ما زنده به آنيم که آرام نگيريم

پذيرش > مقالات > علیه سکوت > ما زنده به آنيم که آرام نگيريم

22 خرداد و راه پيش رو

25 خرداد 1387 - وبلاگ آواي روز/ ثريا آزاد فر - نسخه قابل چاپ

گويي همين ديروز بود, من و تني چند از دوستان كنار خيابان ايستاده بوديم, برخي هم روي آسفالت خيابان نشسته بودند, خيابان پر از هياهوي زناني بودكه آمده بودند به اندازه يك تاريخ فرياد بزنند, به اندازه روزهاي سنگين سكوت, به اندازه شبهاي تاريك و بلند تنهايي در بازداشتگاه ها و زندان ها, به اندازه فاصله قانون و واقعيت موجود, پروانه هاي فرياد از حنجره ها بيتاب در هوا مي چرخيد و در فرياد گزمه ها محو مي شد. آنجا براي اولين بار زنان گرد هم آمده بودند, تا شعله هاي بي عدالتي و نابرابري و تبعيض را كه سالهادر آن سوخته بودند فرياد بزنند, چه روز باشكوهي بود, هرچند كه از آماج ضربات مهر ورزي مأمورين بي نصيب نمانديم و همچنان هزينه آنروز و روزهاي گرم فرياد را ميپردازيم . اما دستاورد هاي زياد براي ما زنان داشت , گويي فرياد ها حلقه ي پيوندي شد بين قلبهاي دردمندو انگار آنروز زنان , گمشده خواسته هايشان را يافتند, آري آنروز فرياد ها مشت شدند و مشتها بهم آميختند و به ايمان رسيدند, ايمان به فردا كه طلوعش از پس پرده شب هويدا بود, ايمان به خودشان , ايمان به توان و ظرفيتشان, ايمان به همديگر, چرا كه همواره اتحاد و همبستگي كليد معماي گره هاي فروبسته در ادوار تاريخ بوده و هست, آري آنجا كه فرد از توان انجام كاري عاجز است, نياز, او را به خانه جمع مي كشاند, واقعاً 22 خرداد 1384 سنت با شكوهي است كه زنان به ثبت رساندند و در سال بعد هم ثمره آن راديدند . اما متأسفانه در سالهاي اخير خيلي به اين فلسفه پايبند نبوديم, و لي باز فرصتها را بايد يافت و بايد يكي شويم را فرياد زد.اما بايد گفت يكي از دستاوردهاي بي نظير آن پايه گذاري كمپين يك ميليون امضاء بود كه ما را به اكثر زنان در سرا سر كشور پيوند داد, و اين پيروزي بزرگي بودكه زنان توانستند اينگونه به يك خانواده بزرگ,كه آسيب پذيري آن در مقابل نا ملايمات كمتر است تبديل شوند, همه گويي اعضاء يكديگرند. ديگر از دستاوردها ,حمايت از زنان زنداني وزنان محكوم به اعدامي كه قرباني همين انديشه مرد سالار جامعه بودند ,كه با تلاشها در خيلي موارد به نتيجه رسيد. هرچند از آن روز چند سال مي گذرد ولي ما مسير دور و درازي را طي كرديم, و توشه راهمان تكيه به توانمندي هاي همديگر بوده وهست, هرچقد بيشتر بتوانيم اين اتحاد را گسترش دهيم, هرچه بيشتر بتوانيم, فرياد هايمان رابلند تر كنيم, بيشتر مي توانيم به خواسته هايمان برسيم, چرا كه پيشرفت جامعه در گرو پيشرفت و تلاش زنان است, پس , از تجارب چند ساله بياموزيم و در مسير آينده با استفاده از دستاوردها حركت كنيم, دست آوردهايي كه تا كنون توشه راهمان بوده است. البته كه بهاي آن راهم هر روز با احضار و زندان و وثيقه هاي سنگين و انواع و اقسام ماركها بايد پرداخت . يكروز مارا عامل فساد معرفي مي كنند , يكروز اقدامات قانوني مان را اقدام عليه امنيت ملي !!!و تشويش اذهان عمومي و ... به شمار مي آورند تا مارا به سكوت بكشانند و با ايجاد فضاي رعب جنبش رااز حركت باز ايستانند .و حتي فضاي اينترنت را هم به ما تنگ كنند .اما ماتجربه كرده ايم كه همه چيز در ايستادگي است و اينكه خودمان هستيم كه آينده مان را مشخص ميكنيم . بنابراين آنچه مسلم است اين است كه بايد در اين مرحله از جنبش , خواسته هاي قانوني و حقوقي خود را به صورت جمعي وعمل گرايانه كه نمود بيروني هم داشته باشد مطرح كنيم. چرا كه حقوق زنان همان حقوق‌بشر است؛ اين حقوق، شامل تمام آزاديهاي فردي و اجتماعي است كه در اعلاميهٌ جهاني حقوق‌بشر، تصريح شده است.

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

‫8 مارس روزی که نمی توان از ما دریغ کرد

با طلاق توافقی از حقارت و کتک و فحش رها شدم /گزارشی از دادگاه محلاتی: مریم مالک

تجمع مادران عزادار در رشت

تغییر ممکن است/ جلوه جواهری(26 روز پس از بازداشت کاوه مظفری)

گامهایی که با تزلزل نا آشنایند/ گرامی داشت چهلم ندا در رشت

ديگر بخش ها :