فاجعه اي به اسم کفش پاشنه بلند/ فرزانه قربانی

از وقتی که یادم می ياد از کفش پاشنه بلند خوشم نمی اومد. فقط یادمه که یک بار عاشق کفش تق تقییه دختر همسایه مون بودم که احساس می کردم اگر بپوشم حتما بزرگ می شم. هیچ وقت اون کفش پاشنه بلند و یا هیچ کفش پاشنه بلند دیگری رو تا 2 سال پیش نپوشیدم که 2 سال پیش برای عروسیه یکی از دوستان قدیمی مجبور به خرید یه کفش با پاشنه های 3 سانتی شدم که اون هم تا آخر شب دعا می کردم که زودتر به خونه برسم تا از دستش راحت بشم.

همین چند ماه پیش بود که خواهرم در مورد کفش پاشنه بلند صحبت می کرد. صحبت از این قرار بود که یکی از اساتید دانشگاشون در مور کفش پاشنه بلند واستفاده آن در جوامع مرد سالار بحثی کرده بود. نظر این استاد این بود که جوامعه مرد سالار استقبال بسیار زیادی برای استفاده از این نوع کفش ها می کنند و دلیل هم این بود که وقتی خانمی این کفش ها رو پا می کنه سرعت راه رفتنش به مراتب از آقایون که کفش های تخت می پوشن پایین تر می ياد و این یعنی که زن ها در کار کردن از سرعت کمتری بر خوردارن و مردها چابک تر و سریع تر هستند. دلیل دیگر هم نگاه جنسی به این نوع کفش ها است. وقتی خانومی از این مدل کفش استفاده می کند به علت کند بودن و تعادل کمتر، راه رفتن معمولی تبدیل می شه به نوعی کت واک که این خودش بار جنسی داره و زن رو یک ابژه جنسی معرفی می کنه. اين دو دلیل کافی است تا بگوییم که جامعه ایی مرد سالار مثل جامعه ما از این نوع کفش استقبال بسیار خوبی کرده است.

قصد من از بیان کردن این نوشته نشون دادن نا رضايتي خودم از این نوع کفش و کثرت استفاده از اون در بین دوستانم بود. دوستانی که شاید خود رو فمینیست می دانند و خیلی دیگر از دوستان با آگاهی و نا آگاهی به راحتی خود را یک ابژه قرار می دن و یا اینکه به دیگران اجازه می دهند که آنها رو ابژه حساب کنند. و این که روز به روز استفاده از این نوع کفش و یا دیگر وسایل مثل آرایش های زیاد و لباس هایی به قول خودشون سکسی به بیشتر شدن این تفکر که زن می تونه وسیلیه برای راحتی مرد باشه رو افزایش می دهند این عملکرد خانم های جامعه به تفکر های متحجرانه دولت متحجرمون بیش تر دامن می زنه وهمین باعث می شه که از زنان ما انتظارات کم و پایینی داشته باشند و ارزش واقعی زن رو در جسمش بدونند.