سالیان تردید و تبعیض/فریده جلالی

آهای مساوی با توام

میخواهم شانه هایت تکیه گاهی باشند برای من

تا کوله بار سالیان تبعیض را با تو تقسیم کنم

آنگونه که تقسیم کرده ام نانم را

میخواهم همراهم باشی در جاده تردید

آنگونه که پی تو رفته ام در سنگلاخ تبعیض

چه راههای ناهموار و بی رحمی

اهای مساوی با توام

حاضری دلی باشی یاری دهنده

که درد دوران تبعیض را با تو تقسیم کنم

آهای مساوی با توام

میخواهم دریای باشی عمیق پهناور

که قطره قطره تبعیض من در پهنای شکوهمندت گم شود

تا با موجهای خروشان تو امیدی باشم از طغیان در سکوت ننگین تبعیض

آهای مساوی با توام

برق چشمانم در پی تو سوسو میزند

و زنجیره های تبعیض بر دست و پا و گردنم سنگینی میکند

میخواهم ساحلی باشی بی پایان تا از گزند تبعیض در امان باشم

آهای مساوی با توام

دوست دارم گوشی باشی

گوشی شنوای سخنان تلخ من

که حکایت از دوران تبعیض پوچی را در بر دارد

میخواهم انسانی باشم که سهم من از زندگی جز همراه تو چیزی نباشد

میخواهم از هر زاویه تو دری تازه به رویم گشوده شود

تا پستوی ذهن من هوای مساوی استنشاق کند

اهای مساوی با توام

میخواهم جنس دوم در اسمان ابی تو بشکفد

و حیاتشان از سر اغاز گردد

اصلا میدانی چیست مساوی؟

میخواهم ما باشیم و حضور دلنشین تو چون تشنه ایم به دیدار تو

اری روزی خواهد امد شک نکنید

روزی روشن من به ان روز امید دارم روزی روشن

اری