سوگواری حق ماست!

وب سایت مادران صلح ایران: در همه فرهنگ های جهان، احترام به درگذشتگان و همراهی و همدلی با خانواده سوگوار، با حضور در مراسم تشیع و خاکسپاری، سنتی پسندیده و همگانی است.

می گویند خاک سرد است و به فراموشی سوگ کمک می کند اما چهل روز است که پیکر هاله در خاک است و نه تنها سوگش فروکش نکرده بلکه خاک ایران را نیزداغدار کرده است.

چهل روز است که سفره صلح مادران ایران بی هاله مانده است. “هاله “- مادر صلحی -که بند بند وجودش آمیخته به عشق مردم میهن اش بود. بخشش او مظهر پاکی و نیکی و زیبایی و نوازش او مرهم قلب های دردمند و منش او یافتن نیازمندان – ازهرگونه اش – و کمک به رفع نیازشان بود. هاله در پندار و گفتار و کردار نیک چنان متواضع بود که گویی خود را به محرومان و محتاجان و دردمندان بدهکار و مدیون می دید. از انجام وظیفه با خوشرویی و ملاطفت غرق شادی و شعف می شد. هاله درک زیبایی شناختی هنرمندانه ای داشت. بزرگترین هنر هاله، نمایاندن آرمان های بزرگ انسانی اش در طبیعت و خلق و خو و منش مهربانانه و مدارا جوی خویش بود. هیهات، هیهات و هزار افسوس که تیشه و تبر خشونت اقتدارگرایان درخت سبز وجود هاله ی نازنین مان را به خاک افکند و ملتی را در عزای هاله به سوگ نشاند. هر چه از دوست مان هاله بگوییم، کم گفته ایم و نمی توانیم او را آن گونه که بود تصویر کنیم. اما پرسش هایی داریم که روان و ذهن مادرانه ی ما را می خراشد و اجازه آرام گرفتن به ما نمی دهد! پرسش در باره انگیزه و چرایی رفتار های خشونت باری است که در جریان به جا آوردن آیین تشییع و خاکسپاری پدر، به مرگ هاله انجامید. پرسش در خصوص بدعت نکوهیده و خشونت عریانی است که در یک سال اخیر مراسم سوگواری شخصیت ها و فعالان اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را به مراسمی هولناک بدل کرده است. ده ها سوال که مردم و ما که دوستان هاله هستیم باید از دولت و مقامات و مسئولینی که مسئولیت حفاظت از جان و امنیت شهروندان را به عهده گرفته اند بپرسیم و آن ها هم باید پاسخگو باشند. پرسش هایی از قبیل این که:

 چرا مسئولین بیمارستان از دادن یک کشوی سردخانه برای نگهداری پیکر مهندس سحابی برای یک شب، به خانواده اش دریغ کردند؟

 چرا این همه فشار پلیسی امنیتی بر خانواده برای دفن مهندس سحابی در همان روز فوت و اصرار بر دفن سریع وی؟

 چرا تعجیل برای دفن شبانه پیکر پاک و درهم کوفته مادر صلح “هاله” ؟

 چرا با خشونت طلبان و قانون شکنانی که مراسم تشیع و تدفین فعالان سیاسی – اجتماعی را به صحنه درگیری و زد و خورد تبدیل کرده اند برخورد جدی قانونی صورت نمی پذیرد؟

 چرا خانواده بزرگان حق ندارند از مراسم و آیین های سوگواری برای عزیز از دست رفته شان فیلم بردارند؟ در حالی که ده ها نفر ناشناس با لباس مبدل از تک تک چهره های زنان و مردان شرکت کننده در مراسم سوگواری فیلم و عکس تهیه می کنند بدون این که خانواده متوفی آنها را بشناسد و یا به آنها اجازه فیلم برداری از مراسم و آیین سوگواری عزیز از دست رفته اش را داده باشد؟ این فیلم و عکس برداری ها توسط چه کسانی و به چه منظوری و به دستور کدام نهاد رسمی صورت می پذیرد؟

 پرسش ها بیشمارند اما اصلی ترین پرسش ما این است: چرا با وجود حضور سنگین نیروهای انتظامی در صحنه، خشونت طلبان همواره به مقصود می رسند و با ارتکاب انواع رفتار های خلاف اخلاق و قانون، پیکر عزیز درگذشته را می ربایند، مراسم سوگواری را به خشونت می کشند و رنج های بسیاری را بر قلب و روح خانواده های سوگوار تحمیل می کنند؟

 چرا مسئولین همیشه بدون ارائه دلیل و مدرک خانواده های سوگوار را مقصر و عامل در گیری قلمداد می نمایند؟ آیا آنها نمی دانند تنها راه جلب حمایت و اعتماد عمومی پایبندی به قانون و اخلاق و پاسخگویی صادقانه به پرسش های مردم، رفع ابهامات و پذیرش اشتباهات است و بس؟!!

از این رو ما به خود اجازه می دهیم به مسئولین قضایی و انتظامی یادآور شویم حق سوگواری از جمله حقوق شهروندی است که باید محترم شمرده شود و وظیفه نیروهای پلیس و نیروهای امنیتی حفظ امنیت شهروندان هنگام انجام مراسم و آیین های سوگواری است. مادران صلح ایران که داغدار یکی از موثرترین اعضای خود زنده یاد بانو هاله سحابی می باشند از مسئولین قوه قضائیه مصرانه می خواهند با جدیت تام و تمام اقدام به شناسایی و دستگیری و معرفی عاملان این فجایع به مردم نمایند. تدابیری بیندیشند تا از فراگیر شدن این بدعت شوم جلوگیری کرده و امنیت و اعتماد عمومی از دست رفته رابه جامعه بازگردانند.

مادران صلح ایران

۱۹ تیر ۹۰