جمع آوری امضا هدف مهم زندگی ام شده است

فخری نامی 64 ساله، لیسانس علوم اداری و بازنشسته آموزش و پرورش و ازاعضای کمیته مادران کمپین یک میلیون امضاء است که تا کنون امضاهای زیادی جمع کرده است. با او درباره تجربیاتش به گفتگو نشستیم .

 چگونه با کمپین یک میلیون امضا آشنا شدید؟

 از طریق دوستانم با کمپین آشنا شدم و از اولین حامیان و امضاء کنندگان کمپین یک میلیون امضاء بودم.

- اولین و بیشترین امضاها را از چه کسانی و در کجا گرفتید؟

 اولین امضاء را از خانواده ام گرفتم که خیلی استقبال کردند. بیشترین امضاء را در مراسم ختم پدر دوستم گرفتم، مراسم در شمال بود، حدود 40، 50 نفر خانم و آقا در آنجا حضور داشتند، بعد از تمام شدن مراسم شروع به توضیح دادن راجع به کمپین یک میلیون امضاء کردم و تقریباً همه افرادی که در آنجا بودند امضاء کردند. خدمتکاری که آنجا بود گریه می کرد وقتی امضاء کرد، چون شوهرش خیلی اذیتش کرده بود. همه افرادی که در آن جمع حضور داشتند از بی سواد گرفته تا کسانی که تحصیلات عالیه در حد دکترا داشتند، از جوانان گرفته تا افراد مسن همه امضاء کردند.

- چرا اینقدر استقبال کردند؟

 چون خیلی خوب توضیح دادم، به همه سوال هایشان جواب دادم و هیچ ابهام و سئوالی برایشان باقی نگذاشتم. در مراسم ختم دیگری امضای زیادی جمع کردم . مثلاً خانمی بود که مسئله تعدد زوجات برایش مهم بود ولی بعد از توضیحات من در مورد تمام قوانین ( ارث، دیه، ازدواج، طلاق و... ) همه موارد را در امضایش قید کرد. افرادی که دیدگاه مذهبی شدیدی داشتند بیشتر امضاء می کردند چون بیشتر این قوانین تبعیض آمیز را احساس می کردند، مثلا چند نفر از خانم های مذهبی شوهرانشان ازدواج مجدد کرده بودند امضاء کردند، یکی دو نفردر مورد حضانت بچه هایشان مشکل داشتند که امضاء کردند.یعنی هرکسی با خواسته های کمپین آشنا می شد خودش را در آن می دید.

- واکنش مردان خانواده و دوستان وآشنایان چه بود؟

 کسی تا به حال واکنش بدی نداشته است، چون خوب توضیح می دادم برخوردها خیلی خوب بود. فقط مردانی امضاء نمی کردند که فکر می کردند حتما باید از سازمان مشخصی باشیم و من برایشان توضیح می دادم که ما سازمان نیستیم ، یک عده زن هستیم که می خواهیم قانون برای خودمان و دختران مان عوض شد، خب برخی اعتماد می کردند و امضا می کردند. شاید مانند ما زن ها کمتر با مشکلات درگیر هستند و آن ها لمس نکرده اند .

- در کدام کمیته کمپین فعالیت دارید، چه کار انجام می دهید؟

درکمیته مادران فعالیت می کنم، در جلساتی که می گذاریم از تجربه هایمان صحبت می کنیم. اگر مسئله ای پیش آمده باشد راجع به آن مسئله صحبت می کنیم، اگر بچه ها را بگیرند کارشان را پی گیرمی شویم.با اعضای جوان تر که حرف می زنیم احساس می کنم وقتی درکنارشان هستیم امنیت بیشتری احساس می کنند ، خب مادریم دیگر.

  آیا قوانینی که برای تغییرش فعالیت می کنید در زندگی خودتان هم نقشی داشته است؟

 بله خیلی زیاد، زندگی من مرتب در پیچ و خم این مشکلات بوده. وقتی همسرم را در سن 32 سالگی از دست دادم حال خیلی بدی داشتم و در حالت بحرانی ازدواج مجدد کردم اما انتخابم اشتباه بود و همسرم آدم مشکل داری بود، صاحب یک فرزند پسر هم شدم و وقتی می خواستم از همسرم جدا شوم او اجازه طلاق را نمی داد و بعد از مدتها دوندگی در دادگاه بالاخره توانستم طلاقم را از شوهرم بگیرم اما فرزندم را به من نداد خیلی نگران پسرم بودم و به خاطر پسرم مجدداً با همسرم ازدواج کردم اما باز هم اذیتم می کرد و دوباره جداشدم و پسرم وقتی به سن قانونی رسید خودش پیشم آمد و با من زندگی کرد. از تمام حق و حقوقم گذشتم تا توانستم از همسرم جدا شوم. در واقع به خاطر قوانین و حقوق نابرابر درزندگی ام خیلی سختی کشیدم، حالا آیا کسی می تواند به من بگوید چرا امضا جمع می کنی ؟ آیا کسی می تواند به من بگوید کار تو اقدام علیه امنیت است ؟ آیا کسی می تواند به دختران و پسران جوان ما که برای ساختن آینده بهتر و برابر امضا جمع می کنند بگوید اقدام علیه امنیت می کنید؟

- به نظر شما برای از بین بردن این تبعیض ها و نابرابریها چه باید کرد؟

همین جمع آوری امضا که بسیار مدنی و مسالمت آمیز است را باید ادامه بدهیم . تا قوانین درست نشوند نمی توان کاری کرد. مردم را باید با قوانین آشنا کنیم وآگاهی بدهیم. باید آگاهی حقوقی بدهیم. با جمع اوری امضا هم آگاهی حقوقی می دهیم و آگاهی خودمان زیاد می شود. هرچه بیشتر امضا جمع می کنم بیشتر می فهمم که چقدر قوانین نابرابر زندگی زنان ما را نابود کرده ، می فهمم زنانی مثل من کم نبودند و نیستند . زنان هم همین را می فهمند . وقتی برایشان می گویم که خودم هم با چه تبعیضاتی رو به رو بودم درد دلشان باز می شود و می بینند که مادر شوهر و خواهر شو نیستند که دشمن زندگی شان هستند بلکه قانون ناعادلانه است. حتی شوهر هم مقصر اصلی نیست.

- در چه جاهایی امضاء جمع می کنید؟

در همه جا، تاکسی، اتوبوس، در مراسم ختم. تا حالا دانشجویان بیشترین برگه های من را امضاء را کرده اند. خانم های خانه دار از خانم های شاغل بیشتر امضاء می کردند.

- تا حالا شده به درخانه ها برای جمع کردن امضاء مراجعه کنید؟

بله رفتم . برخی اما امضاء می کردند وبرخی هم نه.

  نتیجه ای که ازکار درکمپین یک میلیون امضاء گرفتید چه بود؟

احساس میکنم از حالت پوچی در آمدم، اینکه می توانم هنوز فعالیت داشت باشم، از کار افتاده نیستم از این طریق فهمیدم نه تنها در اینجا بلکه در جاهای دیگر نیز می توانم فعالیت داشته باشم. اگر روزی امضاء جمع نکنم واقعاً ناراحتم. چون یکی از هدف های مهم در زندگی ام شده. این که احساس کنی زنان کشورت می توانند روزی می توانند به حق و حقوق شان برسند احساس خوبی است و به من نیرو می دهد.

-به عنوان سخن پایانی...

 امیدوارم یک روز به نتیجه برسیم و جوانان ونوه های ما مشکلات حقوقی نداشته باشند و آرزوی خوشبختی برای جوانان و نوه 4 ساله خوشگل خودم را دارم.

-متشکریم .