انقلاب مصر از نگاه پنج زن /بیل لا

انقلاب مصر ناگهانی رخ نداد. سالها بود که فعالان، مردان و زنان برای تغییر و تحول فشار می آورند.
در اینجا پنج زن (وبلاگ نویس جوان، دختر یکی از اعضای قدرتمند اخوان المسلمین، دکتر مسیحی قبطی، سازمان دهنده اتحادیه های کارگری و زندانی سیاسی سابق و فعال طرفدار دمکراسی) که این انقلاب را شکل دادند و تعریف بخشیدند، توضیح می دهند که این تحولات برای آنها چه معنایی دارد.

دالیا زیاده

من وقتی برای اولین بار دالیا را دیدم، او فعال سایبری بود و وبلاگش را در خدمت احقاق حقوق مصری ها بخصوص زنان گذاشته بود. اکنون که سه سال از آن زمان می گذرد او فعالی کارکشته در عرصه وبلاگنویسی شده است.

اما او در میدان تحریر و شانه به شانه یک زن فقیر و کم سواد بود که متوجه شد بخشی از حادثه بزرگی است.

"از این زن پرسیدم چرا آمده و او گفت که برای "تغییر،" اینجا بود که فهمیدم انقلاب شروع شده است."

اما او این سرابی بود: "در جریان انقلاب مهم نبود که شما جوان یا پیر، مرد یا زن هستید. تنها مهم این بود که شما مصری هستید."

"اما الان به تفاوت هایمان بازگشتیم. شما مرد هستید، شما زن هستید، به ما گفته می شود که نباید با هم اختلاط کنیم و دیگر نباید راجع به هر چیزی صحبت کنیم."
"این ناامیدی و ترس به قلب من می دهد."

زهرا الشطر

آخرین باری که من زهرا، مادر سه کودک را دیدم، مارس 2008 بود.
او که دفتردار مدرسه است به تازگی از دیدار پدر و شوهر زندانیش می آمد. آنها هر دو اعضای حزب اخوان المسلمین بودند که در آن زمان غیرقانونی بود.
او مصمم بود که برای آزادی آنها بجنگد و بی مهابا به حکومت نامه می نوشت و از رسانه ها تقاضای کمک می کرد.
اکنون هر دوی آنها آزاد هستند. او انرژی خود را معطوف آموزش و پرورش کرده است: "مهمترین عنصر این انقلاب آزادی و امیدی است که به کودکان مصر داده است."
او می گوید از اینکه "بچه ها به شیوه دیگری می اندیشند، روی پروژه های مختلفی کار می کنند و به ارزش های گوناگونی اعتقاد دارند" خشنود است.

مونا مینا

مونا مینا مسیحی است. او رهبر سازمانی است بنام "پزشکان بدون حق."
او سالهاست که برای درآمد بیشتر و شرایط کار بهتر پزشکان مبارزه می کند. سرکوب و فساد دولت حسنی مبارک پیروزی در این نبرد را غیرممکن کرده بود.

او اکنون از این فرصت استفاده می کند. او نیز در میدان تحریر بود، اما نگران است که انقلاب ربوده شود و وضعیت گذشته دوباره حاکم شود.

"احساس آزادی تازه آغاز شده، اما هنوز تمام نشده است. این گام نخست راهی طولانی است و هنوز اتفاقات زیادی باید بیافتد تا آزادی واقعی مستقر شود."

مونا می گوید که او و سایر معترضان خیابان میدان تحریر اگر لازم باشد "برای زنده نگهداشتن انقلاب، خون می ریزند."

جمیله اسماعیل

جمیله اسماعیل مجری محبوب تلویزیون بود که همراه با شوهرش، ایمن نور، حسنی مبارک را به چالش کشیدند.

ایمن نور نامزد ریاست جمهوری شد، اما شکست خورد. او از مصونیت مجلس محروم شد و به زندان افتاد.

حساب بانکی آنها مسدود شد. جمیله شغل خود را از دست داد و طی سالهایی که برای آزادی شوهرش تلاش می کرد مورد آزار و اذیت قرار گرفت.

او دستاورد مصری ها را با فروپاشی دیوار برلین مقایسه می کند و به هموطنانش مفتخر است: "ما خودمان انقلاب کردیم. مردم مصر به کسی وامدار نیستند."

و الان "برای اولین بار کشور ما است نه کشور آنها (رژیم سابق)."

"قدم زندن در خیابان با گذشته تفاوتی جدی دارد، برای اولین بار احساس می کنی که خیابان خودت است، محله خودت است، کشور خودت است."
جملیه قرار است نامزد انتخابات مجلس شود که امسال برگزار می شود.

عایشه عبدالعزیز

عایشه کشاورزی در دلتای نیل و سازمان دهنده اتحادیه های کارگری است. عایشه که ازدواج نکرده در منزل در صدر میز می نشیند. او خیلی با سایر زنان روستایی تفاوت دارد.
در سال 2008، او رهبری اعتصابی را برای کسب حقوق برابر بین زنان و مردان کارگر در کارخانه تنباکو بر عهده داشت. با وجود همه موانعی که وجود داشت، او این نبرد را برد. اما سال گذشته تلاشش برای کسب کرسی مجلس شکست خورد. تقلب فاحشی در انتخابات شده بود.

او در انتخابات امسال مجددا نامزد خواهد شد. چه ببرد و چه ببازد، او برای مدارس بهتر،بیمارستان های بهتر، جاده های بهتر و آب تمیز مبارزه خواهد کرد.

"من زن هستم و خدا را شکر که حقوق خود را می دانم."

اما او فکر نمی کند که مصر هرگز یک رئیس جمهور زن داشته باشد.
"نه، نه، نه، این مشکلی برای من نیست. مصر کشور بسیار دشواری است، اداره آن واقعا به مرد احتیاج دارد."

بی بی سی