صبر لبزیز شده زنان ایتالیائی: مثل ژامبون با ما رفتار می‌شود/شهرزادنیوز

محبوبیت برلوسکونی در میان زنان از 48 درصد در یک سال پیش به کم‌ترین میزان خود، یعنی 27 درصد رسیده است. برلوسکونی، به روال خود، آمار خودش را ارائه می‌دهد. او اخیراً در این مورد چنین جوکی را مطرح کرده است: "از زنان بین 20 تا 30 سال پرسیدند، آیا می‌خواهید با برلوسکونی سکس داشته باشید. 33 درصد گفتند: بله و 67 درصد گفتند: دوباره؟"

رفتار خوک‌وار برلوسکونی آخرین قطره‌ایست که صبر زنان ایتالیایی را لبریز کرده است، زنانی که عهد کرده‌اند به فرهنگ مردسالارانه منسوخ پایان بخشند.

شهرزادنیوز: "داستان آن ایتالیایی را که می‌خواهد به یک آلمانی یاد بدهد چطور یک زن زیبا را اغوا کند، شنیده‌اید؟" این سخنان برلوسکونی در جمع دانشجویان در مراسم رسمی فارغ‌التحصیلی آنان است. او مکثی می‌کند، یک ابرویش را بالا می‌برد، سرش را کج می‌کند، سپس حرکتی به نشانه گیلاس شامپاین و سکس دهانی می‌کند. جوک می‌ترکد؛ سالن ساکت است. او در صدد جبران حرفش می‌گوید: "این نسخه ملایم شده‌اش بود. نسخه اصلی، همان طور که می‌توانید تصورش را بکنید، بامزه‌تر است." چند دقیقه بعد، دوباره در حالی که به دو دختر بلوندی که آمده‌اند تا جایزه آکادمیک‌شان را بگیرند، پوزخند می‌زند و می‌گوید: "تبریک می‌گویم. شما دو نفر عالی هستید. دارم فکر می‌کنم شما را به بونگا - بونگا (پارتی‌های سکس بدنام‌اش) دعوت کنم." خنده‌ای بلند می‌شود تا سکوت ناراحت‌کننده شکسته شود.

برلوسکونی همیشه جوک می‌گوید. اما دیگر زنان ایتالیایی به جوک‌هایش نمی‌خندند. بی‌اعتنایی آشکار نخست وزیر به اتهامات متعدد فساد و افشاگر‌های بی‌پایان درباره پارتی‌های سکس‌اش خشم و نگرانی آفریده است. در فوریه سال جاری تقریبا یک میلیون نفر علیه رفتار بی‌ادبانه‌ی وی تظاهرات کردند. و از آن به بعد بر این خشم افزوده شده است. بر سرمقاله‌ها، نامه‌های سرگشاده خشمگینانه و اعتصابات جنسی افزوده شده است. در کشور، جنبش برابری در محل کار و مراجع قانون‌گذاری خواستار آن است که زنان در پست‌های قدرت قرار گیرند. ماریا لاتلا، سردبیر مجله "آ" می‌گوید: "بالاخره نارضایتی و خشم رو به گسترش است."

این خشم را می‌توان در نظرسنجی‌ها دید. محبوبیت برلوسکونی در میان زنان از 48 درصد در یک سال پیش به کم‌ترین میزان خود، یعنی 27 درصد رسیده است. برلوسکونی، به روال خود، آمار خودش را ارائه می‌دهد. او اخیراً در این مورد چنین جوکی را مطرح کرده است: "از زنان بین 20 تا 30 سال پرسیدند: آیا می‌خواهید با برلوسکونی سکس داشته باشید. 33 درصد گفتند: بله و 67 درصد گفتند: دوباره؟"

"آرسیدونا"، یک گروه زنان، ماه پیش شکایتی علیه برلوسکونی به اتهام 25 سال سوء استفاده از زنان ایتالیایی مطرح کرد. والریا آجووالاستی، رئیس گروه، می‌گوید: "رفتار نخست وزیر - که اکنون اتهام فحشای صغر سن متوجه اوست - دیگر قابل تحمل نیست."

این مرد 74 ساله اخیرا اعتراف کرده است که حدود 65 هزار دلار به یک رقاص شکم مراکشی هنگامی که 17 ساله بوده، پرداخت کرده است. او به خبرنگاران گفته است، اما این پول، آن گونه که بازپرس می‌گوید، برای درخواست جنسی در 13 مورد مختلف پرداخت نشده است. بلکه برای خرید یک دستگاه رفع مو بوده تا این رقاص شکم بتواند یک سالن زیبایی باز کند. "به او پول دادم تا تن‌فروشی نکند."

آنا فینوچیارو، سناتوری از حزب دمکرات اپوزیسیون، می‌گوید: "دوباره برلوسکونی می‌کوشد چیزی وحشتناک و جدی را به یک کمدی مضحک تبدیل کند. شأن زنان کالا نیست که بتوان آن را خرید و فروخت."

زنان ایتالیایی، مثل زنان آمریکایی، در دهه 1970 کرست‌های خود را سوزاندند و خواهان برابری حقوقی شدند. اما در دهه‌های بعد تمام دستاوردهایشان از دست رفت. بونینو، نایب رئیس سنای ایتالیا می‌گوید: "زنان در واقع شروع کرده‌اند به عقب‌گرد. آن‌ها دارند به خواب می‌روند." رفتار برلوسکونی خواست تغییر را به وجود آورده است. "آن‌ها دارند مصمم می‌شوند تا وضعیت فعلی را عوض کنند."

در تظاهرات‌های قبلی معترضان پلاکاردهایی حمل می‌کردند با شعار "کشور ما فاحشه‌خانه نیست" و "شأن‌مان را به ما بازگردانید." یک پلاکارد شامل آلت مردانه شل و اسیر قیچی‌های بزرگ بالای سر بیش از 100 هزار تظاهرکننده در میدان تاریخی "پیزا دل پوپولو" در اهتزاز بود. بیش از 200 تظاهرات مشابه در همان روز در شهرهای دیگر کشور برپا شد.

به گفته مونیکا بلوچی، هنرپیشه، موسولینی "عادت داشت بگوید که نبوغ یک خصوصیات مردانه" است. "ما از چنین سابقه‌ای می‌آییم و وقت زیادی برده است تا این ذهنیت را کنار بگذاریم." بلوچی که تحصیل در رشته حقوق را رها کرد تا مدل بشود، ممکن بود یک "ولینا" شود - یکی از آن شوگرل‌های زرق و برق دار همه جا حاضر در ایتالیا - اما به جایش تصمیم گرفت به پاریس برود و به عنوان هنرپیشه‌ای جدی پیشرفت کند. "در ایتالیا زنان باید چیزهای زیادی یاد بگیرند، اما مهم‌ترین چیزی که باید یاد بگیرند، داشتن اعتماد به نفس است. زنان ایتالیایی زیبا و جذاب هستند، اما باید بفهمند این تنها چیزی نیست که دارند."

20Apr2011italy2مارا کارفانا، شوگرل پیشین که برلوسکونی به عنوان وزیر برابری حقوقی منصوبش کرد، یک "اتوریته جنسیتی مستقل" را پیشنهاد کرده است. کارفانا که یک بار از سوی مجله "ماکسیم" به عنوان "جذاب‌ترین سیاستمدار دنیا" انتخاب شده است، با 20 شرکت تبلیغاتی بزرگ توافقنامه‌ای را امضا کرده است که طبق آن قرار است به سکسی کردن تصویر زنان پایان بخشیده شود و قول داده با ارائه یک لایحه از آن حمایت کند. برلوسکونی گفته است که از این قانون حمایت خواهد کرد و کارفانا از ابراز نظر در رابطه با اتهامات علیه او خودداری کرده است. وی اخیرا گفته است: "مهم است که این گونه تصویرسازی از زنان که غلط و زن‌ستیز است، متوقف شود."

در حال حاضر رسانه‌های ایتالیا پر است از پیکرهای لخت زنان. تابلوهای بزرگ تبلیغاتی زنان را در ژست‌های اغواگرانه و پاهای باز به تصویر می‌کشند. شوهای رادیویی با آه و ناله‌های ارضای جنسی می‌کوشند شنونده به خود جلب کنند و در برنامه‌های تلویزیونی چنان لباس پوشیده می‌شود که کالیگولا را هم به شرم وامی‌دارد. برلوسکونی در نقش دوگانه خود به عنوان یکی از قدرتمندان رسانه‌ای و رئیس دولت ایتالیا بیش از هر کس دیگری در شکل دادن به رسانه‌ها نقش داشته است. طی دهه 1970 او برنامه‌های انقلابی عرضه می‌کرد، از جمله مسابقه‌های سؤال و جوابی که زنان خانه‌دار هر بار که رقبای مردان‌شان به سؤالی پاسخ درست می‌داند باید یک تکه از لباس خود را بیرون می‌آوردند، مثلا پیش‌بند، دستکش آشپزخانه، لباس خانه و کش جوراب. فرمت شوی تلویزیونی موفق از آن زمان تا کنون تغییری نکرده است: مردان هنوز در جلوی صحنه هستند، شرکت‌کنندگان و برندگان‌اند، در حالی که زنان به عقب رانده می‌شوند تا ساکت لباس‌شان را در بیاورند. لورلا زاناردو که فیلم مستند پرطرفدارش به نام "بدن زنان" زن‌ستیزی در تلویزیون‌های ایتالیایی را به نقد می‌کشد، می‌گوید: "در تلویزیون با زنان مثل ژامبون رفتار می‌شود. زن یا یک هیچ منفعل است یا یک فاحشه بی‌حیا. در حالی که زنان دنیا به سوی برابری جنسیتی حرکت می‌کند، ما زنان ایتالیایی در زمان گیر کرده‌ایم و در یک نقش دائمی فرمانبرداری زندگی می‌کنیم."

مسلما آمارها مبهوت‌کننده‌اند. طبق گزارش "شکاف جنسیتی جهانی 2010" منتشره از سوی فوروم اقتصادی جهانی، ایتالیا از نظر حقوق زنان در رده 74 ام پس از کلمبیا، پرو و رومانی قرار دارد. شاخص‌ها شامل تساوی دستمزد، مشارکت در نیروی کار و خشونت خانگی هستند. طبق آمار دیگری، 95 درصد مردان ایتالیا هرگز از ماشین رختشویی استفاده نکرده‌اند و زنان ایتالیایی 21 ساعت در هفته را صرف کارهای خانگی می‌کنند، در حالی که مردان فقط 4 ساعت در خانه کار می‌کنند. بلوچی می‌گوید: "این یک سنت لاتین است که مردان برای کار خانگی زیادی مردسالارند. تصور این بود - و هنوز هم هست - که زنان باید در خانه باشند، بچه درست کنند و پدر باید یک مرد واقعی باشد که همیشه اوضاع را تحت کنترل دارد."

بسیاری شروع کرده‌اند به شمارش معکوس برای پایان دوره بونگا - بونگا در پایان دوره ریاست جمهوری برلوسکونی در سال 2013. فینوچیارو می‌گوید: "وقت آن است که کشور را پس بگیریم و سیر تاریخ را عوض کنیم. زنان پیشگامان جدید هستند و باید به آن‌ها کمک شود. ما نماینده قدرت مدرن بزرگی هستیم."

شهرزادنیوز