پرونده هند؛ شماره دو : نتایج ناخواسته، بحران تجاوز در هند / ترجمه : زهره اسدپور

پذيرش > تریبون > مقالات > پرونده هند؛ شماره دو : نتایج ناخواسته، بحران تجاوز در هند / ترجمه : زهره (...)

تغییر برای برابری : قربانی شجاع و پرانگیزه ی تجاوز گروهی در دهلی واپسین نفس خود را در 30 دسامبر 2012برآورد. این مقاله به او و دیگر قربانیان خشونت علیه زنان تقدیم می شود.

خشونت علیه زنان به قدمت مردسالاری است. اما در سالهای اخیر فراگیرتر و رایج تر شده است و شکل های بی رحمانه تری به خود گرفته است، همچون مرگ قربانی تجاوز گروهی در دهلی و خودکشی قربانی 17 ساله در قاندیگاراه. موارد تجاوز و موارد خشونت علیه زنان در طول این سالها افزایش یافته است. اداره ی ثبت ملی جرایم (NCRB) 10068 مورد تجاوز را در 1990 ثبت کرده بود که در سال 2000 به 16496 مورد افزایش یافته است. با ثبت 24206 مورد در سال 2011 ، موارد تجاوز به حد غیر قابل تصور 837 درصد نسبت به سال 1971 که NCRB ثبت موارد تجاوز آغاز شد جهش داشت. و دهلی نو، با داشتن 25 درصد موارد تجاوز، به عنوان پایتخت تجاوز در هند ظاهر شد.

جنبش متوقف سازی این خشونت باید تا به اجرا در آمدن عدالت برای تک تک دختران و خواهرانمان که مورد خشونت واقع شده اند حفظ شود. و همچنان که مبارزه ی ما برای عدالت برای زنان گسترده تر می شود، باید بپرسیم چرا موارد تجاوز از دهه 1990 که سیاست های اقتصادی نوین به اجرا در آمد ، 240 برابر شده است؟ باید ریشه های خشونت علیه زنان را بشناسیم. آیا ممکن است که ارتباطی بین رشد خشونت و تحمیل غیر دمکراتیک سیاست های اقتصادی غیر منصفانه و غیر عادلانه وجود داشته باشد؟ من معتقدم بله، (این ارتباط )وجود دارد.

اولا، مدل اقتصادی ای که بر " رشد" تمرکز دارد، با به شمار نیاوردن سهم زنان در اقتصاد (در واقع )با خشونت علیه زنان آغاز می شود. هر چه حکومت بیشتر درباره ی " رشد انضمامی [1] " و " دارایی انضمامی" سخن بگوید، بیشتر سهم زنان در اقتصاد و جامعه را ازدایره ی شمول خارج می کند. طبق مدل های مردسالارانه تولید معیشتی " غیر مولد" به شمار می آید. در نظر گرفتن ارزش به عنوان غیر ارزش، کار به عنوان غیر کار، دانش به عنوان غیر دانش، توسط رقمی که از قدرتمند ترین ارقام حاکم بر زندگی ما است( یعنی) برساخته ی مردسالارانه GDP/ [2]، تولید ناخالص داخلی که سخنوران آن را مشکل ناخالص داخلی می خوانند، به دست آمد.

سیستم های محاسباتی ملی که برای محاسبه ی رشد بر حسب GDP استفاده می شوند، بر اساس این فرض هستند که اگر تولید کنندگان آن چه را که تولید می کنند مصرف کنند، در حقیقت، چیزی تولید نمی کنند، زیرا تولید برای مصرف خارج از مرزهای تولید قرار می گیرد.

مرزهای تولید ، مخلوقی سیاسی است، که در عمل ، چرخه های تولید تجدید پذیر و حیاتی را از شمول حوزه ی تولید خارج می کند. بنا بر این با تمام زنانی که برای خانواده ها، کودکان، اجتماع و جامعه ی خود تولید می کنند به عنوان " غیر مولد" و غیر فعال" اقتصادی" برخورد می شود. وقتی اقتصاد به محل بازار( و خرید و فروش) منحصر شود، خود بسندگی اقتصادی همچون نقص اقتصادی تصویر می شود. بی ارزش تلقی کردن کار زنان، و کاری که در اقتصاد معیشتی کشورهای جنوب انجام می شود، برون داد طبیعی مرزهای تولید برساخته ی سرمایه داری مردسالارانه است.

مرزهای تولید اقتصادی با منحصر کردن خود به ارزشهای اقتصاد بازار، همچنان که در مردسالاری سرمایه دارانه تعریف می شود، دو اقتصاد حیاتی که برای حیات محیط زیست و بشر ضروری است را نادیده می گیرد. این دو اقتصاد حیاتی عرصه های اقتصاد طبیعت و اقتصاد معیشتی هستند. در اقتصاد طبیعت و اقتصاد معیشتی، ارزش اقتصادی معیاری است برای حمایت از حیات زمین و حیات بشر. اعتبار آن به خاطر فرایند زندگی بخشی است، نه مبلغ و قیمت آن در بازار.

دوما، مدل مردسالاری سرمایه دارانه که کار و تولید ثروت زنان را از شمول خارج می کند، با جدا کردن زنان از معیشت شان و بیگانه سازی آنان از منابع طبیعی که معیشت آنها به آن بستگی دارد- زمین ها، جنگل ها، آب، دانه های غذایی و تنوع زیست محیطی آنها، خشونت را تعمیق می کند. اصلاحات اقتصادی بر اساس اعتقاد به رشد نامحدود در جهانی محدود تنها با غارت شدید منابع آسیب پذیرمی تواند بر جا بماند. غارت منابع که برای "رشد" حیاتی است فرهنگ تجاوز را ایجاد می کند- تجاوز به زمین، محله، اقتصادهای خودکفا، تجاوز به زنان. تنها راهی که این " رشد" " انضمامی " می شود ، شمول شمار بسیاربیشتر در این چرخه خشونت است.

من بارها تاکید کرده ام که تجاوز به زمین و تجاوز به زنان ، هم نمادین و هم مادی به هم بسیارمرتبطند. در شکل دادن به جهان بینی ها به صورت نمادین و در شکل دادن به زندگی روزمره زنان، به صورت مادی . همچنان که در مجموعه ای از شنیده های عمومی درباره ی آثار اصلاحات اقتصادی بر زنان ، که توسط کمیسیون ملی زنان و بنیاد تحقیقی علوم، تکنولوژی و اکولوژی تهیه شده است، در میایبیم، آسیب پذیری اقتصادی فزاینده ی زنان آنها را در برابر تمام اشکال خشونت ، از جمله آزار جنسی آسیب پذیر تر می کند.

سوما اصلاحات اقتصادی به تخریب دمکراسی و خصوصی سازی حکومت منجر شده است. نظام های اقتصادی بر نظام های سیاسی تاثیر می گذارند. حکومت آن چنان از اصلاحات اقتصادی سخن می گوید که گویا نباید کاری درباره ی سیاست و قدرت انجام دهد.
آنها حتی وقتی که مدل اقتصادی ای که سیاست های جنس و طبقه ی خاصی آن را شکل داده است، ارائه می دهند، از تفکیک اقتصاد و سیاست سخن می گویند. اصلاحات نئولیبرال علیه دمکراسی عمل می کند. ما این را اخیرا در فشار حکومت برای " اصلاحات" به هدف جذب سرمایه گذاری خارجی و آوردن شرکت زنجیره ای والمرت دیده ایم. دیده ایم. اصلاحات برخاسته از منافع شرکت ها ، موجب همگرایی قدرت اقتصادی و سیاسی، تعمیق نابرابری ها و جدایی فزاینده ی طبقه ی سیاسی از خواسته های مردمی که قرار است آنها را نمایندگی کنند، می شود. این علت ریشه ای فقدان ارتباط بین سیاسیون و عموم مردم است که در جریان اعتراضات فزاینده به تجاوز جمعی در دهلی دیده ایم.
بدتر از آن، طبقه ی سیاسی بیگانه شده، از مردم خود می ترسد. این موضوع می تواند استفاده ی فزاینده از پلیس برای بر هم زدن اعتراضات غیر خشونت آمیز ،آن چنان که ما در دهلی نو شاهد بوده ایم، را توضیح دهد. یا در شکنجه سونی سوری در باستار [3] . یا در بازداشت دایامانی [4] در جار خاند. یا در هزاران مورد اجتماعات مبارزه کننده با نیروی هسته ای در کوداکالام . دولتی که همچون شرکتی خصوصی شده است، باید به سرعت پلیسی شود. این پاسخ به این سئوال است که چرا سیاستمداران باید خود را در محاصره تمهیدات فوق امنیتی قرار دهند و پلیس را از وظایف مهم خود در دفاع اززنان و مردم معمولی بازدارند.

چهارم، مدل اقتصادی شکل داده شده توسط مردسالاری سرمایه دارانه بر اساس کالا سازی همه چیز، از جمله زنان است. وقتی ما وزیر امور WTO [5] را در سیاتل متوقف کردیم، شعار ما این بود" جهان ما برای حراج نیست" .

لیبرالیسم اقتصادی اقتصاد قایل به مقررات زدایی از بازرگانی، خصوصی سازی و کالا سازی دانه های غذایی و غذا، زمین و آب، زنان و کودکان را غیر قابل مهار کرده است. ارزش های اجتماعی بی اعتبارشده اند، مردسالاری عمیق تر شده است و خشونت علیه زنان شدید تر شده است.

سیستم های اقتصادی بر فرهنگ و ارزشهای اجتماعی تاثیر می گذارند. اقتصاد کالایی، فرهنگ کالایی را می آفریند که معتقد است هر چیز قیمتی دارد ( قابل خرید و فروش است) و چیزی ( برای حفظ)ارزش مند نیست.

فرهنگ رشد یابنده ی تجاوز، ما به ازای اجتماعی اصلاحات اقتصادی است. لازم است ارزیابی های اجتماعی سیاستهای نئولیبرال را ،که ابزارهای اصلی مردسالاری در دوره ی ما است، نهادینه سازیم. اگر ارزیابی اجتماعی از شرکتی کردن بخش دانه های غذایی داشتیم، از زمان اجرای سیاستهای نوین اقتصادی 270 هزار کشاورز در هند به سوی خودکشی کردن کشیده نمی شدند. اگر ارزیابی اجتماعی از شرکتی کردن غذا و کشاورزی خود داشتیم، از هر چهار هندی یک نفر گرسنه نداشتیم، از هر سه زن یک نفر مبتلا به سوء تغذیه و از هر دو کودک یک نفر به علت سوء تغذیه شدید دچار توقف رشد و گرسنگی شدید، نداشتیم. هند امروز نباید آن چنان که دکتر اوتسا پاتنیک نوشته است، جمهوری گرسنگی باشد.

قربانی تجاوز دسته جمعی دهلی انقلاب اجتماعی را شعله ور کرده است. ما باید آن را حفظ کنیم، عمیق تر کنیم ، گسترش دهیم. ما باید خواهان عدالت موثر و سریع برای زنان باشیم. ما باید خواهان دادگاه های فوق العاده برای محکوم کردن آنها که مسئول جرایم علیه زنان هستند، باشیم. ما باید اطمینان حاصل کنیم قوانین تغییر می کنند تا عدالت برای قربانیان خشونت جنسی دور از دسترس نباشد. ما باید همچنان خواهان درج نام سیاستمدارانی که جرایم ثبت شده دارند در لیست سیاه باشیم .

و همچنان که همه ی اینها را انجام می دهیم، باید پارادایم های حاکم که به نام " رشد" بر ما تحمیل شده اند و موجب خشونت فزاینده علیه زنان شده اند را تغییر دهیم. پایان خشونت علیه زنان شامل حرکت ورای اقتصاد خشنی است که توسط مردسالاری سرمایه دارانه شکل یافته است به سوی اقتصادهای صلح آمیز مسالمت آمیزی که برای زنان و زمین احترام قایل است.

دکتر واندانا شیوا فیزیک دان ، اقتصاد دان، کنشگر، و نویسنده ی بیش از 20 کتاب و 500 مقاله است. او پایه گذار بنیاد تحقیقی علوم ، تکنولوژی و اکولوژی است و کارزاری برای حفظ تنوع زیست محیطی، نظارت بر منابع طبیعی و حقوق کشاورزان به راه انداخته است- برنده ی جایزه ی حق زندگی( معادل جایزه ی نوبل) در 1993.

يادداشت

[1] Financial inclusion/ منظور از "دارایی انضمامی" سیاستهایی است که در ظاهر قصد دارد خدمات مالی ، همچون وام دهی بانک ها، را به سوی اقشار آسیب پذیر تر سوق دهد. منتقدان این سیاست ها بر این باورند که اجرای این سیاست ها نتایج عکس داشته است.

[2] GDP یا تولید ناخالص داخلی به تولید خدمات و کالا در داخل مرزهای یک کشور اشاره دارد. سرانه تولید ناخالص ملی اغلب به عنوان شاخصی برای اندازه گیری سطح زندگی مردم یک کشور در نظر گرفته می شود.

[3] سونی سوری، زنی است که در سال 2011 به اتهام ارتباط با حزب مائوئیست هند بازداشت شد. از او که معلم مدرسه است خواسته شد ه بود تا خواهر زاده اش را به نیروهای پلیس تحویل دهد و او مقاومت کرده بود. او در طول بازداشت بارها مورد خشونت و آزار جنسی واقع شد. اما پس از آزادی علی رغم تهدیدات پلیس محلی برای برملا نکردن آنچه که بر او رفته بود، از رییس پلیس که شخصا بر شکنجه های جنسی او نظارت داشت شکایت کرد. این کار سونی سوری از حمایت گسترده جهانی گروه های حقوق بشر در جهان برخوردار شد.

[4] بارلا دایامانی بارلا روزنامه نگاه و اکتیویستی است که در خانواده ای بسیار محروم پرورش یافت. او با سخت کوشی و علی رغم فقدان پشتیبانی مالی به دانشگاه راه یافت و روزنامه نگار برجسته ای شد. او که از مناطق قبایلی هند است علیه جابه جایی قبایل هند از زمین های شان کوششهای فراوانی کرد و به همین دلیل نیز جوایز متعددی را کسب کرد.

[5] WTO یا سازمان تجارت جهانی، سازمانی است که به قصد نظارت و آزاد سازی تجارت جهانی تشکیل شده است.