حضور کمپین یک میلیون امضا درسمینار سراسری تشکلهای مستقل زنان دگر و هم جنس گرای ایرانی

پذيرش > سایت نوشته ها > حضور کمپین یک میلیون امضا درسمینار سراسری تشکلهای مستقل زنان دگر و هم جنس گرای (...)

کمپین یک میلیون امضا از شهر دوسلدورف

حضور کمپین یک میلیون امضا درسمینار سراسری تشکلهای مستقل زنان دگر و هم جنس گرای ایرانی

23 دی 1387 - کمپین دوسلدورف /مریم خدارحمی/ مرضیه بخشی زاده - نسخه قابل چاپ

سمينار سراسری تشکل های مستقل زنان دگر و هم جنس گرای ايرانی طی روزهای ۹ تا ۱۱ ژانويه در شهر ووپرتال آلمان برگزار شد.

"کمپین یک میلیون امضا از شهر دوسلدورف " در دومین روز سمینار، شنبه ۱۰ ژانويه، با میز کتاب در سمینار شرکت داشت.

طاهره اصغری اولین سخنران روز دوم سمینار ، در گفتاری با عنوان « رابطه ی اندیشه ی تفاوت با پیکر و فاعلیت » با اشاره به نظریه تفاوتها ، به نقش رقص در ایجاد خودآگاهی و شناخت زن نسبت به بخشهایی از اندام خویش پرداخت که بنوعی تابو شمرده شده و از توجه به آن نهی می شود.

« رقابت ، همکاری و سازمان یابی در جنبش زنان- یک ارزیابی زنانه » عنوان سخنرانی شادی امین بود که در آن به سایه "حسادت زنانه " براختلافات نظری اعضای جنبش خارج از کشور اشاره کرد و خاطرنشان کرد که به خاطر كنترل اجتماعي ، همه زنان به اين تشويق مي‌شوند كه تنها يك تفاوت را در عرصه انساني به عنوان "پذيرفتني" به رسميت بشناسند، و آن تفاوتي است كه بين زنان و مردان وجود دارد و براین اساس زنان برخورد صحیحی با تفاوت بین زنان ندارند. وی همچنین در مورد سازمان یابی درون جنبش زنان ، نداشتن سنت و تشكلهای پايدار را مانع رشد و شکل گیری ديدگاه فمينيستی متناسب با این جنبش دانست.

شادی امین در ادامه صحبتهای خود به مسئله تغییر واژه "تبعید" به "مهاجرت" پرداخت و اینکه تبعید دیگر هویت و عملکرد سیاسی خود را از دست داده است. وی در بخشی از سخنانش گفت :"تبعید که قرار بود به واسطه انگیزه و میل به بازگشت به "خانه" موتور محرک باشد، با آمد و رفت های توریستی به ایران سال هاست که در بین بسیاری از ما دیگر هویت سیاسی و عملکردی سیاسی نیست. و در یک دگردیسی بی درد واژه "تبعید" به "مهاجرت" تغییریافته و عواقب سیاسی عظیم و بطئی ای را به همراه داشته است. یکی از آنها کاهش فعالیت های علنی و رادیکال، نگاه رو به ایران و هم سویی با اندیشه ای که خود را با سرکوبگرانش تعریف میکند، نقد و نفی تبعید به عنوان عملی سیاسی، تبلیغ سازش به بهانه شرایط شخصی ، تمرکز بر مسائل زنان در چهارچوب رسمی و مطرح در ایران، و انشعابی اعلام نشده بین تبعیدیان و مهاجران است."

وی در پایان سخنان خود ، رابطه جنبش زنان خارج از کشور را با جنبش زنان در ایران در صورتی ممکن دانست که تعریف روشنی از مناسبات میان این دو جنبش و از رابطه آنها با قدرت مسلط وحاکم در ایران صورت پذیرد. جنبش خارج از کشور باید به جای تکرار مواضع داخل ایران که سازگار با محدودیت های سیاسی آنجا است، موضعگیری های مستقل خود را ارائه دهد. وی بر این اساس فعالیت کمپین یک میلیون امضا در خارج از کشور را غیر قابل قبول دانست وحمایت جنبش زنان خارج از کشور از کمپین را مورد انتقاد قرار داد و تاکید کرد که فعالیتهای کمپین در خارج کشور به میزان کافی ساختارشکن نبوده است.

درقسمت پرسش و پاسخ رضوان مقدم، از طراحان اولیه و بنیان گذاران کمپین یک میلیون امضا، با اشاره به نسبی بودن ساختار شکنی بر اساس موقعیت جنبش در ایران و وضعیت سیاسی کنونی ایران، فعالیتهای کمپین را به اندازه کافی ساختار شکن دانست و به انتقادات مطرح شده پاسخ گفت.

شهلا شفیق نیز در سخنان خود با عنوان « جنبش فمينيستی در خارج وداخل ايران، تاثير و تاثر متقابل »، با اشاره به اهدای جایزه سیمون دوبووار به کمپین یک میلیون امضاء در ایران، تاکید کمپین بر اصل برابری وتوانایی آن در ایجاد یک حرکت اجتماعی را علت اعطای این جایزه شمرد. وی یکی ازدلایل عدم موفقیت جنبش زنان در دوره مشروطه را مخفی بودن و عمومی نشدن فعالیتهای آن و در دوره پهلوی در " مدرنیته مثله شده "، یعنی اصلاحاتی که در متن جامعه طرفداری نداشت، دانست.

وی کمپین یک میلیون امضا را نمونه ای از جنبش های نوین اجتماعی خواند که تجزیه و تحلیل آن ساز و کار خاص خود را می طلبد و از نقش موثر اینترنت بعنوان وسیله ارتباط جمعی در پیشرفت این نوع جنبشها سخن گفت.

شهلا شفیق در نقد دیدگاه جنبش زنان خارج از کشور نسبت به جنبش زنان در ایران ، به عدم توجه آنان به بعد توتالیتر حکومت اسلامی و تفاوت آن با یک حکومت استبدادی معمولی اشاره کرد و خاطرنشان کرد که اگر کسی این بعد توتالیتر را درنظر نگیرد ، قادر به درک اهمیت جنبش های نوین اجتماعی در ایران نخواهد بود. وی وظیفه اصلی جنبش زنان خارج از کشور را نقد و نه تخطئه و نفی فعالیتهای داخل ایران دانست.

پس از پایان سخنرانیها، 4 گروه کاری بر اساس مباحث مطرح شده در سمینار تشکیل گردید و حاضران در سمینار با شرکت در هر یک از این گروهها به بحث با یکدیگر پرداختند.

در حاشیه:

از نکات قابل توجه ، حضور راضیه ابراهیم زاده قديمى ترين زندانى سياسى زن ايران در این سمینار بود.

نکته دیگری که در نحوه برگزاری سالانه این سمینار قابل تامل است، ممنوع بودن حضور مردان در آن است. سوال اساسی این است که آیا جریانی اجتماعی بدون در نظر گرفتن و مخاطب قرار دادن نیمه دیگر جامعه، امکان تغییر موثر در شرایط موجود را خواهد داشت؟ می توان چشم را بر واقعیتهای جامعه بست و تنها زنان را در جزیره زنان یا تنها زنان همجنس گرا را کنشگران این جنبش تلقی کرد؟

کمپین دوسلدورف

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :