همه مادران من - تغییر برای برابری

مادران ما در جنبش زنان

28 مهر 1387 - زنانه / الناز انصاری - نسخه قابل چاپ

هیچ نسلی از فعالان سیاسی و اجتماعی ایران به اندازه نسل من خوشبخت نبودند. در کنار هزاران دلیل که می تواند این نظر را تائید یا تکذیب کند، برای من فقط این دلیل قاطعانه وجود دارد که ما هر چقدر دلمان بخواهد مادر داریم. مادرهایی که در قالب هیچ کدام از تابوهای مادرانه نیستند. نه تا سر حد مرگ دلسوز و فداکار نه سختگیر و بی منطق. مادران ما در جنبش زنان همان مادرانی هستند که هیچ وقت نبودند. مادر در کنار بچه هایش تعریف می شود، برای همین می گویم ما اولین نسل خوشبخت های با مادریم. فاصله نسل ها را این مادران چنان ماهرانه پر کرده اند که وقتی به خودت می آیی شوکه می شوی. بارها با خودم فکر کرده ام آیا خود من خواهم توانست روزی در چهل سالگی با بچه ای سرکش بیست- بیست و پنج ساله سر و کله بزنم، باورشان کنم و به رسمیت بشناسم اش.

مادران ما به معنای واقعی کلمه ما را تربیت کرده اند، بزرگ کرده اند. بیشتر این مادران سابقه کار حزبی و تشکیلاتی دارند. سابقه کارهای تشکیلاتی که گاه انسجام و نظم فولادین داشتند، حالا نسل ما را تربیت می کنند و در کنار ما تجربه می کنند، تجربه نیازموده یا کمتر آموخته ی بی سازمانی را. با بچه هایی مثل من، هم نسل من که چموشی مان، که گاه بی سوادی مان از این ساختار افقی شلخته بازاری درآورده بی پایان!

همیشه وقتی یاد مادرم می افتم گریه می کنم. دم دست ترین بهانه برای گریه کردن من همیشه یادآوری دفترچه یادداشت های روزانه مادرم است. هزاربار جمله هایی را خوانده ام که اسم یکی از ما چهارتا در آن بوده. آرزوهایش همه حول ما چهارتا می گردد. این فکرکه دنیای کوچک او چهار قسمت دارد که هر یک از ما گوشه ای را گرفته ایم، اشکم را در می آورد. حالا هم همین حس را دارم به تک تک مادرانم. به هرکدام که فکر می کنم، به فیروزه که نمی داند چقدر دوست دارم ساعت ها بنشینم و تماشایش کنم و او هی حرف بزند، به زهره با صدایی که شبیه هیچ صدایی نیست، به پروین که اگر این مادرانگی نبود که یادم بدهد انسان پرستیدنی نیست حالا حتما یک مجسمه از او ساخته بودم، به سوسن با آن همه هیجان و شور زندگی اش، به احترام که کاش مطمئن بودم این پست را می خواند تا دست کم همینجا بگویم خیلی دوست اش دارم، مریم خدای مهربانی های بزرگ، شهلا با آن رفیق رفیق گفتن هایی که حالا خیلی وقت است کسی به رفیق اش رفیق نمی گوید. ناهید جعفری با آن دست های بی دریغ اش و ناهید میرحاج با قلب بزرگ و دلشوره های کوچک اش که می دانم اگر ما نبودیم دل او هم کمتر از این شور می زد. و از شما چه پنهان خیلی روزها دلم برای نوشین تنگ می شود که می شد توی ایمیل ها مامان صدایش کرد.

... اصلن اسم ها را ببینید، زبانم نمی چرخد مثلن بگویم خانم فیروزه مهاجر، یا مریم زندی ... همیشه دوست داشتم مادرم را منیژه صدا کنم. حالا وقتی خودم را لوس می کنم اسم اش را می گویم، اینجا اگر بخواهم خودم را لوس کنم می گویم خانم ارزنی!

ما خوشبخت ترینم چون بهترین مادران زمین را از دست بچه هایشان قر زدیم و مادران ما آن قدر بزرگ اند که حق داریم به نام کوچک صدایشان کنیم و چیزهای بزرگی را کنارشان تجربه کنیم که هیچ نسلی طعم آن را مثل ما نچشید. مادران ما انقدر بزرگ اند که هی بزرگی شان را سرمان نکوفتند، خفه مان نکردند هر چند می دانم چقدر باید تا به حال از دست ما حرص خورده باشند.

و ما گاهی چه بچه های کوری می شویم. خواستم این را نوشته باشم که یادم بماند. شاید ده سال بعد بچه همسن امروز خودم را له کردم، پر چیدم و آن روز آن بچه بیاید این مطلب را بکوبد توی صورتم و بتواند بگوید من خرفتم و لایق مادر شدن نیستم و حیف آن همه مادر که بالای سرت بود.

باور می کنم که زمین ادامه دستی است که به آغوش همه مادران ما می رسد.

زنانه

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :