وجه مشترک زنان و دانشجويان: هزينه دادن

پذيرش > سایت نوشته ها > وجه مشترک زنان و دانشجويان: هزينه دادن

گفت‎ ‎و گو‎ ‎با‎ ‎نسيم‎ ‎سرابندي‎ ‎فعال‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎و زنان

وجه مشترک زنان و دانشجويان: هزينه دادن

5 تیر 1387 - روزآنلاین / امید معماریان - نسخه قابل چاپ

نسيم‎ ‎سربندي‎ ‎هم‎ ‎در‎ ‎حوزه‎ ‎زنان‎ ‎وهم‎ ‎‏ در حوزه‎ ‎دانشجويي‎ ‎مشارکتي‎ ‎فعال دارد. وي در گفت‎ ‎وگويي‎ ‎تفصيلي‎ ‎با‎ ‎روز‎ ‎مشکلات‎ ‎فعاليت‎ ‎در‎ ‎هر يک از اين دو حوزه‎ ‎را‎ ‎برمي‎ ‎شمرد. اين‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎را‎ ‎مي‎ ‎خوانيد.‏

‎‎شما‎ ‎از‎ ‎جمله‎ ‎زنان‎ ‎جوان‎ ‎فعال‎ ‎در‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎و‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎هستيد. با‎ ‎توجه‎ ‎به‎ ‎مشاهدات‎ ‎و‎ ‎تجربه‎ ‎کار‎ ‎مشترک‎ ‎در‎ ‎دو‎ ‎حوزه‎ ‎چه‎ ‎تفاوت‎ ‎هاي‎ ‎عمده‎ ‎اي‎ ‎بين‎ ‎نسل‎ ‎بيست‎-‎سي‎ ‎ساله‎ ‎ها‎ ‎و‎ ‎ميانسالان‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎وجود‎ ‎دارد؟‎ ‎درنوع‎ ‎مطالبات، روش‎ ‎هاي‎ ‎پيگيري‎ ‎اين‎ ‎مطالبات، استمرار‎ ‎وتداوم‎ ‎و‎ ‎همچنين‎ ‎روحيه؟‎ ‬ ‎

نيروهاي‎ ‎جوان‎ ‎و‎ ‎جديد‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎عليرغم‎ ‎اين‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎فرديت‎ ‎گرايي‎ ‎دنياي‎ ‎مدرن‎ ‎درگيرند‎ ‎نوعي‎ ‎حس‎ ‎وظيفه‎ ‎اجتماعي‎ ‎براي‎ ‎عمل‎ ‎جمعي‎ ‎را‎ ‎نيز‎ ‎دارند. اين‎ ‎نسل‎ ‎در‎ ‎دنياي‎ ‎دوگانه‎ ‎اي‎ ‎بزرگ‎ ‎شده‎ ‎اما‎ ‎در گير‎ ‎و‎ ‎دار‎ ‎تناقض‎ ‎ها‎ ‎نمي‎ ‎افتد‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎ها‎ ‎را‎ ‎مانعي‎ ‎براي‎ ‎فعاليتش‎ ‎نمي‎ ‎يابد. ولي به‎ ‎همان‎ ‎ميزان‎ ‎که‎ ‎نسل‎ ‎جديد‎ ‎با‎ ‎انرژي‎ ‎و‎ ‎پرتوان‎ ‎و‎ ‎خلاق‎ ‎است، ‏صبر‎ ‎و‎ ‎تحمل‎ ‎آن‎ ‎براي‎ ‎رسيدن‎ ‎به‎ ‎اهداف‎ ‎نيز‎ ‎پايين‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎البته‎ ‎اين‎ ‎ناشي‎ ‎از‎ ‎سرعت‎ ‎دنياي‎ ‎مدرن‎ ‎است. آن‎ ‎ها‎ ‎چندان‎ ‎قائل‎ ‎به‎ ‎قالب‎ ‎ها‎ ‎و‎ ‎تقسيم‎ ‎بندي‎ ‎هاي‎ ‎ايدئولوژيک‎ ‎نيستند‎ ‎و‎ ‎مانند‎ ‎اکثر‎ ‎نيروهاي‎ ‎فعال‎ ‎در‎ ‎گذشته‎ ‎که‎ ‎قائل‎ ‎به‎ ‎مزربندي‎ ‎بودند، در‎ ‎فعاليت‎ ‎ها‎ ‎مرزبندي‎ ‎هاي‎ ‎خشک‎ ‎ايدئولوژيک‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎نظر‎ ‎نمي‎ ‎گيرند. نسل‎ ‎جديد‎ ‎فردگرايي، آزادي‎ ‎و‎ ‎برابري‎ ‎حقوق‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎زندگي‎ ‎روزمره‎ ‎و‎ ‎روابطش‎ ‎تجربه‎ ‎مي‎ ‎کند. باورهاي‎ ‎فمينيست‎ ‎هاي‎ ‎جوان‎ ‎حتي‎ ‎در‎ ‎خصوص‎ ‎مناسبات‎ ‎جنسيتي‎ ‎بيشتر‎ ‎به‎ ‎برابري‎ ‎نزديک‎ ‎است. آنها‎ ‎توهين‎ ‎شخصيتي‎ ‎از‎ ‎طريق‎ ‎تذکرات‎ ‎و‎ ‎برخوردهاي‎ ‎پوششي‎ ‎را‎ ‎کمتر‎ ‎از‎ ‎نسل‎ ‎قبل‎ ‎مي‎ ‎پذيرند. گرچه‎ ‎بر‎ ‎مطالبات‎ ‎نسل‎ ‎قديم‎ ‎همچون‎ ‎تغيير‎ ‎قوانين‎ ‎اصرار‎ ‎مي‎ ‎ورزند‎ ‎اما‎ ‎در‎ ‎اين‎ ‎راه‎ ‎بي‎ ‎پرواتر‎ ‎و‎ ‎پوياتر‎ ‎از‎ ‎گذشتگان‎ ‎عمل‎ ‎مي‎ ‎کنند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎ ‎‎‎به‎ ‎نظرت‎ ‎چه‎ ‎اقداماتي‎ ‎طي‎ ‎دوسال‎ ‎گذشته‎ ‎توسط‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎انجام‎ ‎شده‎ ‎که‎ ‎راهي‎ ‎به‎ ‎جز‎ ‎انجامش‎ ‎نبوده؟‎ ‎آيا‎ ‎اگر‎ ‎دو‎ ‎سه‎ ‎سال‎ ‎به‎ ‎عقب‎ ‎برگرديد‎ ‎چيزي‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎ديگري‎ ‎انجام‎ ‎داد؟‎‬ ‎

با‎ ‎توجه‎ ‎به‎ ‎هزينه‎ ‎هايي‎ ‎که‎ ‎بر‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎تحميل‎ ‎مي‎ ‎شود، رفتار‎ ‎واکنشي‎ ‎نسبت‎ ‎به‎ ‎اين‎ ‎برخوردها‎ ‎را‎ ‎نمي‎ ‎توان‎ ‎انتظار‎ ‎نداشت. از‎ ‎سويي‎ ‎ديگر‎ ‎نبايد‎ ‎از‎ ‎کنش‎ ‎هم‎ ‎غافل‎ ‎شد. ورود‎ ‎زنان‎ ‎به‎ ‎خيابان‎ ‎ها‎ ‎براي‎ ‎عمومي‎ ‎کردن‎ ‎مطالبات‎ ‎کنشي‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎رهگذر‎ ‎آن‎ ‎گروه‎ ‎هاي‎ ‎متنوعي‎ ‎از‎ ‎زنان‎ ‎جذب‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎شدند. حتي‎ ‎کمپين‎ ‎يک‎ ‎ميليون‎ ‎امضا‎ ‎کنشي‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎نيروهاي‎ ‎بسياري‎ ‎را‎ ‎حول‎ ‎درخواست‎ ‎براي‎ ‎تغيير‎ ‎قوانين‎ ‎تبعيض‎ ‎آميز‎ ‎گرد‎ ‎آورد. اين‎ ‎کنش‎ ‎ها‎ ‎لازمه‎ ‎يک‎ ‎حرکت‎ ‎رو‎ ‎به‎ ‎جلو‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎هرچه‎ ‎حرکت‎ ‎ها‎ ‎فراگير‎ ‎و‎ ‎عميق‎ ‎تر‎ ‎مي‎ ‎شود‎ ‎هزينه‎ ‎ها‎ ‎نيز‎ ‎افزايش‎ ‎مي‎ ‎يابد. ‏‎ ‎‎ ‎
اگر‎ ‎گروه‎ ‎هاي‎ ‎زنان‎ ‎دو‎ ‎سال‎ ‎پيش‎ ‎تلاش‎ ‎پوياتر‎ ‎و‎ ‎بيشتري‎ ‎براي‎ ‎جلوگيري‎ ‎از‎ ‎سهميه‎ ‎بندي‎ ‎جنسيتي‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎انجام‎ ‎مي‎ ‎دادند‎ ‎و‎ ‎تهديدهاي‎ ‎ناشي‎ ‎از‎ ‎روي‎ ‎کار‎ ‎آمدن‎ ‎دولت‎ ‎جديد‎ ‎در‎ ‎مدارس‎ ‎و‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها (مثل‎ ‎تفکيک‎ ‎جنسيتي‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎و‎ ‎طرح‎ ‎تغيير‎ ‎کتب‎ ‎درسي‎ ‎در‎ ‎مقاطع‎ ‎تحصيلي) را‎ ‎پيش‎ ‎بيني‎ ‎مي‎ ‎کردند، شايد‎ ‎امروز‎ ‎شاهد‎ ‎اعتراضات‎ ‎گسترده‎ ‎تري‎ ‎نسبت‎ ‎به‎ ‎اجراي‎ ‎اين‎ ‎ديدگاه‎ ‎هاي‎ ‎واپس‎ ‎گرايانه‎ ‎مي‎ ‎بوديم. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‫‎براي‎ ‎کسي‎ ‎که‎ ‎دو‎ ‎حوزه‎ ‎مختلف‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎اجتماعي‎ ‎را‎ ‎تجربه‎ ‎مي‎ ‎کند،‎ ‎چه‎ ‎تفاوت‎ ‎ها‎ ‎واشتراکاتي‎ ‎درميان‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎و‎ ‎حرکت‎ ‎هاي‎ ‎دانشجويي‎ ‎مي‎ ‎بينيد؟‎‬ ‎

بين‎ ‎اين‎ ‎دو‎ ‎تفاوت‎ ‎هاي‎ ‎عمده‎ ‎اي‎ ‎وجود‎ ‎دارد. نسل‎ ‎جديد‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎اکثرا‎ ‎دانشجو‎ ‎هستند‎ ‎اما‎ ‎وقتي‎ ‎وارد‎ ‎فضاي‎ ‎حرکت‎ ‎هاي‎ ‎زنان‎ ‎مي‎ ‎شوند‎ ‎با‎ ‎نوع‎ ‎فعاليت‎ ‎و‎ ‎اهداف‎ ‎متفاوتي‎ ‎مواجه‎ ‎مي‎ ‎شوند. البته‎ ‎تا‎ ‎پيش‎ ‎از‎ ‎اين‎ ‎تصور‎ ‎مي‎ ‎کردم‎ ‎که‎ ‎ساختار‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎زنان‎ ‎متفاوت‎ ‎و‎ ‎دموکراتيک‎ ‎تر‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎متوجه‎ ‎شدم‎ ‎تنها‎ ‎در‎ ‎بعضي‎ ‎از‎ ‎بخش‎ ‎ها‎ ‎بدين‎ ‎صوررت‎ ‎است‎ ‎اما‎ ‎به‎ ‎نسبت، از‎ ‎ساختار‎ ‎فعاليت‎ ‎دانشجويي‎ ‎بهتر‎ ‎است. به‎ ‎راحتي‎ ‎مي‎ ‎گويم‎ ‎در‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎براي‎ ‎فعال‎ ‎شدن‎ ‎بايد‎ ‎پوست‎ ‎کلفتي‎ ‎داشته‎ ‎باشي‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎سر‎ ‎وگردني‎ ‎از‎ ‎همه‎ ‎بلندتر(به‎ ‎لحاظ‎ ‎توانايي، استعداد، تجربه‎ ‎و‎ ‎اعتماد‎ ‎به‎ ‎نفس) ‏‎ ‎وارد‎ ‎حرکت‎ ‎هاي‎ ‎دانشجويي‎ ‎شوي. ساختار‎ ‎مردسالارانه‎ ‎سد‎ ‎راهبرخي ‏‎ ‎کساني‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎مي‎ ‎خواهند‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎فعاليت‎ ‎کنند. حرکت‎ ‎هاي‎ ‎دانشجويي‎ ‎مقطعي‎ ‎و‎ ‎واکنشي‎ ‎است. البته‎ ‎اين‎ ‎موضوع‎ ‎به‎ ‎دليل‎ ‎برخوردهاي‎ ‎سه‎ ‎يا‎ ‎چهار‎ ‎سال‎ ‎اخير‎ ‎با‎ ‎دانشجويان‎ ‎نيز‎ ‎است. تنوعات‎ ‎کوچکي‎ ‎ديده‎ ‎مي‎ ‎شود‎ ‎اما‎ ‎شايد‎ ‎کافي‎ ‎نباشد. ‏‎ ‎‎ ‎
در‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎بيشتر‎ ‎مردان‎ ‎فعاليت‎ ‎مي‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎هنوز‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎محدوديت‎ ‎هايي‎ ‎زنان‎ ‎را‎ ‎مي‎ ‎پذيرند. از‎ ‎طرفي‎ ‎تحديد‎ ‎آزادي‎ ‎بيان، انديشه‎ ‎و‎ ‎آزادي‎ ‎هاي‎ ‎فردي‎ ‎مسئله‎ ‎اي‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎جنبش‎ ‎وجود‎ ‎دارد.‏‎ ‎گرچه‎ ‎به‎ ‎نظر‎ ‎مي‎ ‎رسد‎ ‎در‎ ‎دروني‎ ‎کردن‎ ‎اين‎ ‎نقاط‎ ‎اشتراک‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎ضعيف‎ ‎عمل‎ ‎کرده‎ ‎اند‎ ‎و‎ ‎پيوندهاي‎ ‎سستي‎ ‎برقرار‎ ‎شده‎ ‎است. کميته‎ ‎هاي‎ ‎زنان‎ ‎انجمن‎ ‎ها‎ ‎و‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎ديگر‎ ‎گروه‎ ‎ها‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها، تحت‎ ‎نام‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎زنان، تا‎ ‎حدودي‎ ‎کم‎ ‎رونق‎ ‎هستند‎ ‎و‎ ‎حتي‎ ‎در‎ ‎بسياري‎ ‎از‎ ‎تشکل‎ ‎ها‎ ‎مردان، زنان‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎گروهي‎ ‎که‎ ‎صرفا‎ ‎بايد‎ ‎براي‎ ‎کسب‎ ‎حقوق‎ ‎خود‎ ‎تلاش‎ ‎کنند‎ ‎مي‎ ‎پذيرند‎ ‎و‎ ‎اگر‎ ‎دختري‎ ‎وارد‎ ‎حوزه‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎صنفي، سياسي‎ ‎شود‎ ‎از‎ ‎وي‎ ‎انتظار‎ ‎دارند‎ ‎هنجارهاي‎ ‎گروه‎ ‎هاي‎ ‎مردسالار‎ ‎را‎ ‎رعايت‎ ‎کند. ‏‎ ‎‎ ‎
فکر‎ ‎مي‎ ‎کنم‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎و‎ ‎زنان‎ ‎در‎ ‎حال‎ ‎حاضر‎ ‎در‎ ‎ميزان‎ ‎هزينه‎ ‎هايي‎ ‎که‎ ‎مي‎ ‎دهند‎ ‎و‎ ‎فشارهايي‎ ‎که‎ ‎متحمل‎ ‎مي‎ ‎شوند، اشتراک‎ ‎دارند. گرچه‎ ‎اعتقاد‎ ‎دارم‎ ‎بهتر‎ ‎است‎ ‎دانشجويان‎ ‎مناسبات‎ ‎جنسيتي‎ ‎و‎ ‎روش‎ ‎هاي‎ ‎نوين‎ ‎فعاليت‎ ‎موجود‎ ‎در‎ ‎گروه‎ ‎هاي‎ ‎زنان‎ ‎را‎ ‎الگوي‎ ‎خود‎ ‎قرار‎ ‎دهند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎مسائل‎ ‎سياسي‎ ‎و‎ ‎صنفي‎ ‎فراجنسيتي‎ ‎بينديشند. شايد‎ ‎بهتر‎ ‎باشد‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎گروه‎ ‎بر‎ ‎روي‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎مشترک‎ ‎بيشتر‎ ‎کار‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎پيوندشان‎ ‎را‎ ‎محکم‎ ‎تر‎ ‎سازند‎ ‎گرچه‎ ‎عرصه‎ ‎فعاليت‎ ‎دانشجويي‎ ‎مقطعي‎ ‎و‎ ‎گذرا‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎بدين‎ ‎گونه‎ ‎نيست‎ ‎و‎ ‎اين‎ ‎خود‎ ‎مشکلاتي‎ ‎ايجاد‎ ‎مي‎ ‎کند. سر‎ ‎دادن‎ ‎شعار‎ ‎دموکراسي‎ ‎خواهي‎ ‎و‎ ‎التزام‎ ‎به‎ ‎حقوق‎ ‎بشر‎ ‎کار‎ ‎آساني‎ ‎است‎ ‎اما‎ ‎تحقق‎ ‎آن‎ ‎بسيار‎ ‎سخت‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎زمينه‎ ‎فعاليت‎ ‎مشترک‎ ‎ميداني‎ ‎براي‎ ‎آزمون‎ ‎تجربه‎ ‎ي‎ ‎دموکراسي‎ ‎خواهي‎ ‎است. ‏‎ ‎‎ ‎

‎ ‎تغييرات‎ ‎دولت‎ ‎چقدر‎ ‎در‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎خرد‎ ‎درسطح‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎تاثير‎ ‎مي‎ ‎گذارد؟‎ ‎مثلا‎ ‎يک‎ ‎دولت‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب‎ ‎خاتمي‎ ‎با‎ ‎يک‎ ‎دولت‎ ‎اصول‎ ‎گراي‎ ‎احمدي‎ ‎نژادي‎ ‎چطور‎ ‎مي‎ ‎توانند‎ ‎روي‎ ‎کار‎ ‎شما‎ ‎تاثيرات‎ ‎متفاوتي‎ ‎بگذارند‎‬‎؟‎‎
‎ ‎
مسلما‎ ‎تغييرات‎ ‎موجود‎ ‎در‎ ‎عرصه‎ ‎حاکميت‎ ‎بر‎ ‎فعاليت‎ ‎هاي‎ ‎اجتماعي‎ ‎تاثيرگذار‎ ‎است. فشارهاي‎ ‎روزافزون‎ ‎دولت‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎براي‎ ‎از‎ ‎ميدان‎ ‎به‎ ‎در‎ ‎کردن‎ ‎فعالين‎ ‎دانشجويي‎ ‎با‎ ‎ترفندهاي‎ ‎گوناگون‎ ‎فضاي‎ ‎سرکوبي‎ ‎ايجاد‎ ‎کرده‎ ‎که‎ ‎دانشجويان‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎انفعال‎ ‎کشانده‎ ‎است. البته‎ ‎اين‎ ‎به‎ ‎معناي‎ ‎تأييد‎ ‎عملکرد‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎نيست. نگاه‎ ‎بدبينانه‎ ‎به‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎پيامد‎ ‎نگاه‎ ‎از‎ ‎بالا‎ ‎آنان‎ ‎به‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎است. ورود‎ ‎دوباره‎ ‎گفتمان‎ ‎برابرخواهي‎ ‎به‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎گرچه‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎روي‎ ‎کار‎ ‎آمدن‎ ‎دولت‎ ‎اصلاحات‎ ‎صورت‎ ‎گرفت، به‎ ‎نظر‎ ‎من‎ ‎به‎ ‎ميزان‎ ‎زيادي‎ ‎نتيجه‎ ‎فعاليت‎ ‎پررنگ‎ ‎زنان‎ ‎در‎ ‎جامعه‎ ‎و‎ ‎حرکت‎ ‎هاي‎ ‎جديد‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎بوده‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎دوران‎ ‎اصلاحات‎ ‎همسو‎ ‎شد. ‏‎ ‎‎ ‎‎‫‎

‎‎اگر‎ ‎مسايل‎ ‎زنان‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎را‎ ‎هم‎ ‎بخشي‎ ‎از‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎بدانيم، نظرتان‎ ‎درمورد‎ ‎طرح‎ ‎اسلامي‎ ‎کردن‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها،‎ ‎که‎ ‎برخي مي گويند همه‎ ‎آنچه‎ ‎از‎ ‎اسلامي‎ ‎کردن‎ ‎مد‎ ‎نظر‎ ‎دارد‎ ‎برمي‎‬‎گردد‎ ‎به‎ ‎رابطه‎ ‎زن‎ ‎ومرد‎ ‎وجداسازي،‎ ‎چيست؟‎ ‎

فکر‎ ‎نمي‎ ‎کنم‎ ‎طرح‎ ‎اسلامي‎ ‎کردن‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎تنها‎ ‎به‎ ‎رابطه‎ ‎زن‎ ‎و‎ ‎مرد‎ ‎محدود‎ ‎بماند،‎ ‎گرچه جداسازي‏‎ ‎بخش‎ ‎مهمي‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎است. اسلامي‎ ‎کردن‎ ‎علوم‎ ‎انساني‎ ‎و‎ ‎بازنگري‎ ‎در‎ ‎کتب‎ ‎و‎ ‎رشته‎ ‎هاي‎ ‎دانشگاهي‎ ‎مسئله‎ ‎اي‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎نمي‎ ‎توان‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎درگذشت. جلوگيري‎ ‎از‎ ‎حضور‎ ‎روزافزون‎ ‎زنان‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها، تفکيک‎ ‎جنسيتي (در‎ ‎کلاس‎ ‎هاي‎ ‎درس، ‏سرويس‎ ‎هاي‎ ‎دانشگاه‎ ‎و...)، اعمال‎ ‎آيين‎ ‎نامه‎ ‎هاي‎ ‎پوششي، تبليغ‎ ‎و‎ ‎ترويج‎ ‎گفتمان‎ ‎ضد‎ ‎انديشه‎ ‎هاي‎ ‎برابري‎ ‎طلب‎ ‎و‎ ‎فمينيستي‎ ‎از‎ ‎طريق‎ ‎متون‎ ‎دروس‎ ‎عمومي، ايجاد‎ ‎مانع‎ ‎بر‎ ‎سر‎ ‎حضور‎ ‎اساتيد‎ ‎زنان‎ ‎در‎ ‎گروه‎ ‎هاي‎ ‎دانشگاهي‎ ‎و‎ ‎يا‎ ‎مراتب‎ ‎بالاي‎ ‎مديريتي‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎اتفاقي‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎امروز‎ ‎شاهد‎ ‎آن‎ ‎هستيم. امروزه‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎تلاش‎ ‎بسياري‎ ‎براي‎ ‎ريشه‎ ‎کن‎ ‎کردن‎ ‎حضور‎ ‎زنان‎ ‎در‎ ‎اجتماع‎ ‎و‎ ‎برگرداندن‎ ‎آنها‎ ‎به‎ ‎خانه‎ ‎ها‎ ‎با‎ ‎روشي‎ ‎نرم‎ ‎صورت‎ ‎مي‎ ‎گيرد. شناسايي‎ ‎اين‎ ‎برخوردها‎ ‎و‎ ‎مقابله‎ ‎با‎ ‎آنان‎ ‎نقطه‎ ‎عمل‎ ‎فعالين‎ ‎دانشجويي‎ ‎در‎ ‎دانشگاه‎ ‎ها‎ ‎است. ‏‎ ‎‏ ‏‎ ‎

‎‎چه‎ ‎تفاوت‎ ‎ها‎ ‎وشباهت‎ ‎هايي‎ ‎بين‎ ۱۸ ‎تير‎ ۷۸ ‎براي‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎و‎ ۲۲ ‎خرداد‎ ۸۵ ‎براي‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎وجود‎ ‎دارد؟‎‬ ‎
‎ ‎
به‎ ‎نظرم‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎واقعه‎ ‎ياد‎ ‎شده‎ ‎حرکتي‎ ‎مدني‎ ‎بودند‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎سوي‎ ‎دو‎ ‎جنبش‎ ‎پوياي‎ ‎اجتماعي‎ ‎شکل‎ ‎گرفتند. حرکت‎ ‎هاي‎ ‎مدني‎ ‎که‎ ‎پيامد‎ ‎هاي‎ ‎مثبت‎ ‎و‎ ‎منفي‎ ‎داشندت. ‏‎ ‎در‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎برخورد‎ ‎سخت‎ ‎حاکميت‎ ‎و‎ ‎تا‎ ‎حدي‎ ‎ريزش‎ ‎نيروها‎ ‎و‎ ‎هزينه‎ ‎ي‎ ‎بالا‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎نتيجه‎ ‎ايستادگي‎ ‎نيروهاي‎ ‎دو‎ ‎جنبش‎ ‎بود، را‎ ‎ديديم. البته‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎پس‎ ‎از‎ 22 ‎خرداد‎ 85 ‎به‎ ‎صورت‎ ‎پويا‎ ‎و‎ ‎سريع‎ ‎کمپين‎ ‎يک‎ ‎ميليون‎ ‎امضا‎ ‎را‎ ‎راه‎ ‎اندازي‎ ‎کرد‎ ‎و‎ ‎توانست‎ ‎نيروهاي‎ ‎ريزش‎ ‎کرده‎ ‎را‎ ‎بازيابي‎ ‎کند. ‏‎ ‎‎ ‎
از‎ ‎طرفي‎ ‎واقعه‎ 18 ‎تير‎ ‎در‎ ‎دوران‎ ‎اصلاحات‎ ‎روي‎ ‎داد‎ ‎و‎ ‎دانشجويان‎ ‎انتظار‎ ‎برخورد‎ ‎سخت‎ ‎حاکميت‎ ‎را‎ ‎نداشتند. آنها‎ ‎حتي‎ ‎تصور‎ ‎حمايت‎ ‎گروه‎ ‎هاي‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب‎ ‎را‎ ‎داشتند‎ ‎که‎ ‎اين‎ ‎اتفاق‎ ‎نيفتاد‎ ‎و‎ ‎در کنار‎ ‎سرخوردگي‎ ‎به‎ ‎وجود‎ ‎آمده‎ ‎در‎ ‎جنبش‎ ‎دانشجويي‎ ‎و‎ ‎انفعال‎ ‎بخشي‎ ‎از‎ ‎بدنه‎ ‎دانشجويي،‎ ‎حرکت‎ ‎جديدي‎ ‎جهت‎ ‎فاصله‎ ‎گيري‎ ‎از‎ ‎قدرت‎ ‎و‎ ‎احزاب‎ ‎در‎ ‎پبش‎ ‎گرفته شد. در‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎ابتدا‎ ‎اين‎ ‎فاصله‎ ‎گيري‎ ‎از‎ ‎حاکميت‎ ‎وجود‎ ‎داشته‎ ‎و‎ ‎تجمع‎ 22 ‎خرداد‎ 85 ‎در‎ ‎دوران‎ ‎دولت‎ ‎اصولگرا‎ ‎شکل‎ ‎گرفت، انتظار‎ ‎چنين‎ ‎برخوردي‎ ‎مي‎ ‎رفت‎ ‎و‎ ‎سرخوردگي‎ ‎ناشي‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎مانعي‎ ‎براي‎ ‎بازيابي‎ ‎به‎ ‎وجود‎ ‎نياورد. ‏‎ ‎‎ ‎‎‫‎

روزآنلاین

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟

چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد

آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»

زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب

سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :