|
|
زهرا اشراقي: اصلاحات عربستان از سر اجبار است
يكشنبه16 بهمن 1390
روزنامه شرق/ ميمنت مژده
هفته گذشته روزنامه عربستاني «الشرق» با انتشار يك خبر، دنياي ورزش زنان مسلمان و بهخصوص عربستان را در سطح جهاني شگفتزده كرد. به نقل از منابع عربستاني، زنان اين كشور تا سال 2014 اين امكان را پيدا خواهند كرد كه براي تماشاي مسابقات فوتبال در ورزشگاهها حضور بيايند.
روزنامه عربستاني «الشرق»، در اين رابطه نوشت: «15 درصد از صندليهاي ورزشگاه فوتبال شهر ورزشي ملك عبدالله كه در نزديكي جده قرار دارد، به خانوادههاي عربستاني از جمله زنان اختصاص داده شده است.»
طبق اين گزارش، در ورزشگاه ملك عبدالله كه تا سال 2014 افتتاح خواهد شد، جايگاههايي در نظر گرفته شده كه خانوادههاي عربستاني ميتوانند از آنجا به تماشاي بازيهاي فوتبال بپردازند.
اين شرايط تنها مختص خانوادهها نيست چرا كه در ادامه اين گزارش آمده: «مكانهاي مخصوصي نيز براي خبرنگاران و عكاسان زن در نظر گرفته شده كه از سال 2014 به بعد خبرنگاران و عكاسان زن نيز ميتوانند براي پوشش بازيهاي فوتبال به اين ورزشگاه بروند.»
اما پس از گذشت دو روز اين خبر در هالهاي از ابهام قرار گرفت و ميتوان گفت به نوعي تكذيب شد چرا كه مدير دفتر رفاه جوانان عربستان اعلام كرد: «تصميم قطعي براي اجازه ورود زنان به ورزشگاه گرفته نشده است.»
احمد محمد روزي مدير دفتر رفاه جوانان عربستان در رابطه با اين خبر گفته بود: «تاكنون تصميم قطعي درباره حضور زنان در ورزشگاهها گرفته نشده است و زناني كه در بازيهاي هندبال جام ملتهاي آسيا حضور يافتهاند، اهالي رسانه و خبرنگاران بودهاند.»
نشر و سپس تكذيب اين خبر را ميتوان به جمله زهرا اشراقي برگرداند: «حالا بايد ديد كه عربستان تا سال 2014 پاي حرف خود ميايستد يا نه.» اين جملهاي است كه اشراقي پس از اعلام اجازه حضور زنان عربستان در ورزشگاهها به روزنامه شرق گفت.
به اعتقاد اشراقي عربستان از سر اجبار بايد به زنان عربستاني اجازه حضور در ورزشگاهها را بدهد: «اجازه حضور زنان در ورزشگاهها از سوي دولت عربستان جاي تشكر و تقدير دارد چرا كه تاكنون حقوق زنان در كشورهاي عربي و مسلمان در بسياري از موارد نقض شده است و فكر ميكنم عربستان فهميده است كه بايد اصلاحات خود را آغاز كند. كشور عربستان به دليل مسايل پيشآمده اخير و فشار بينالمللي كه روي آن است چارهاي ندارد جز اينكه اصلاحات خود را آغاز كند و بخشي از اين اصلاحات دفاع از حق و حقوق زنان است. من به عنوان يكي از مدافعان حقوق زنان، به زنان عربستاني تبريك ميگويم و تكرار ميكنم كه اين حركت كشور عربستان جاي تقدير دارد.»
اگرچه عمر اين خبر بيشتر از دو روز به طول نينجاميد و بحث حضور زنان در ورزشگاههاي عربستان، همچون ايران، نامعلومالحال باقي ماند اما گفتههاي زهرا اشراقي در رابطه با حضور زنان در ورزشگاهها و استاديومهاي فوتبال جالب توجه است: «زنان ايراني تاكنون روي اين مساله جدي فكر نكردهاند و شايد هميشه مسايل مهمتري از حضور در استاديومهاي ورزشي وجود داشته است. دغدغه اصلي زنان ايرانزمين حضور در ورزشگاهها نبوده است. تاكنون زنها به استاديوم نرفتند چون نخواستند.»
اشراقي بر اين باور است كه در اين زمينه نميتوان دو كشور عربستان و ايران را با يكديگر مقايسه كرد و شرايط را مشابه دانست: «اين حركت عربستان پيامد مثبتي در بر خواهد داشت و سر و صداي زيادي خواهد كرد اما باز هم تاكيد ميكنم كه دولت عربستان از سر اجبار اين كار را كرده است و ما نبايد وضعيت كشور عربستان را با كشور خودمان مقايسه كنيم.
كشور ما به لحاظ فرهنگي و امكانات و حقوقي بسيار جلوتر از كشوري چون عربستان است و اين دو با هم غيرقابل قياس هستند و در ايران شايد زنان مجاز به حضور در استاديومها نباشد اما در موارد ديگر وضعيتي به مراتب بهتر از كشوري چون عربستان دارند. با اين حال بايد ببينيم آيا دولت عربستان تا سال 2014 بر سر وعده خود ميماند يا خير.
البته به نظر ميرسد حق با زهرا اشراقي است و شايد با وجود تمامي شرايط و فشارها كشور عربستان چنين اجازهاي را به زنان كشورش ندهد. اما آنچه اشراقي به آن اشاره ميكند، دلايل ديگري است كه باعث ميشود زنان ايراني در استاديومهاي ورزشي، به خصوص فوتبال حضور پيدا نكنند: «عدم حضور زنان ايراني در استاديومهاي فوتبال و... به دليل مسايل فرهنگي نيز هست. شرايط جوي ناسالم و عدم وجود فرهنگ لازم يكي از دلايل ميتواند باشد، تا جايي كه شايد بسياري از خانوادهها و بانوان شخصا ميل و رغبتي براي رفتن به استاديوم نداشته باشند.»
يكبار براي هميشه
جالب توجه است كه زنان ايراني براي نخستين بار، پس از انقلاب اسلامي براي ديدار بازي ايران و بحرين در مقدماتي جام جهاني ۲۰۰۶ در استاديومها حاضر شدند. در اين بازي ايران به جام جهاني صعود كرد. پس از آن با همبستگي زنان كرهاي نيز، چهار دختر ايراني توانستند در سال ۱۳۷۸ وارد ورزشگاه آزادي شوند. همچنين مسابقه دوستانه سپاهان و فجر سپاسي با يك حاشيه مهم و جالب در مجتمع فرهنگي – تفريحي فردوس اصفهان برگزار شد و آن حضور پرشمار بانوان و خانوادههاي اصفهاني در ميان تماشاگران اين مسابقه بود. بر اساس اخبار روزنامهها، سههزار تماشاگر شاهد اين بازي در استاديوم بودند كه اين آمار براي يك بازي دوستانه بسيار قابل توجه بود. خانوادههاي اصفهاني از سوي مسوولان مجتمع فردوس اجازه ديدن مسابقه را از نزديك دريافت كرده بودند و همين موضوع باعث شده بود فضاي استاديوم برخلاف هميشه باشد. ليدرهاي متعصب اصفهاني كه اغلب جملات و ادبياتي خاص براي حمايت و تشويق تيمشان دارند، با ديدن خانوادههايي كه براي تماشاي اين مسابقه در استاديوم حضور داشتند، جملات حمايتي از سپاهان را تغيير دادند و محيطي كاملا خانوادگي و آرام ايجاد كردند.
جو آرام ورزشگاه و اقدام تماشاگران اصفهاني موجب تعجب خبرنگاران و مسوولان مجتمع فردوس شده بود و مسوولان، حضور بانوان را در اين مسابقه مثبت ارزيابي كردند.
بازگشت قدمهاي نرفته
در نخستين روزهاي سال ۱۳۸۵ بود كه محمود احمدينژاد، رييسجمهور ايران با ارسال نامهاي به رييس سازمان تربيتبدني درخواست كرد كه شرايط و امكانات حضور زنان در ورزشگاهها را فراهم كند. اين نامه با اظهارنظرهاي متفاوتي از سوي مسوولان كشور، نمايندگان مجلس شوراي اسلامي و خبرگزاريهاي خارجي روبهرو شد اما در كنار آن مخالفت صريح برخي علما مانع از به اجرا در آمدن اين طرح شد و محمود احمدينژاد از تصميم خود صرفنظر كرد. يكي از مخالفان اين طرح احمد خاتمي خطيب نمازجمعه تهران بود و وي دليل مخالفت خود را اينگونه عنوان كرد: «حضور زنان در ورزشگاهها به اهميت رعايت حجاب و عفاف بستگي دارد و نميتوان تضميني بر رعايت آن در صورت حضور زنان در ورزشگاهها براي تماشاي مسابقات ورزشي داد.»