهند. اخیرا "مانیا بالاما- سامبا"، زن ژورنالیست سیرالئونی، از سوی گروهی که طرفدار مثله‌ی جنسی زنان است، تنها به این دلیل که راجع به مثله‌ی جنسی نوشته بود، تهدید شد.

در ایران فعالان زنان که سایت‌های اینترنتی دارند، سرکوب دولتی را تجربه می‌کنند. زنان وب لاگ نویس به طور مداوم دستگیر می‌شوند. شهناز غلامی یکی از آنهاست که بارها بازداشت شده است. وی عضو گروهی از زنان خبرنگار است که در سال 2005 جمع آوری امضای طوماری را برای لغو قوانین زن ستیز آغاز کردند. این کمپین تقریبا به حرکتی توده‌ای تبدیل شده و اخیرا جایزه‌ی سیمون دوبوآر سال 2009 را به خود اختصاص داده است. چندی قبل، به دلایلی که تاکنون ناروشن مانده، رکسانا صابری ژورنالیست ایرانی- آمریکایی دستگیر شده است.

در زیمبابوه نیز زنان ژورنالیست برای گزارش‌دهی انتقادی شجاعت زیادی به خرج می‌دهند. نمونه‌ی این زنان، "جستینا موکوکو" است که به اتهام "توطئه‌ی تروریستی" علیه موگابه، رئیس جمهور، در دسامبر 2008 دستگیر شد. وی پس از تحمل سلول‌ انفرادی و شکنجه چند روز پیش آزاد شد.

بیانیه 600 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن: ما به راه روشن خود ادامه می دهیم

کانون زنان ایرانی: در حالی هشتم مارس، روز جهانی زن را در ایران پاس می داریم، که جامعه ما در سطح ملی و در روابط بین المللی دچار تضاد و بحران های جدی شده است، بحران هایی که یک دهه قبل به این وضوح پیش بینی نمی کردیم. تضادها و قطب بندی ها در کشور ما و نیز در منطقه و در جهان، تنش های بسیاری نیز بر جنبش زنان و مبارزات کسب حقوق برابر تحمیل کرده و جنبش زنان ایران و نیز جنبش بین المللی زنان را در سطوح مختلف دستخوش قطب بندی های شدید کرده است. نبود فضای حرکت و فعالیت های مدنی و جلوگیری از هرگونه اعتراض و انتقاد از سوی کنشگران این جنبش در سطح ملی سبب شده که این تنش ها ابعادی گسترده و عمیق تر به خود بگیرد. چرا که روزنه های هوای تازه هر روز بسته تر می شود. بی شک سرکوب و خفقان تاثیر عمیق و دیرپا بر روح مردمان می گذارد که نتیجه بلافصل آن، گسترش خشونت در روابط اجتماعی و سرشکن شدن بخش عمده ای از این فشارها بر زنان و کودکان است. با این همه اما آنچه ما را وا می دارد که امیدمان را از دست ندهیم و همچنان روز جهانی زن را پاس بداریم این واقعیت است که تا وقتی به زنان به خاطر جنس شان تبعیض روا می شود و مورد بی حرمتی و ظلم قرار می گیرند طبعا «خواهری جهانی» معنا و کارکردی راهگشا و موثر دارد، آنقدر که به رغم تمامی اختلافات عقیدتی، ایدئولوژیک، مذهبی، نژادی و زبانی مان و به رغم آن که تنش های کنونی ملی و بین المللی موجود این اختلاف ها را حتا شدت می بخشند، همچنان روز جهانی زن یکی از روزهای مهمی است که آن را از آن خود کرده ایم و مانند همه خواهران مان در سراسر جهان، سعی می کنیم در این روز، با یکی کردن صداهامان، آن را رساتر سازیم.

از جمله برای تاکید بر این واقعیت که همه ما انسان هایی که در این جامعه زندگی می کنیم، به سهم خود در برابر فجایعی که در هر گوشه جهان اتفاق می افتد مسئولیم، و حتی اگر یک به یک مان از چنین فجایعی به طور مستقیم آسیب نبینیم بی شک جوامع مان از این فجایع تخریب می شود آسیب می بینند و زندگی و آفرینش و حیات از کل جامعه بشری رخت بر می بندد و مرگ و نیستی جایگزین آن می شود. نیاز به گفتن نیست که، ملتی که با تبعیض، نابرابری، خفقان و تهدید مرگ روبرو می شود، بی شک نمی تواند زندگی شرافتمندانه ای را تجربه کند.

مشکلات و گرفتاری های زنان ایرانی به حدی است که بازگفت همه آن ها در یک بیانیه، به راستی غیرممکن است. به خصوص در سال های اخیر که موانع و فشارهای تحقیرآمیز به اوج خود رسیده است: مسئله تاکید بر چندهمسری، بازتولید آمرانه خانواده مردسالار (و اجباری شدن تشکیل خانواده در ادارات دولتی و آموزشی)، تفکیک جنسیتی محتوای آموزش ابتدایی، محدودیت ورود دختران به آموزش عالی، تشدید برخوردهای امنیتی به فعالان و مدافعان حقوق زن، شدت یافتن حذف زنان از بازار کار به بهانه بحران اقتصادی، تشدید مجازات و برخورد به دلیل ناموس و روابط عاطفی، تشدید برخورد به زنان و دختران جوان به دلیل نوع پوشش، زنانه ـ مردانه شدن فضاهای عمومی، بومی سازی جنسیتی در دانشگاه ها، و نظایر این موارد دردآور و...

اینک، در آستانه هشت مارس، و در حالی که همچنان چهار تن از فعالان جنبش زنان (عالیه اقدام دوست، زینب بایزیدی، روناک صفازاده و شهناز غلامی) به خاطر درخواست حقوق برابر در زندان بسر می برند، صدها زن دیگر که فرزندان، برادران، همسران و دوستان و آشنایانی در محبس دارند، نیز زندانی و در حبس این فجایع اند، ضمن گرامی داشت این روز همبستگی خواهرانه، اعلام می داریم فقط و فقط افزایش تلاش، ایستادگی، حفظ امید، و جستجوی راه های نو جنبش زنان ایران را در مبارزه با برخی مشکلاتی که گریبانگیر جامعه ماست یاری خواهد داد.

آری، اگر فجایع بزرگ است، اما امیدها و رویاهای کوچک یکایک ما اگر متحد شوند می تواند به حرکتی گسترده و عظیم تبدیل شود و علیه این تاریکی ها برود. از این روست که ما در روز جهانی زن، مطمئن هستیم که امیدها و رویاهای مان، مقاومت روزمره مان، ایستادگی و کوشش مان مارا به تداوم مبارزه برحق مان وا می دارد. ما به راه روشن خود برای کسب برابری و آزادی ادامه می دهیم و امید داریم که زندگی بهتر و انسانی تر نیز با تلاش یکایک ما به دست خواهد آمد.

بيانيه کميته زنان کانون مدافعان حقوق بشر

«کميته زنان کانون مدافعان حقوق بشر» در آستانه ۸ مارس، روز جهانی زن با انتشار بيانيه ای مطبوعاتی با تبريک اين روز، از مسئولان نظام جمهوری اسلامی ايران، آزادی فعالان زنان زندانی، اقدام برای تغيير قوانين نابرابر و تحقق کرامت زنان ايرانی را خواستار شد. متن بيانيه کميته زنان کانون مدافعان حقوق بشر به شرح زير است:

روز جهانی زن را در شرايطی گرامی می داريم که از يک سو مبارزات تحسين برانگيز و تلاش های پيگير و خستگی ناپذير زنان ايران هرروز بيش از پيش افق های روشن را پيش روی نه تنها زنان ايران بلکه جامعه ايرانی به تصوير می کشد.

اکنون باور داريم که زن ايرانی جايگاه والا و کرامت واقعی انسانی خود را با تلاش خويش کسب خواهد کرد و زنان جامعه ايران به اين درجه از رشد و بلوغ فکری و آگاهی رسيده اند که مطالبات برابری طلبانه و مبارزات ضد تبعيض را با اتکاء به توان و نيروی زنان و مردان آگاه جامعه پيگيری کرده و به نتيجه مطلوب خواهند رسانيد.

اما از سويی ديگر نيک واقفيم که اين مبارزه بس پرهزينه است. هرروز شاهد صدور احکام ناعادلانه عليه زنان فعال و گاه حبس و بازداشت غيرقانونی و غيرمنصفانه آنها و بسط سياست های تبعيض آميز و تلاش برای تدوين لوايح و قوانين زن ستيز در مراکز و مراجع قدرت هستيم.

نگرانی جامعه ايران از تنگ نظری و بسط تبعيض و بی عدالتی در بسياری از گستره های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سياسی و همچنين جنسيتی هرروز بيش از پيش خود را نمايان می سازد و متأسفانه بخشی از قدرت حاکم به جای تمکين به خواست واقعی ملت ايران برای رفع تبعيض و بی عدالتی سعی در خاموش کردن صداهای منتقد و معترض تسامح طلب و از سوی افراد و نهادهای مدنی، اجتماعی و سياسی می کند.

کميته زنان کانون مدافعان حقوق بشر با ايمان به، به ثمر رسيدن مبارزات و تلاش های زنان و مردان ايران جهت رفع تبعيض و نابرابری و تحقق کرامت والای انسانی هرزن و مرد ايرانی از مسئولان نظام جمهوری اسلامی ايران می خواهند:

۱- فعالان زنان زندانی را در اسرع وقت آزاد و احکام صادره عليه فعاليت زنان را متوقف کنند.
۲- برای تغيير قوانين نابرابر و تبعيض آميز اقدام عاجل کنند.

۳- حرمت و کرامت واقعی زنان ايران را نه فقط با شعار بلکه در عرصه عمل محقق سازند.

دبیر کل سازمان ملل ؛ به مناسبت روز جهانی زن:قوانین باید خشونت علیه زنان را جنایت قلمداد کنند

دبیر کل سازمان ملل متحد در پیامی به مناسبت روز جهانی زن 8 مارس 2009 برابر با 18 اسفند 1387 ضمن در خواست از رسانه ها برای ارائه تصویری مثبت از زنان، خواستار وضع قوانینی شد که خشونت علیه زنان را جنایت قلمداد کنند.

بان کی مون می گوید :اینجانب سال گذشته نهضتی را معرفی کردم که مردم و دولت های جهان را فرا می خواند تا در خاتمه دادن به خشونت علیه زنان و دختران متحد شوند. این نهضت تا سال 2015 که تاریخ هدف برای دستيابی به آرمان های توسعه هزاره است ادامه خواهد یافت. ارتباط آن با آرمان ها روشن است. ما باید خشونت های عادی شده و ديرينه اجتماعی را متوقف کنیم زیرا زندگی ها را ویران، سلامتی را نابود وفقر را ابدی می سازد همچنین مانع دستیابی به توانمند سازی و برابری زنان می شود .

به گفته او خشونت علیه زنان با گسترش ایدز و اچ آی وی نيز مرتبط است. در برخی کشور ها از هر سه زن یک نفر مورد ضرب و شتم، رابطه جنسی اجباری و به نحوی مورد سوء رفتار در زندگی روز مره قرار می گیرد. زنان و دختران همچنين به گونه ای نظام مند و از روی عمد در جنگ ها مورد تجاوز و خشونت جنسی قرار می گیرند.

در پیام دیر کل سازمان ملل امده است :خشونت علیه زنان در تضاد مستقيم با عهد منشور سازمان ملل یعنی " ارتقای پیشرفت اجتماعی و معیارهای بهتر زندگی با آزادی بیشتر" است. عواقب آن از آنچه به چشم می آيد و بی درنگ رخ می دهد، فرا تر می رود. مرگ، جراحت، هزینه های درمانی و از دست دادن شغل تنها مشتی از خروار است. تاثير زندگی ها و معیشت های از بین رفته بر زنان و دختران، خانواده های آنان، جوامع و اجتماعات آنان قابل سنجش نيست. غالبا، جنایت ها بی مجازات باقی می مانند و مقصرین آزاد می گردند. هیچ کشور، فرهنگ، زن جوان يا پيری مصون نيست.

مردان نیز به گونه ای فزاینده، علیه این لکه ننگ در جوامع ما سخن می گویند. مثال های جهانی آن شامل "نهضت روبان سفید" و "مردان پيروز" سهيم در "جنبش جهانی پایان خشونت علیه زنان و دختران (V-Day)" است. و در کارگاه های آموزشی اجتماعی، مردان به مردان دیگر آموزش می دهند که راه دیگری نیز وجود دارد و آن اينکه "مردان واقعی زنان را کتک نمی زنند".

او می گوید :تغییر ذهنیت ها و عادات نسل ها کاری آسان نیست. بايستی همه ما شامل افراد، سازمان ها و دولت ها را درگير کند. ما بايد با همکاری یکدیگر به روشنی و با صدایی رسا و بلند بگوییم که خشونت علیه زنان به هر نوع، در هر چارچوب و در هر شرایط غیر قابل تحمل خواهد بود.

ما نیازمند سیاست های اقتصادی و اجتماعی هستیم که از توانمند سازی زنان حمایت می کنند. ما نیازمند برنامه ها و بودجه هایی هستیم که عدم خشونت را ترویج می کنند. ما نیازمند تصويری مثبت از زنان در رسانه ها هستیم. ما نیازمند قوانینی هستیم که خشونت را جنایت قلمداد کنند، مقصرین را پاسخ گو بدانند و قابل اجرا باشند. "

به عقیده او نهضت "اتحاد برای خاتمه خشونت علیه زنان" مردان و زنان را تشویق می کند تا به اتفاق برضد خشونت علیه زنان اقدام کنند. تنها با اقدام مشترک می توانیم جوامع صلح آمیزتر و برابرتر ایجاد کنیم. اجازه دهید همگی ما در این روز جهانی زن برای ایجاد تحول مصمم شويم

بیانیه کمیته زنان سازمان دانش آموختگان به مناسبت روز جهانی زن

ادوارنیوز:8 مارس هميشه فرصتي براي بازخواني فعاليت هاي زنان بوده و روزي در تقويم كه قضاوتي در امور مرتبط با زنان صورت گيرد. درايران نيز 8 مارس هميشه فرصتي براي گردهمايي زنان و برگزاري نشست ها بوده ، هر چند همين مجال اندك نيز با گذشت زمان از زنان گرفته شد.

زنان ایرانی با تلاش‌های فردی و اجتماعی خود همواره در بطن وقایع تاریخی و اجتماعی ایران نقش آفرین بوده‌اند و به بیان مطالبات خویش پرداخته‌اند،امروز نیز میزان مقاومت و تسلیم ناپذیری زنان و دختران ایرانی در عرصه‌های اجتماعی – سیاسی ایران نوید دستیابی زنان به "جایگاهی برابر" با مردان را در صحنه‌های مبارزات اجتماعی و سیاسی را می‌دهد و میراثی تاریخی از خود به جای گذشته اما واقعیت تلخ بهای گزافی است که زن امروز برای به کرسی نشاندن این اصل مسلم پرداخته و می پردازد اما اين محدوديت ها به روايت آنچه در تاريخ ايران تا به امروز گذشته ، هيچ از حركت رو به پيش زنان نكاسته و گام هایشان را نيز در این مسیر استوارتر كرده است.

يكي از مطالبات زنان طي سال های متمادی حق دسترسی به امکانات برابر در حوزه های عمومی و خصوصی بود تا بتوانند بر موقعیت فرودستی تاریخی خویش فایق آیند ، رفع خشونت علیه زنان در حوزه های گوناگون نیز وجه دیگر مبارزات زنان در مسیر اعتلای جایگاه زن ایرانی بوده است.

شگفتا امروز عده‌ای نمی خواهند صدای قدم های زن ایرانی را بشنوند و با طرح‌هایی همچون سهمیه بندی جنسیتی ، کاهش ساعات کاری زنان و در صورتی کلی تقلیل حضور اجتماعی زن بر طبل نابرابری ها می کوبند و از سویی دیگر فضای خشونت باری که به بهانه حفظ ارزش های انقلاب بر زنان می تازد و تمام آزادی های فردی و اجتماعی آنان را تحت کنترل خود در می آورد و حقوق بشر را زیر پا می گذارد نیز امری پنهان نیست.

کمیته زنان سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی با محکوم كردن فراهم شدن شرایط بازگشت زنان به اندرونی ها که خود موجب بسط خشونت بیشتر علیه زنان می شود وظایف حاکمیتی دولت را در مقابل زنان امروز که از اصلی ترین بازیگران تحولات عرصه اجتماعی – سیاسی ایران هستند یادآوری می‌كند. اينكه دولت و حاكميت به جاي سنگ اندازي بر سر خواسته هاي مدني زنان باید در جهت تخصیص برابر منابع اجتماعی بکوشد و با نگاهی کلان مبارزه قطعی با خشونت علیه زنان و برابري حقوقي زنان در عرصه هاي خصوصي و عمومي را به طورجدی در دستور کار خویش قرار دهد.

کمیته زنان سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی (ادوار دفتر تحکیم وحدت) 8 مارس 2009

مجمع زنان در فوروم اجتماعی جهانی
شبکه بین المللی همبستگی با مبارزات زنان:برگردان: هدایت سلطان زاده

در سالی که مردم پان –آمازون به فوروم اجتماعی جهانی می پیوندند، ما زنانی که از نقاط مختلف جهان در بلهِ م Blem گرد آمده ایم، بر سهم یاری زنان بومی و زنان از تمامی خلق های مناطق جنگلی بعنوان اتباع سیاسی در غنا بخشیدن به فمینیسم در چهار چوب تنوع فرهنگی جوامع خود و تقویت مبارزه فمینیستی علیه سیستم جهانی سرمایه داری پدرسالار، تاکید می ورزیم.

جهان در حال گذراندن بحران های گونه گونی است و خود نشان دهنده این است که این سیستم ، سیستم قابل دوامی نیست.بحران های مالی، غذائی، محیط زیستی و انرژی، پدیده های منزوی و جدا از همی نیستند، بلکه قبل از هر چیزی نشان دهنده بحران در خود الگوئی است که بر اثر فوق استثمار کار و محیط زیست و سفته بازی مالی در اقتصاد استوار است.

ما علاقه ای به پاسخ های مسکن وار مبتنی بر منطق بازار بر این بحران ها نداریم. چنین پاسخ هائی فقط میتواند به دائمی شدن همان سیستم منتهی گردد. ما نیازمند پیشرفت در ساختن آلترناتیو هائی بر این سیستم هستیم. ما مخالف استفاده از سوخت نباتی و بازارهای اعتباری مواد کاربنی بعنوان "راه حل" بر بحران های محیط زست و انرژی هستیم. ما زنان فمینیست، خواهان آن هستیم که خود الگوی تولید و مصرف دگرگون شود.

در رابطه با بحران غذائی، ما تاکید داریم که مواد غذائی مبتنی بر تغییر ژن، را ه حلی برای بحران غذائی بشمار نمی رود. آلترناتیو ما، حاکمیت ملی بر منابع مواد غذائی و توسعه تولید کشاورزی معطوف به محیط زیست است. در رابطه با بحران مالی و اقتصادی، ما مخالف بیرون کشیدن میلیون ها و میلیون ها دلار از جیب مردم و اختصاص دادن آنها به بانک ها و تجارت و نجات آنها هستیم. ما زنان فمینیست، خواهان حمایت از اشتغال و حق بهره مندی از یک درآمد مناسب و شایسته هستیم.

ما نمی توانیم بپذیریم که تلاش برای حفظ این سیستم، به ضرر ما زنان انجام گیرد. اخراج های وسیع، قطع کردن هزینه ها در حوزه های اجتماعی، و اصرار بر چنین الگوئی از تولید، متضمن هزینه بالائی از صرف کار برای بازتولید و قابلیت دوام زندگی است و مستقیما بر زندگی ما بعنوان زن تاثیر می گذارد.

سیستم جهانی سرمایه داری پدرسالار، برای تحمیل خود در مقیاس جهان، به میلیتاریزه کردن و تسلیحات متوسل شده است. درگیری های نظامی ای که تا حد نسل کشی پیش رفته است، در کارگاه این سیستم ساخته و پرداخته می شود و زنان را به ضایعات ناشی از جنگ و استفاده از خشونت جنسی بعنوان سلاحی در درگیری های نظامی تنزل می دهد. گاهی تمامی یک جمعیت، بزور قهر جا به جا شده و آنان را وادار به زندگی بعنوان پناهندگان می کنند. در این درگیری های نظامی، خشونت علیه زنان، زن کشی و دیگر دیگر اشکال جنایت علیه بشریت، بطور روزمره ای انجام می گیرد، و جنایتکارا ن مصون از کیفر اعمال خود در امن و امان به سر میبرند.

ما زنان فمینیست، خواهان تغییر بنیادی و عمیق در روابط بین انسان ها و رابطه انسان با محیط زیست خود بوده، و خواهان پایان داده به لزبین ستیزی( lesbophobia) و نژادپرستی پدرسالاری بعنوان اصل حاکم تا کنونی هستیم. ما خواهان پایان دادن به کنترل بر بدن و میل جنسی خود هستیم. ما میخواهیم حق تصمیم آزاد در رابطه با زندگی خود و سرزمین اقامت خود را داشته باشیم. ما مخالف باز تولید جامعه ای هستیم که بر فوق استثمار زنان قرار گرفته باشد. ما همبستگی خود رابا زنان در مناطق درگیری های مسلحانه و جنگ زده اعلام میداریم. ما صدای فریاد خود را بر فریاد خواهران خود در هائیتی علیه اشغالگران نظامی می افزائیم. ما حمایت خود را از زنان کلمبیا، کنگو و زنان بی شماری که بطور روزمره علیه خشونت نظامی و دار و دسته های شبه نظامی در کشورهای خود مقاومت می ورزند، اعلام میداریم. ما دوشادوش زنان عراقی ایستاده ایم که با خشونت اشغال نظامی آمریکا روبرو هستند. در این لحظه از زمان، ما همبستگی ویژه خود را با زنان فلسطینی در نوار غزه که زیر حمله نظامی اسرائیل قرار گرفته اند، اعلام میداریم و به مبارزه برای پایان دادن به جنگ در خاورمیانه می پیوندیم.

ما، در دوره صلح نیز همانند دوره جنگ، پشتیبانی خود از قربانیان خشونت پدر سالاری و نژادی علیه زنان سیاه و زنان جوان را اعلام می کنیم.

همچنین ما همبستگی خود با همه مبارزات مقاومت همه خواهران خود علیه سدهای هیدرو الکتریک، کمپانی های چوب و معدن و پروژه های عظیم در آمازون و سرتاسر جهان، و همه آنانی که بخاطر مخالفت مشروع خود علیه اینگوه بهره برداری ها تحت تعقیب قرار گرفته اند، اعلام میداریم. ما هبسته با آنهائی هستیم که برای حق آب مبارزه می کنند. ما در کنار همه زنانی ایستاده ایم که بخاطر سقط جنین و دفاع از چنین حقی، مورد تعقیب جنائی قرار گرفته اند. ما متعهدتر از پیش، دست در دست هم در اقدام برای مقاومت علیه حملات محافظه کارانه و بنیادگرایانه می دهیم، تا حق قانونی و امن برای همه زنانی که به سقط جنین نیاز دارند، مورد تضمین قرار گیرد.

ما از مبازره برای حق زنان معلول جهت داشتن تسهیلات و از حق زنان مهاجر برای "رفت و آمد" آزاد دفاع می کنیم. ما بنام همه این زنان و بنام خود، به تعهد خود برای ساختن یک جنبش فمینیستی بعنوان ضد نیروی سیاسی هژمونیک و بعنوان ابزاری برای زنان در رسیدن به تحول در زندگی خود و جوامع خود، از طریق پشتیبانی از تقویت خودسازمان یابی زنان، و نیز گفتمان و هم پیوندی با مبارزات حرکت های اجتماعی ادامه می دهیم.

در ٨ مارس و در طی "هفته اقدام جهانی" در سال ۲۰۱۰، بعنوان زنان در سرتاسر جهان، ما در مقابله با سرمایه داری جهانی و سیستم پدرسالاری که بر ما ستم کرده و ما را مورد اسثمار قرار می دهد، متحد در کنار هم خواهیم ایستاد. در خیابان ها و در خانه ها، در جنگل ها و روستاها، در مبارزات و در مکان های زندگی خود، ما روح طغیان و توان بسیج خود را حفظ خواهیم کرد.

بیانیه دانشجویان دانشگاه آزاد به مناسبت 8 مارس

آزادنا: در هنگامه ای روز جهانی زن،هشت مارس فرا می رسد که زنان ایرانی در حوزه های مختلف از موقعیت فرودستی رنج می برند و قوانین و سنت نیز همواره زمینه های ایجاد خشونت علیه زنان را فراهم می آورد.

محیط های آکادمیک نیز از این قاعده مستثنی نبوده،در دانشگاه آزاد نیز نه تنها این رویه رایج ، حاکم بوده بلکه در بسیاری از موارد سیاستهای اعمال شده شدیدتر در موارد متعدد آزادی دختران دانشجو را نقض می نماید که می توان به دخالت در امر شخصی مانند نحوه پوشش وآرایش اشاره نمود و از سویی دیگر در حوزه ی عمومی نیز سیاستهای در پیش گرفته شده مانند بومی سازی در کنکور ورودی این دانشگاه،عدم پذیرش دختران در بسیاری از رشته هایی فنی ، تاکید بر ارزش هایی مانند جداسازی افراد و عدم تبعیت از قانون و اعمال سلیقه در واحدهای مختلف همگی حکایت از موارد متعدد خشونت علیه دختران در حوزه عمومی را دارد.

دانشجویان دانشگاه آزاد ضمن محکوم نمودن سیاستهای جاری دانشگاه آزاد که منجر به عدم امکان دسترسی برابر به امکانات آموزشی و محرومیت دانشجویان دختر می گردد خواستار تغییر قوانین در جامعه جهت تکریم واقعی جایگاه زنان و حذف خشونتی که بر ابعاد مختلف زندگی زن ایرانی سایه افکنده است می باشد .

بیانیه مادران صلح

وبسایت مادران صلح :می دانیم که بيش از يكصد سال ازآن روز تاريخي كه زنان كارگر شيكاگو در راه استيفاي حقوق برابر صنفي خود به‌پا خاستند مي گذرد؛ قیامی که سركوب و به خاك و خون كشيده شد و سال ها بعد (در سال 1918) كلارا زتكين هشتم مارس، سالروز اين واقعه را به عنوان «روز جهاني زن براي مبارزه در جهت گسب حقوق برابر» اعلام كرد.

ما، مادران صلح به همراه همه دلسوزان این مرز و بوم که مستقل از نحله‌هاي فكري مختلف، هشتم مارس را نماد عدالت خواهي زنان جهان می دانند، این روز را گرامي مي‌داریم.

سال‌ها پيش از واقعه 8 مارس شیکاگو و پس از آن نيز ، زنان و مادران جهان بارها فداكارانه در جنبش‌هاي اجتماعي و مدني شركت كردند، براي آزادي و رهايي از فقر تلاش کردند و عليه بي‌عدالتي، استثمار، جنگ و اشغالگري و ...همپاي ملّت‌هاي خود مبارزه كردند و از جان‌هاي خويش مايه گذاشتند.

در بسیاری از كشور‌هاي منطقه ما نيز جنبش‌هاي زنان كه از سال‌ها پيش پا گرفته بود، امروز به تأسيس نهاد‌هاي مدني يا انجمن‌هاي غير دولتي و مستقل انجاميده است و بدین ترتیب صداي زنان آگاه و آزاديخواه اين منطقه علي‌رغم يكسويه بودن تبليغات رسانه‌هاي غرب، به گوش دنيا مي‌رسد!

این درحالی است که زنان ايران نیز در طول تاريخ پيوسته در تحولات سياسي و اجتماعي كشور فعال بوده‌اند اگرچه كمتر ديده شدند !

در اين سرزمين، از دوران مشروطه تا رژیم پهلوی، با وجود سركوب سياسي و تعصب و بسته بودن فضاي اجتماعي تلاش‌هاي حق‌خواهانة زنان براي بدست‌اوردن كمترين حقوق مسلّمشان مانند سوادآموزي، درس‌خواندن و تأسيس مكتب هاي درون خانه ادامه داشته است . امروز اين تلاش‌ها به ثمر نشسته و دختران ما اينك به درجات بالاي دانش و نخبگي رسيده‌اند و درصد مهمّي از دانشگاهيان را تشكيل مي‌دهند.

در رژيم‌هاي گذشته زماني هم فرا رسيد كه كه الگوهاي توسعة با اعطاي آزادي‌هايي به زنان ايراني پياده شد ، ليك از آنجايي كه قوانيني متجددانه پيش از نوسازي انساني و فرهنگي فراگير و بدون توجة به فرهنگ بومي و سنـّتي اين سرزمين اجرا مي‌شد، محتوايي عميق پيدا نكرد و از پشتيباني همة زنان جامعه برخوردارنگرديد!

در روزهاي دوران‌سار انقلاب، بر هيچكس پوشيده نيست كه زنان نقشي اساسي و تعيين كننده‌ ای داشتند. در زمان جنگ 8 ساله نيزاين مادران بودند كه بار سنگين مقاومت را شجاعانه و با شكيبايي بر دوش كشيدند. ليك پس از تغيير قدرت و پيروزي نیز صداي آنان ناشنيده ماند و به حقوق خاص و صنفي آنان توجّه نشد. در حالي كه امروز ديگر آزادي‌خواهي و حق‌طلبي زنان اين سرزمين، علي‌رغم مشكلات و خشونت‌هاي قانوني و از بالا، دروني شده و باز گشت پذير نيست!

بي ترديد هرگونه سركوب و ترويج پندارهاي تبعيض ‌آميز و راندن زنان به محافل خانگي و خصوصي و چشم پوشي از برآوردن حقوق آنان، نه تنها موجب محروميت جامعه از انرژي سرشار و مثبت بخش مهمّي از آن مي‌گردد، بلكه انباشت خواسته‌ها و راديكاليزه شدن جنبش‌هاي اجتماعي زنان و واكنش هاي ناخواسته را به دنبال خواهد داشت!

ما مادران صلح ايران ضمن ارج نهادن به مبارزات عدالتجويانة زنان ميهنمان و زنان صلح‌دوست همة جهان ، بر اين باوريم كه جر در پناه آرامش و امنيّت و روش‌هاي مسالمت آميز و اصلاح‌طلبانه ، فرصت و امكاني براي تعميق مطالبات حقيقي زنان به وجود نمي‌آيد و بدون توجه به حقْوق زنان نير هيچ حقّ اجتماعي ديگربه تمام و كمال احقاق نخواهد شد!

مادران صلح - ايران 17 اسفند

بیانیه کانون مدافعان حقوق کارگر به مناسب روز زن

8 مارس یادآور روزی است که در آن زمان کارگر برای بدست آوردن حقوق خود علیه سرمایه‌داری و نظام ستمگر آن به مبارزه‌ای قاطع دست زدند. سرمایه‌داری که از ابتدای ظهور خود برای پایمال کردن حقوق نیروی کار همواره از زنان وکودکان برای بدست آوردن سود بیشتر استفاده می کرد، هیچ‌گاه حاضر به پذیرش حقوق انسانی آنان به راحتی نبوده است. و همواره تلاش کرده است تا از نیروی آنان برای ارزان نگه داشتن نیروی کار استفاده کند. سرمایه‌داری هچ گاه حقوق برابر برای زنان قائل نبوده و همواره تلاش کرده است تا با استفاده از نیروی کار آنان سود خود را افزایش دهد. سرمایه داری هیچ گاه به راحتی تن به حقوق زنان نداده است.آنچه که تا کنون زنان بدست آورده‌اند همه و همه در اثر مبارزات خستگی ناپذیر خود آنان بوده است.

هرچند روز زن توسط کارگران مبارز و فعالان کارگری در سال 1910 به رسمیت شناخته شد ، اما
تا سال 1930 هنوز در بسیاری از کشورهای سرمایه داری و بهشت سرمایه‌داران حق رای برای زنان به رسمیت شناخته نشده بود . در سال 1928 در انگلستان تنها زنان بالای 30 سال حق رای را بدست آوردند .
نظام سرمایه داری علیرغم اینکه تبلیغ می کند که زنان موجوداتی ضعیف و ناتوان هستند اما همواره تلاش کرده تا از نیروی کار زنان در شغل‌های خاص، سخت و زیان‌آور استفاده کند و یا آنان را به عنوان ارائه خدمات جنسی به مردان عیاش و خوشگذران و شغل هایی که ارائه خدمات به مردان است، استفاده کند. درحالی که واقعیات به روشنی توانایی زنان را برای انجام تمام کارهای ضروری در یک نظام اجتماعی انسان محور به نمایش می‌گذارد . فرهنگ حاکم سرمایه‌داری به گونه‌ای با زنان برخورد می‌کند که آنان را به نیروی کار درجه دوم و بدون توانایی‌های لازم نشان دهد و کمترین دستمزدها را به آنها بپردازد.این دستمزدهای پایین نه تنها سود آنان را افزایش می دهد بلکه باعث کاهش اعتماد به نفس و خودباوری زنان می‌شود تا تداوم سود سر مایه‌داری از این طریق تضمین شود.
از سوی دیگر فرهنگ فریبکار سرمایه‌داری برای مقابله با اتحاد نیروهای کار فارغ از جنسیت ، این گونه القا می‌کند که گویا این کارگران مرد هستند که مانع رشد و برابری زنان در جامعه می‌شوند. در حالی که باز هم واقعیات با صدای رسا اعلام می‌دارد که عقب‌ماندگی فرهنگی از هر نوع در جامعه مربوط به توزیع نابرابر امکانات در جامعه‌ی سرمایه‌داری است.

کانون مدافعان حقوق کارگر از مبارزات زنان برای بدست آوردن حقوق از دست رفته‌ی آنان برابر منشور خود با تمام توان حمایت می کند و اعلام می‌دارد که بدست آوردن کامل حقوق زنان تنها با دگرگونی این نظام سود‌محور و جایگزینی آن با نظام انسان‌محور امکان‌پذیر است. به همین جهت همه‌ی مردان و زنان را فرا می‌خواند تا با برنامه‌ریزی‌های اساسی تمام توان خود را برای دگرگونی نظامی به کار گیرند که در آن حقوق آنها نادیده گرفته شده و نابرابری‌های جنسیتی و قومیتی و اجتماعی هر روز ابعاد گسترده‌تری می‌یابد.

کانون مدافعان حقوق کارگر
بیانیه ی دانشجویان سوسیالیست دانشگاه های ایران

اخبار روز: تاریخ تمام جوامع طبقاتی تاکنون، تاریخ ستم جنسی سازمان یافته علیه زنان است. ستمی که در نظام سرمایه داری به اوج رسیده و به گونه ای مضاعف و هوشمندانه تر بر زنان اعمال می شود. اگرچه تمام آحاد بشری در نظام سرمایه داری جهانی به بند کشیده شده اند و به طرق گوناگون استثمار می شوند، زنان، به حکم منطق سودمحور سرمایه و در نظام تقسیم کار منحط سرمایه داری، از جهات مختلف و گاه بسیار پیچیده تر از مردان استثمار می شوند و موقعیتشان، تجلی بردگی نوین در نظام سرمایه داریست.

تهاجم و یورش های هر روزه سرمایه داری به طبقه کارگر، که به ویژه در پرتو بحران های اقتصادی متناوب آن شدت و فزونی می گیرد، حداقلِ زندگی انسانی و بهره مندی از حقوق بدیهی انسانی را از طبقه کارگر می رباید و این نظام و عوامل سرمایه، دائما در صدد پس گرفتن اندک دستاوردهای کارگران در طی دهه های متمادی مبارزه طبقاتی شان اند. بدین ترتیب است که زنان کارگر، که بخش اعظمی از جمعیت زنان را در سراسرجهان تشکیل می دهند، از جوانب مختلف و همزمان مورد تعرض سرمایه داری قرار می گیرند، هم ستم جنسی و هم ستم طبقاتی. این مسئله به ویژه در ایران، که تحت حاکمیت سرمایه داری اسلامی است حاد تر هم می شود، چراکه این بار مذهب نیز انواع ستم ها بر زنان را کانالیزه و ایدئولوژیزه کرده و آنها را تقویت می نماید.

از این روست که جنبش زنان، اگرچه در بدو امر ماهیتی دموکراتیک می یابد، اما بی قیدوشرط به جنبش طبقه کارگر پیوند می خورد و پیشروی آن در گرو پیشروی مبارزات طبقاتی تحقق می یابد. لیبرالیسم تاریخا و مکررا ثابت کرده است که در پیگیری حقوق انسانی، ولو کفِ حقوق دموکراتیک انسان ها، ناکافی و ناپیگیر است؛ از این جهت، این وظیفه سوسیالیست هاست که در تمام جنبش ها فعالانه در راستای احقاق حقوق و خواست های انسان ها مبارزه کنند.

جنبش زنان اگرچه مستقل از دیگر جنبش های اجتماعی است، اما بدون شک اولا جنبشی عمیقا سیاسی و رادیکال است و در ثانی در پیوند ناگزیر با دیگر جنبش ها با محوریت جنبش طبقه کارگر معنا می یابد. بنابراین، استقلال جنبش زنان، نه آن چنان که لیبرال ها با ریاکاری هدفمند تبلیغ می کنند، نه با ایزوله کردن جنبش زنان و گسست از دیگر جنبش ها و نه با ادعای غیرسیاسی بودن این جنبش پیش نمی رود، چنان که بزرگترین تجربه فمینیسم لیبرال- کمپین یک میلیون امضا_ بی نتیجه بودن و سترونی لیبرالیسم را به خوبی برملا نمود.

بنابراین، رویکرد سوسیالیستی در جنبش زنان، برای مرزبندی قاطع با هرگونه رفرمیسم و پس زدن گرایش لیبرالی که متاسفانه هنوز در جنبش زنان حضور پررنگی دارد، بایستی علاوه بر نقد بی رحمانه لیبرالیسم در جنبش زنان، بر مبنای استراتژی واحد سوسیالیستی وحدت و انسجام بیابد. بدون شک، احقاق حقوق و خواسته های زنان، در گرو توده ای شدن مبارزات آنان و جوش خوردن با مبارزه طبقاتی جاری کارگران میسر خواهد بود. از این رو، تشکل مستقل زنان، یک راهکار عملی و استراتژیک است که لزوما باید در دستور کار همه فعالین سوسیالیست جنبش زنان قرار بگیرد. همان طور که برضرورت تشکل یابی کارگران و نیز تشکل های مستقل دانشجویی و معلمان تاکید می گردد، این خواست مشخص در جنبش زنان نیز، حاکی از بلوغ سیاسی جنبش زنان، و گام بعدی چالش های نظری و سیاسی با گرایش لیبرال که تاکنون جریان داشته خواهد بود. اتحاد، استراتژی واحد سوسیالیستی و گام نهادن به مبارزه عملی، اینست رمز پیشروی جنبش رهایی زنان.

گرامی باد ٨ مارس، روز مبارزه زنان علیه ستم جنسی و طبقاتی
پبش به سوی تشکل های مستقل و توده ای زنان!
زنده باد سوسیالیسم!
دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران

کمیسیون زنان سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران: زنان ٣٠ سال پس از انقلاب بهمن

سایت عصر نو: سال از انقلاب بهمن ۵٧ گذشت؛ ۳۰ سال از اولین تظاهرات علیه حجاب اجباری، از لغو لایحه حمایت از خانواده و بازپس گیری حقوقی که زنان در نتیجه سالها مبارزه بدست آورده بودند؛ ۳۰ سال از اسلامی شدن حکومت، اجباری شدن حجاب، اسلامی شدن قوانین و قانونی شدن خشونت و تبعیض علیه زنان، رانده شدن زنان که در صفوف میلیونی تظاهرات قبل از انقلاب علیه شاه مشارکت داشتند به خانه ها و احیای سنت های منسوخ قرون وسطائی گذشت. اما به جرات میتوان گفت هیچ حکومت دیگری نمی توانست دیوارهای سنت را با تحمیل خشن آن بر جامعه و تکیه افراطی بر آن چنین بشکند، که امروزه شاهد گامهای بزرگ زنان کشورمان در شکستن سنتهای منسوخ، در فرارفتن از حصارهای تنگ تحمیل شده و رد و ابطال معیارهای حکومت اسلامی باشیم.

امروز پس از ٣٠ سال، چهره اجتماعی کشور ما بسیار زنانه تر شده و ما شاهد حضور قدرتمند زنان در همه عرصه های اجتماعی هستیم؛ نه فقط به عنوان یک جنبش سازمانیافته، بلکه در هیئت زنانی که الزاما رابطه مستقیمی با جنبش زنان ندارند، ولی در بطن جامعه و در دفاع از نقش اجتماعی و حقوق اولیه انسانی خود، در هرجا که هستند، در ادارات دولتی، بانکها، صحنه سینما، کتابفروشی ها، در جایگاه راننده اتوبوس یا راننده تاکسی، در بسیاری از رشته های ورزشی، هنری، علمی، اقتصادی و...، نظام مردسالار حاکم را به چالش میکشند. دختران عصر انقلاب، از مادرانشان بسیار پیشی گرفته اند و خواستار نقش مهمتری در اداره جامعه هستند و تلاش می کنند تا مهر تفکر مدرن خود را بر جامعه ای شدیدا سنتی که در حال ریزش و دگرگونی عمیق است، بکوبند. در آغاز انقلاب، کسی تصورش را هم نمی کرد نتیجه حکومت اسلامی، که زنان را به زور به کنج خانه ها میفرستد، حضور هرچه گستردهتر آنان در تمام مشاغلی باشد که از نظر رهبران مذهبی، امری غیرقابل پذیرش بود.

اگر سالها این حاکمیت بود که تلاش میکرد تا طرز لباس پوشیدن، طرز فکر، رفتار اجتماعی و... را به زنان دیکته کند و این زنان بودند که باید در واکنش به قوانین وضع شده، تلاش در مقابله با آن یا دور زدن آن بکنند، امروز این حکومت است که در برابر کنش ها و فعالیت های زنان و در مواجهه با رشد شتابان مبارزات آنان، ناتوانی خود را علیرغم بکارگیری همه امکانات خویش، به نمایش میگذارد. امروز حکومت اسلامی بیش از هر زمان دیگر با سرکوب و تبلیغات علیه جنبش زنان با استفاده از همه وسائل ارتباط جمعی وابسته به دولت، با زندانی کردن فعالین جنبش زنان، ممنوع الخروج کردن آنان و بستن روزنامه ها و وبلاگ هایشان، سردرگمی و کلافگی خود را هرچه بیشتر به نمایش گذاشته و در تقلای یافتن راه های جدیدی، همچون سهمیه بندی جنسیتی برای دانشگاه ها و یا بومی کردن آنها، در پی محصور کردن هر چه بیشتر زنان و تقلیل نقش آنان در جامعه است. اما این اقدامات در مواجهه با مقاومت زنان به ضد خود تبدیل شده و تنها انگیزه های مبارزاتی جدیدی برای فوران هر چه گسترده تر جنبش زنان تامین میکند و عزم آنان را در مبارزه مدنی خود جزم تر کرده و به حمایت هر چه بیشتر از حقوق اجتماعی زنان منجر میشود.

امروز پس از ٣٠ سال، جنبش زنان با سماجت و شجاعت به حرکت خویش تداوم بخشیده، با به کارگیری روشهای جدید، امکان سرکوب را هرچه محدودتر میکند. با همه گیر نمودن خواست های خویش و عمومی کردن این جنبش، هرچه بیشتر از ضربه پذیر بودن آن می کاهد. امروز این جنبش در خاک وطن ما ریشه دوانده است و اگر حکومت سرشاخه هایش را هم اینجا و آنجا بزند، قادر به مقابله با رشد درخت تنومندی که شتابان به دنبال نور سر به آسمان میکشد نخواهد بود.

٨ مارس، روز جهانی زن را به همه زنان ایران و جهان، به ویژه فعالین آن که راه را برای رسیدن زنان به خواست های خویش هموارتر می کنند، تبریک گفته، موفقیت هرچه بیشتر در پیکار خویش علیه نظام مردسالار، برای رهائی از قید و بندهای سنتی و ستم جنسی، برای حقوقی برابر، برای دمکراسی و دنیائی بهتر آرزو میکنیم.

مارس روز جهانی زن گرامی باد، جبهه ملی - خارج از کشور

گویا نیوز: جمهوری اسلامی برابری زنان با مردان را همچون استقرار دمکراسی و رعایت حقوق بشر تهدیدی برای بقا خود میداند. در جهانی که زنان نقش روزافزونی در جامعه به عهده دارند و در برخی کشور ها تا بالاترین مقامات حکومتی را احراز کرده اند، زنان ایران باید هنوز برای ابتدائی ترین حقوق خود مانند لغو حجاب اجباری، قوانین تبعیض آمیزی همچون حق تعدد زوجات برای مردان، و محدودیت حقوق زنان در خانواده مبارزه کنند. زمانی که زنان ورزشکار از دهها کشور منجمله کشورهای مسلمان دنیا، همدوش مردان، در بازی های المپیک شرکت میکنند، زنان ایران حتی حق حضور در استادیوم های ورزشی را ندارند. کوشش جمهوری اسلامی برای ادامه وضع موجود نبردی است علیه زمان که محکوم به شکست است و تنها نادانان تصور مینمایند که نظام از این نبرد پیروز بیرون خواهد آمد.

در سی سال گذشته زنان ایران علی رغم همه مشکلات، در همه عرصه های زندگی توانائی و قابلیت های زیادی از خود نشان داده اند. آنها هوشیارانه دریافته اند که حقوق حقه خود را بدون تلاش و مقاومت دائمی نمیتوانند بدست آورده و حفظ کنند. نمونه ای از فعالیت های مدنی زنان ایران کمپین یک میلیون امضا است که به مدل آموزنده ای برای مبارزات مدنی در جامعه ایران تبدیل گشته است. تحت این عنوان زنان در نقاط مختلف کشور در گروه های غیر متمرکز به فعالیت های روشنگرانه و ارتباط با دیگر زنان کشور می پردازند.

امروز جمهوری اسلامی به علت رشد نارضائی و گسترش مبارزات مدنی مسالمت آمیز و حق طلبانه مردم، بیش از همیشه خود را در خطر می بیند. مسئولان رژیم خود اعلام میدارند که بزرگترین خطر علیه خود را نه در خارج مرزهای کشور، بلکه در "انقلاب نرم" درون مرزها میدانند و به این جهت شدت عمل خود را علیه فعالین این جنبش ها افزایش داده اند. در سال گذشته:

دهها هزار تن از زنان توسط عمال سرکوب نظام به بهانه های واهی آزار، دستگیر و زندانی شدند. لایجه ای تحت نام قانون "حمایت از خانواده" از طرف دولت برای تصویب به مجلس شورای اسلامی ارائه شد که حقوق زنان را از قوانین عقب مانده سی سال گذشته نیز محدود تر میکرد. خوشبختانه مقاومت گسترده فعالین زن و پشتیبانی سایر گروه های مدنی، اجتماعی و سیاسی کشور مانع تصویب لایجه مزبور گردید. و بالاخره عده زیادی از فعالین زن در کنار دیگر گروه های اجتماعی دستگیر و به زندان و شلاق محکوم گردیدند. هنوز چند تن از این زنان مبارز از جمله عالیه اقدام دوست و روناک صفار زاده همچنان در زندان بسر میبرند.

سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور روز 8 مارس، روز جهانی زن را به زنان جهان و بخصوص زنان ایران تبریک گفته، بار دیگر یاد آور میشود که آزادی و دموکراسی تنها زمانی ممکن میگردد که همگی گروه های اجتماعی، بوِیژه زنان، که نیمی از جمعیت کشور را تشکیل میدهند، از حقوق و آزادی های حقه خود برخوردار باشند.

پیروز باد مبارزات حق طلبانه زنان کشور برای برخورداری از حق برابری با مردان و استقرار آزادی و دموکراسی در ایران!
هیات اجرائی سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

پروین ذبیحی برنده جایزه حقوق بشری سازمان غيردولتى اتريشى سودويند شد

پخش کارت پستال و بروشور در روز جهانی زن در تهران

تمدید زمان برای امضای بیانیه‌ی جمعی از فعالان زن به مناسبت هشت مارس

مجوزی که در نطفه خفه شد

بیش از 2000 امضا در اعتراض به تبعیض های آموزشی به مجلس تحویل داده شد

ديگر بخش ها :