از خارج شدن ما در هراسند - تغییر برای برابری

پذيرش > سایت نوشته ها > از خارج شدن ما در هراسند

پروين اردلان در مصاحبه باروز:

10 آذر 1387 - روزآنلاین / آسیه امینی - نسخه قابل چاپ

چند نفر از فعالان زن و فعالان مدني ممنوع الخروجند. چرا؟ زنان در تعامل با دنياي بيرون، چه چيزي را طلب مي کنند يا ‏فرا مي گيرند که از خروج آنها ممانعت مي شود؟ اين داستان را در گفت و گو با پروين اردلان پي گرفته ايم. داستان را از ‏زبان خودش بخوانيم. ‏

‎‎در چه زماني ممنوع الخروج شديد؟ علتي که به شما گفته شد چه بود؟‏‎‎

براي دريافت جايزه اولاف پالمه راهي سوئد بودم و اتفاقا قبل از سفر براي اطمينان چک کرده بودم که اگر ممنوع الخروج ‏هستم، بدانم و نبودم. براي همين وقتي در هواپيماي ايرفرانس ( که در واقع خاک کشور فرانسه بود) به من گفته شد که از ‏هواپيما پياده شوم براي اينکه پرونده باز دارم، خيلي تعجب کردم. اما خودم تصميم گرفتم برگردم. ‏

‎‎چرا؟‎ ‎

براي اينکه مطمئن بودم کاري نکرده ام که به خاطرش از ماندن بترسم و قصدم اين بود که بروم و برگردم. اگر مي رفتم، ‏ممکن بود نتوانم برگردم يا اينکه برخوردهاي ديگري پيش بيايد. درواقع من به مجريان قانون که خود کار غير قانوني ‏مرتکب شده بودند احترام گذاشتم. ‏

‎‎علت غير قانوني بودن آن را چه مي دانيد؟‎ ‎

چون اگر کسي ممنوع الخروج باشد، نهادي به نام اداره گذرنامه است که بايد پاسخگو باشد. وقتي از گيت رد مي شوي، ‏پاسپورتت بدون مشکل يا ايرادي کنترل مي شود و مهر خروج مي خورد، نشان دهنده اين است که در روند خروج تو از ‏نظر اداره گذرنامه مشکلي وجود نداشته است. بنابراين اگر بعد از آن اعلام کنند که ممنوع الخروج شده ايم، به معني اين ‏است که يا تصميم امنيتي جديدي با سرعت – و بدون طي شدن مراحل قانوني – گرفته شده، يا اينکه به عمد مي خواهند ‏کاري کنند که با اعتراض ما روبرو شوند و بعد خود ما را متهم به جوسازي کنند. گويا خودشان مي خواهند سروصدا براه ‏بيفتد. ‏

‎‎چرا؟! اين موضوع چه فايده اي براي آنها دارد؟‏‎ ‎

به نظر من با مقاومت ما کاري ندارند، به پوشش خبري اش کار دارند. آنها از ارتباط ما با دنياي خارج از ايران در هراسند. ‏حاضرند هزينه پوشش خبري را بدهند اما در دراز مدت اين هراس و رعب و وحشت از سفر به خارج از کشور را در بين ‏فعالان ايجاد کنند تا از هر گونه رابطه اي با فعالان اجتماعي و مدني حارج از کشور پرهيز کنند. به ما معترضانه مي گويند ‏چرا سرو صدا مي کنيد! در حالي که به نظر من آنها آگاهانه با ايجاد اين سرو صدا، در تلاشند که هراس را حاکم کنند تا ‏کسي فکر نکند که چرا ممنوع الخروج شده، بلکه به اين فکر کند که اگر به هر علتي بخواهد از کشور خارج شود، ممکن ‏است مانع شوند و حتي برخورد کنند. اين مساله فقط هم مربوط به زنان نيست و فعالان دانشجويي، کارگري، اجتماعي و ‏سياسي را هم شامل مي شود. به هر حال تاکتيک هايي که به کار برده مي شود، همان تاکتيک هاي قديمي است. شايد اگر ‏فشار افکار عمومي نباشد، به جاي ممنوع الخروج شدن، در فرودگاه ربوده شويم! ‏

‎‎چرا از خروج فعالان مي ترسند؟ مگر قرار است در اين ارتباطها چه اتفاقي بيفتد؟‎ ‎

اساس جنبش هاي اجتماعي بر تعامل و ارتباط گسترده گذاشته شده. امروز رسانه ها بخشي از اين نقش را به عهده گرفته اند ‏و بنابراين ممنوع الخروج کردن چندان هم سلاح خوبي نيست. ولي براي کشورهايي با سابقه ديکتاتوري و غير دموکراتيک، ‏هميشه وحشت از ارتباط وجود داشته براي اينکه قدرت کنترل بر مردم را از دست مي دهند و چون هميشه از ابزار زور ‏استفاده مي کنند، بنابراين هر ارتباطي مي تواند اين نظم مرد سالارانه را بشکند. ولي اين ممکن نيست و در دنياي امروز ‏فقط يک راه ممکن است و آن ايجاد وحشت است. نه اجازه ورود بدهي و نه اجازه خروج. فقط اين نيست که جلوي خروج را ‏بگيرند از آن طرف هم ايجاد رعب و وحشت مي کنند. مثلا عشا مومني مي گويد من مي خواهم تصوير ديگري از ايران به ‏امريکا ببرم. مي خواهم نزد استادان و دانشجويان امريکايي از کنشگران زن ايراني تصويري ديگر نشان بدهم. تصويري ‏مثبت. ولي با او هم برخورد مي شود. برخوردي که در واقع نقض تز اوست. ‏

بنابراين اگر برخوردها با کنشگران مدني بيشتر شود. نتايج زيان بار آن بسيار شديدتر است. زيرا کنشگر مدني به دنبال ‏اثبات روابط تعاملي است. در واقع دولتها مي خواهند انحصار هرگونه ارتباط با خارج از مرز را در دست داشته باشند. نمي ‏خواهند اين اجازه به فعالان مدني و گروه هاي غير دولتي داده شود. مثلا در مورد مسائل فلسطين، اگر يک سازمان غير ‏دولتي بخواهد براي ايجاد کنش اجتماعي با گروه هاي زنان رابطه ايجاد کند، با مقاومت يا دخالت دولت روبرو مي شود. ‏مگر اينکه از کانال هاي مشروع از نظر حکومت وارد شود مثلا از طريق بسيج. ‏

‎‎چه اقداماتي براي رفع اين ممانعت انجام داده ايد؟‎ ‎

برگه اي دادند از طرف دفتر امور گذرنامه مربوط به رياست جمهوري که بروم دفتر خيابان افريقا. قبل از رفتن به من ‏زنگ زدند و گفتند اينجا نياييد به ما مربوط نيست به معاونت امنيت مراجعه کنيد. من پي گيري نکردم. بعد احضاريه آمد. ‏رفتم معاونت امنيت که آنجا در مورد اتهام جديدي تفهيم شدم که در مورد فعاليت تبليغي عليه نظام از طريق نوشتن و انتشار ‏مطالب در سايت هاي زنستان و تغيير براي برابري بود. من اتهامات را رد کردم و در مورد پاسپورت پرسيدم. گفتند براي ‏چه مي خواهي؟ گفتم مي خواهم به سفر بروم. گفتند دعوتنامه بياور. من نبردم و اعلام کردم که دادگاه صلاحيت اظهار نظر ‏درباره اين موضوع را ندارد. چند روز بعد دوباره رفتم. دوباره از من دعوتنامه خواستند. من گفتم در صلاحيت دادگاه نيست ‏که دعوتنامه سفرم را مطالبه کند. بازپرس گفت پرونده را فرستاده به شعبه 13. از همانجا پي گيري کن. رفتم شعبه 13. ‏گفتند تا تشکيل دادگاه نمي توانيم کاري کنيم. دادگاه که تشکيل شد، بعد از دادگاه سراغ پاسپورتم را از قاضي شعبه 13 ‏گرفتم. گفتند بايد منتظر حکم بماني و البته ربطي هم به ما ندارد چون پاسپورت را جاي ديگري ضبط کرده! حکم را هم که ‏دادند، فعلا درخواست تجديد نظر داده ايم و منتظر نتيجه ايم. ‏

روزآنلاین

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :