نظامی گری مظهر خشونت مطلق

تغییر برای برابری: سازمان ملل، ناتو و سازمانهای کمک رسانی حرف از تلاش برای صلح می زنند، اما همزمان جنگی را علیه زنان پیش می برند که هیچکدام از آنان نمی خواهند به آن اذعان کنند.

25 نوامبر همزمان با روز مبارزه با خشونت علیه زنان، اتحادیه بین المللی زنان برای صلح و آزادی در سوئد، ضمن بزرگداشت این روز فیلم "خلافکاران (The Whistleblower)" را به نمایش گذاشت. فیلم در مورد پلیس جوان آمریکایی، کتی است که به عنوان سرباز صلح در بوسنی شروع به کار می کند. او قصد دارد در نو سازی این کشور کمک کند، اما در آنجا با واقعیت وحشتناک دخالت سربازان سازمان ملل در خرید و فروش انسانها و تجاوز جنسی به زنان منطقه، مواجه می شود.

ششتین گربک، مسئول این اتحادیه می گوید- ما نمایش این فیلم را انتخاب کردیم چرا که این فیلم نمونه غیر قابل باوری از خشونت علیه زنان است. قاچاق انسان و وادار کردن زنان به فحشا نهایت تحقیر زنان است.

فیلمی بر اساس یک داستان واقعی

نقش اصلی این فیلم را مادلین ریس، وکیل سابق حقوق بشر سازمان ملل که امروز دبیر کل اتحادیه زنان برای صلح و آزادی است، بازی می کند. در این فیلم او یکی از معدود افرادی است که جرات می کند در کنار زنان بماند.او به کتی کمک می کند که حقیقت را آشکار کند. این فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده ودر مجمع سازمان ملل متحد در نیویورک در ماه اکتبر سال جاری به نمایش گذاشته شد. پس از نمایش فیلم رئیس سازمان ملل متحد، بان کی یا مون گفت که وی عمیقن از دخالت سربازان سازمان ملل در قاچاق انسان و سوء استفاده از زنان متاثر شده است. وی اضافه کرد که سازمان ملل می بایست در ترویج فرهنگ اعتراض انسانها بر علیه تجاوزات و تعرض ها کوشش کند.

ششتین گربک می گوید که متاسفانه نمونه بوسنی بی نظیر نیست. وی خود تجربه کار صلح جویانه در بوسنی بین سالهای 1998 تا 1999 را دارد. من خودم شاهد بودم که وقتی ناظران صلح وارد شدند، فاحشه خانه ها باز شدند. به عنوان سازمان صلح برای زنان می بایست ببینیم که نقش مرد و پدر سالاری چه مفهومی دارد. آیا این عملی صلح جویانه است؟ اینکه همزمان از کسانی که تحت سخت ترین فشار ها هستند، سوءاستفاده کنیم؟

چشم پوشیدن بر روی مشکلات

چیزی که گربک را نگران می کند، چشم پوشیدن سازمان ملل بر روی چنین مشکلاتی است:« بعضی وقت ها خود آنان نیز در تجاوز به زنان سهیم هستند. این شامل سازمان ملل، ناتو و سازمانهای کمک رسانی می شود.» همزمان با نمایش فیلم که با بحث و میز گرد ادامه می یابد، او امیدوار است که امکان بحث در مورد جلوگیری از چنین تجاوزاتی پیش بیاید. اما این کار آسانی نیست. به محض اینکه در جایی جنگی رخ می دهد، تمایل به کنار گذاشتن حقوق زنان دست بالا را پیدا می کند و مردان تجاوزگر فارغ از هر گونه مجازاتی هستند.

سیاست مداران می بایست کاری کنند

زنان می بایست بپذیرند که درشرایط جنگی مبارزه با خشونت مردان علیه زنان متوقف می شود. گربک می گوید در جنگ بوسنی کارل بیلد سیاستمدار سوئدی، گفت:«ما باید جنگی را متوقف کنیم و برای زنان وقت نداریم.» اغلب این نگرش وجود دارد. وقت آن رسیده است که در کنفرانسی در مورد نقش مردان صحبت کنیم. ما همیشه از نقش زنان صحبت کرده ایم و اگر فقط زنان را در این مسئله خطاب قرار دهیم و مسئول بدانیم به جایی نمی رسیم.

از او می پرسم، بسیاری شاید فکر کنند که 25 نوامبر، فقط به خشونت خانگی مردان بر علیه زنان می پردازد تو چگونه می توانی خشونتی را که امروز در این گرد هم آیی مورد توجه قرار گرفت، توضیح دهی؟ او پاسخ می دهد:

خشونت خانگی هم مهم است . مسلم است که علت دست زدن به خشونت به فرهنگی بر می گردد که در آن مرد قوی و بزرگ است ومردان به گونه ای تربیت میشوند که وقتی در بحث وگفتگو کم می آورند دست به خشونت بزنند. نظامی گری نهایت ظهور چنین فرهنگی است. برای موفق شدن در مقابله با خشونت خانگی مردان می بایست در مورد نظامی گری بحث کنیم، از بازی های تلویزیونی گرفته، تا حل اختلافات با جنگ و برنده شدن قویترها.

ششتین می گوید که یک جامعه را نمی شود بر تهدید به خشونت بنا نهاد، صرفنظر از اینکه موضوع در مورد تربیت فرزند باشد یا وزارت دفاع. تهدید به خشونت به ترس منجر شده و انسانها را محدود می کند و این جنبه را بسیاری از گروههای زنان در 25 نوامبر برجسته میکنند که: چگونه خشونت و تهدید به خشونت، موقعیت برابر زنان را برای شرکت در جامعه محدود می کند.

در آخر از او می پرسم که از نظر او چه چیزی لازم است که خشونت مردان علیه زنان، در جنگ و صلح، متوقف شود؟

گربک معتقد است که مردان هم باید در این زمینه فعال شده ومسئولیت خویش را بپذیرند. آنها باید حوادث را ببینند و برای آن کاری کنند، سکوت نشانه رضایت و توافق است. این وظیفه عمده محلی است: به نوع جامعه ای که داریم نگاه کنیم و مردان را مجبور به شرکت در بحث کنیم.او می افزاید:«ما حداقل باید آنان را به برقرای صلح ترغیب می¬کردیم، داشتن درک و دانش بیشتری از این مسائل خوب است. با این حال من معتقدم که ما نباید مایوس شویم. باید اجازه دهیم این اطلاعات جزء به جزء وارد ذهن ما بشود. آسان است که بگوییم اوضاع خیلی خراب است و این توجیهی باشد برای آن که کاری نکنیم.

منبع: تارنمای پرسپکتیو فمینیستی