عربستان سعودی به زنان اجازه شرکت در مسابقات المپیک را می‌دهد

شهرزادنیوز: پیش از تحسین آخرین کشور جهان که ممنوعیت شرکت زنان در مسابقات ورزشی را لغو کرد، باید گفت کارهایی هست که زنان در عربستان نمی‌توانند انجام دهند: مسافرت بدون اجازه مرد سرپرست، پوشیدن تی شرت در مرکز خرید، قدم زدن با دوست پسر در اماکن عمومی، رانندگی یا شرکت در انتخابات.

پس به عربستان سعودی تبریک می‌گوییم که از نظر رعایت حقوق زنان از قرن هفتم به اوایل قرن هشتم وارد شد. می‌توان خوش‌بین بود که چند صد سال دیگر عربستان سعودی زنانی مثل "آمینه بن ناصر" را به جرم "ساحرگی" گردن نزند.

اگر چه زنان سعودی اکنون اجازه دارند در مسابقات المپیک شرکت کنند، اما حتا یک نفر هم واجد شرایط تشخیص داده نشده است – البته برای کشوری که زنان حتا اجازه ندارند برای رفتن به باشگاه‌های ورزشی پشت فرمان بنشینند، جای تعجبی نیست. به علاوه ورزش دختران در مدارس دولتی ممنوع است و باشگاه‌های ورزشی خصوصی در سال 2009 بسته شدند.

تسلیم بسیار دیرهنگام عربستان سعودی به علت فشارهای بین‌المللی بود و نه الطاف مستبدان پیر و پاتال غیر منتخب دینی زن‌ستیز. این دلیل دیگریست بر آن که عربستان سعودی، قدرت مقهورناشدنی و بی اعتنا به فشارهای خارجی، چنان که برخی تصور می‌کنند نیست. به عبارت دیگر وقتش رسیده است که بر فشار افزوده شود.

در سال 1975 لایحه جکسون - وانیک که به نام سناتور سکوپ جکسون و سناتور چارلز وانیک نام‌گذاری شده است، ذکر عبارت "کشور دوست بهره‌مند"* در قراردادها را منوط به رعایت حق مهاجرت آزادانه مردم کرد. این لایجه بر دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی فشار زیادی وارد آورد و ضعف درونی‌اش را آشکار ساخت. یک لایحه جکسون – وانیک مدرن علیه عربستان سعودی می‌تواند بر بهبود حقوق بشر تأثیر زیادی بگذارد.

قرارداد 60 میلیارد دلاری تسلیحاتی پرزیدنت اوباما در سال پیش با عربستان سعودی باید منوط به اعطای حق رانندگی یا مسافرت آزادانه به زنان در عربستان می‌شد. اما به جای این کار، به عربستان سعودی بزرگترین قرارداد تسلیحاتی ایالات متحده در طی تاریخ اهدا شد، بدون آن که فشار معناداری بر این دیکتاتوری وارد آید.

مقامات سعودی‌ چنان بی شرم‌اند که سفارت‌شان در واشنگتن دی سی در وب‌سایت خود وقیحانه اعلام می‌کنند: "خانم‌های بدون همراهی یک خویشاوند مرد نمی‌توانند تقاضای ویزای ترانزیت کنند." تصورش را بکنید – فقط تصورش را بکنید! – که سفارت کشوری به سیاه‌پوستان، مسلمانان، زنان یا همجنس‌گرایان بدون قیم ویزا ندهد. به چنین کشوری اعتراض خواهد شد، تحریم می‌شود و مورد تحقیر دائمی قرار می‌گیرد. به جایش دیکتاتوری کشور نفت‌خیر عربستان ارزش‌های‌مان را تمسخر می‌کند و در ازای آن اسلحه می‌گیرد.

در 27 سپتامبر 1972 سناتور جکسون در کنگره ایالات متحده به پا خاست و شجاعانه اعلام کرد: "آقای رئیس جمهور، ما آمریکایی‌ها از این اقبال برخورداریم که بزرگ‌ترین اقتصاد جهان را در خدمت خود داریم. این می‌تواند بر غنای زندگی ما بیفزاید. می‌تواند به ابزاری در خدمت تعهدمان به آزادی فردی بدل گردد. می‌توانیم بازار بزرگ خود را بر اتحاد جماهیر شوروی ببندیم. می‌توانیم مشارکت در اعتبارات و سرمایه‌گذاری‌هایمان – مسئله "داخلی"مان - را به آن کشورهایی اختصاص دهیم که حق بنیادین شهروندان‌شان در آزادی مهاجرت را رعایت می‌کنند. می‌توانیم و باید به سنت‌های عالی خود وفادار بمانیم. نباید اکنون، مثل قبل، در برابر استبداد منفعل بمانیم، در حالی که افرادی هستند که بسیار بیش از ما در خطرند و در مقابلش مقاومت می‌کنند."

آندری ساخاروف، دانشمند برجسته شوروی گفت: "در پایان معلوم شد، تصمیم اخلاقی، عملی‌ترین تصمیم هم می‌باشد." مشروط کردن فروش سلاح به عربستان به حقوق زنان، هم تصمیمی اخلاقی است و هم تصمیمی عملی.

زیرنویس:
* کشور دوست بهره‌مند: این عبارت در بسیاری از معاهدات بین‌المللی و بیشتر در پیمان‌های بازرگانی به چشم می‌خورد. وجود این شرط در معاهده باعث می‌شود تا هر معاهده‌ای که یکی از آن دولت‌ها با دولت ثالثی منعقد کرده و در آن حقوق و امتیازاتی را به کشور دیگری ارزانی دارد، موجب بهره‌مندی کشور طرف قرارداد اول از همان امتیازات نیز بشود. این امتیازات به طور خودکار منتقل شده و نیاز به تصویب موافقتنامه جدید یا تشریفات دیگری ندارد.