روزشمار اعتصاب غذا در بدن اعتصاب کننده؛ خطرات و هشدارهای پزشکی

پذيرش > تریبون > مقالات > روزشمار اعتصاب غذا در بدن اعتصاب کننده؛ خطرات و هشدارهای پزشکی

با یاد نسرین ستوده که بیشتر از یک ماه است در اعتصاب غذاست

روزشمار اعتصاب غذا در بدن اعتصاب کننده؛ خطرات و هشدارهای پزشکی

تغییر برای برابری: بیشتر از یک ماه از اعتصاب غذای نسرین ستوده می‌گذرد. نسرین تا دور روز پیش از این حتی در میان هم‌بندیان خود در بند زندانیان سیاسی هم نبوده است و بنا به گفته‌ی همسرش در واقع به لحاظ قضایی مفقود شده بوده است و حالا هم که برگشته عملا از وضعیت او و سلامتی‌اش خبری در میان نیست. او بیشتر از یک ماه است که جانش را پرچم اعتراض خود به بی‌عدالتی‌هایی کرده است که بر او و بر خانواده‌اش می‌رود. در این روزهای سخت از دست ما این بر می‌آید که صدای اعتراض او را بلند آوازه‌تر کنیم و امیدوار باشیم که بدن نه چندان قدرتمندش در برابر این سختی تاب بیاورد. ما دور از او، روزها را می‌شماریم و امیدواریم که در یکی از این روزها، خواسته‌هایش عملی شوند و اون سالم و پایدار از این ماجرا بیرون بیاید. شمردن روزهای یک اعتصاب غذا وقتی صورتی واقعی‌تر به خود می‌گیرد که بدانیم در این روزها و ساعت‌ها که ما تنها شمارنده‌ی آن هستیم در بدن شخص اعتصاب کننده چه می‌گذرد. ساعت‌های اول پس از صرف غذا، بدن قند اضافی را به صورت گلیکوژن در کبد ذخیره می‌کند و بعد به تدریج در صول ساعت‌های بعد از آن استفاده می‌کند. این ذخیره حد اکثر چند ساعت پس از صرف آخرین غذا به پایان می‌رسد. پس از آن بدن شروع به سوزاندن چربی و قند خون می‌کند؛ بنابراین قند خون افت می‌کند و شخص گرسنه ممکن است چشمانش سیاهی برود و احساس ضعف و گرسنگی کند. این تازه روز اول است؛ و در یه روزه‌ی معمولی هم اتفاق می‌افتد.

اگر در پایان روز اول، هم‌چنان غذایی نرسد، چربی‌ها و پروتئین‌های بدن به عنوان سوخت مورد استفاده قرار می‌گیرند. پروتئین‌ها به قند تبدیل می‌شوند و چربی‌ها آرام آرام از محل ذخیره به درون خون آزاد شده و می‌سوزند. در آغاز این دوره، فشار و نمک خون (سدیم خون) بالا می‌رود تا انرژی به سلولها برسد.

پس از روز اول، فرد رنگ پریده می‌شود؛ نفس بوی استن می‌دهد (بوی شیرین) و چشم‌ها گود می‌افتند. شخص دچار سردرد می‌شود و نیرویش بیشتر تحلیل می‌رود.

اگر ذخیره چربی بیشتر باشد، شخص این دوره را بهتر تحمل خواهد کرد؛ چرا که چربی‌های ذخیره شده در روز دوم و سوم مهمترین منبع انرژی است. از روز دوم به بعد، شخص شروع به از دست دادن وزن می‌کند؛ چون پروتئین عضلات و چربی ذخیره شده برای مصرف انرژی سوزانده می‌شوند. بعد از روز سوم، احساس گرسنگی مفرط از بین می‌رود. چربی و پروتئین بر خلاف قند به طور کامل سوزانده نمی‌شوند، بنابراین مواد سمی حاصل از سوزاندن ناقص در خون جمع می‌شوند. به اصطلاح، از روز سوم به بعد، بدن خود را مصرف می‌کند و به جایش سم تولید می‌کند. اگر شخص آب هم نخورد، همین مواد سمی در پایان هفته اول منجر به مرگ می‌شود. اما با خوردن آب، مواد سمی تا حدی از طریق ادرار دفع می‌شود و بعد از هفته اول بدن هم چنان می‌تواند انرژی خود را به بهای سنگین از دست دادن پروتئین‌های عضلات، کبد و چربی‌ها تأمین کند. در پاسخ به تولید و تجمع سم، بدن پرانرژی می‌شود. شخص هیجان‌زده است، تحرک زیاد می‌شود و تمایل به فعالیت ایجاد می‌شود. این وضعیت می‌تواند تا مدتی ادامه یابد، تا زمانی که ذخایر بدن کاملا مصرف شوند.

بین ده تا بیست روز پس از اعتصاب غذا این وضعیت به پایان می‌رسد و با اتمام ذخایر، ویرانی نهایی و ضایعات غیر قابل برگشت آغاز می‌شوند. عضلات از دست رفته‌اند و قدرت تحرک وجود ندارد. خستگی، بی‌حالی و ضعف شخص را فرا می‌گیرد. فرد دیگر نمی‌تواند درست فکر کند، یا به آسانی حرکت کند. با اختلال عمل مغز، فرد دچار توهم و فراموشی می‌شود و بعد از حدود یک ماه، آسیب به مغز می‌تواند بازگشت ناپذیر باشد. کوری، ناشنوایی، دو بینی، سرگیجه از عوارض دیگر این دوره‌اند. ایمنی بدن مختل می‌شود و عفونت‌ها به آسانی شخص را مبتلا می‌کنند. با باقی ماندن در این وضعیت برای چند روز، کلیه، کبد و مغز به نوبت به صورت غیر قابل بازگشت از کار می‌افتند و مرگ فرا می‌رسد.

اگر در این دوره اعتصاب غذا شکسته شود، خوردن غذا بدون احتیاطات لازم خود می‌تواند خطرناک باشد. چرا که با مصرف غذا به صورت ناگهانی، مواد سمی به سرعت در بدن تجمع می‌یابد و بدن با توجه به ضعف، قدرت پاکسازی ندارد.

اما اتفاقی که در بیشتر موارد برای زندانیان اعتصاب کننده می‌افتد انتقال آنها در اثر بی‌هوشی یا بی‌حالی به بهداری و تزریق سرم‌های قندی و نمکی است که می‌تواند تا حدی عواقب را به تاخیر بیندازد، هرچند نمی‌تواند به کلی از آن جلوگیری کند. همان‌طور که می‌بینیم زندانیان ترکیه بیش از 70 روز است که به اعتصاب خود ادامه داده‌اند. تغذیه‌ی اجباری نیز از روش‌هایی است که در زندان برای شکستن اعتصاب غذای زندانی از آن استفاده می‌شود که به شدت خشونت‌بار است ولی منجر به به تاخیر افتادن برخی مراحل اضمحلال بدن می‌‍‌¬‌‌شود.

در واقع زندانبانان بیشتر از آنکه به فکر چرایی اعتصاب غذا و یا یافتن راه حل و دادن به پاسخ به زندانی اعتصاب کننده باشند بر آنند که با طولانی‌تر کردن دوره‌ی اعتصاب او را از عمل خود منصرف کنند.کاری که در بسیاری موارد پاسخگو نیست و منجر به مرگ زندانیان می‌شود. نمونه‌هایی از این دست در جهان زیاد بوده‌اند که از جمله مشهورترین آنها می‌شود به بابی ساندز ایرلندی و یا هدی صابر اشاره کرد.

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

دهمین دورۀ مراسم تندیس صدیقه دولت آبادی ۱۳۹۲

کارت پستال‌هایی به بهانه‌ی هشت مارس و به یاد همه‌ی مبارزین راه برابری

بیانیه بیش از 350 تن از مدافعان حقوق زنان به مناسبت روز جهانی زن؛ زنان هر روز فرودست‌تر می‌شوند

لباسی که برای تن ما دوخته اند! /اعظم بهرامی

چالش‌ها و چشم‌انداز فعالیت مدنی زنان

ديگر بخش ها :