تولدمان مبارک- برای بهاره هدایت/ نفیسه آزاد

خاورمیانه ی همیشه خونین، با گام های لرزانش به سمت آزادی خیز برمی دارد، دل هایمان می لرزد از دیدن زنانی که آرزوهای قرن ها را کف دست گرفته اند و خیابان های همیشه نامحرم را فتح می کنند، دلالان اسلحه و نفت، خدایان معامله گر زندگی ها را به چشم بر هم زندنی معامله می کنند و دنیای کرخت، پیچیده در صنعت و نیاز و کارت های اعتباری و شوهای تلویزیونی دروغ ها را برمی تابد و خم به ابرو نمی آورد. این ماییم، زنان و مردانی با آرزوهای بزرگ که در تونس و مصر مردم صاحب حق نامیده می شویم، در لیبی هواپیماهای ساخته شده از رنج سالیان ما بزرگوارانه به حمایت می آیند، در بحرین قربانی معادلات سیاسی می شویم و حقمان فراموش می شود، در یمن و سوریه و هر جای این سرزمین تلخ کام و سخت روزگار قربانی می دهیم و امید می بندیم و این راه انگار پایانی ندارد.

چهره ی تب دارت خواهر جان، زمانی که تو را دیدم و می گفتی که از حقوق همه ی دانشجویان زندانی با هر نوع طرز تفکری دفاع می کنی، گره می خورد به چهره های هراس زده ی خواهرانمان در تونس وقتی فردای انقلاب به آنها گفتند باید به آشپزخانه ها برگردند، می آید تا مصر جایی که روح میدان التحریر آنقدر باقی نماند که ارتش از زنان معترض گواهی بکارت نخواهد و مردان سیاست، زنان را وجه المصالحه ی ائتلاف های ننگینشان نکنند، می رود تا تصویر زن بحرینی که سنی است و مردمش را حمایت می کند، می رود تا زنان آزار دیده ی لیبیایی که دست بسته راهی زندان می شوند، می رود تا فلسطین و لبنان و می آید اینجا دوباره پیش تصویر تو پشت میله های زندان.

اشک آور نیازی نیست، ما برای قرن ها می توانیم بر مصیبت هایمان گریه کنیم.اما بگذار که این بار امیدمان را به مرزها کوچک نکنیم، ما مردمی هستیم که دلهایمان با هم است و دست هایمان با هم خواهد بود. بهاری را که زادروز توست را به زادروز همه ی انسان های آزاده ی دنیا تبدیل می کنیم، همه ی ما با تو متولد می شویم و کدام تولد است که خون و درد و فریاد نداشته باشد. شمع ها را روشن می کنیم، به تعداد روز هایی که فریاد کشیدیم و تنهایی دیدیم و زندان نصیب مان شد، سوگند می خوریم که این بار آزاد و آزاده متولد شویم.

تولدمان مبارک!