مرد برهنه، تزیینی که به آن عادت نداریم/ کیانا کریمی

زن های برهنه در تبلیغهای شکلات را دیده اید؟ زن های برهنه تبلیغهای اتوموبیل را چطور؟ یا آنهایی که داروی لاغری تبلیغ می کنند، یا داروی چاقی، یا داروی سردرد، یا پا درد. چشمهای ما به همگی این زنها عادت دارند. هیچ تضادی بین یک اتومبیل بنز و زنی را که روی آن لمیده حس نمی کنیم. این زنها و نقش تزیینی شان همه برای ما بدیهی اند.

اما اگر جای این زنها را با مردهای برهنه عوض کنیم چه؟ اگر یک مرد برهنه به شما لبخند بزند و به یک ماشین لباسشویی، یا اتو یا سشوار اشاره کند آیا بدیهی اش می پندارید؟ یا اگر یک مرد برهنه در تصویری به شما شکلات تعارف کند...آیا این تصویر در ذهن ما بی اندازه عجیب و بی ربط نیست؟ مرد برهنه به اتو چه ربطی دارد؟ یا به سشوار و غیره.

اگر مرد برهنه در چنین تصویری را عجیب می پنداریم، وقت آن است که در ذهنمان از تصویر روزمره آن زن برهنه که در نهایت معصومیت به ما لبخند می زند و بنز تعارف می کند هم آشنایی زدایی کنیم و از خود بپرسیم زن برهنه و بنز چه ربطی دارند؟ واقعا آن زن در آن تصویر چه میکند؟ و سوال مهمتر اینکه اگر ما بطور روزمره و مداوم شاهد زنهای برهنه بعنوان تزیین باشیم چه اتفاقی برای تصویر ذهنی ما از زن می افتد؟

انواع مختلف سانسورچی ها از جمله حامیان حجاب اجباری با حضور این زنها مخالفند و دستور کار بدوی و ساده ای دارند: سانسور. سانسور و پوشش اجباری آن زن در تبلیغ - سوای تمام تجاوزی که به حقوق آن زن می کند - فقط به کالایی تر بودن تصویر زن کمک می کند. نمونه اش را در تبلیغهای حجاب اول مهر ماه و بیلبوردهای ارشادی- حکومتی بارها دیده ایم: زن بدون حجاب مانند شکلات بی پوشش است، برق بی لامپ، الماس بی گنجه... توهینهایی از این دست. در تبلیغ بنز، زن برهنه همچنان یک انسان تلقی میشود، اما در تبلیغات سانسورکنندگان آن تبلیغ، زن تماما به یک کالا مانند شکلات یا لامپ تشبیه می شود. سانسور مشکل تزیینی بودن را با توهین صد چندان آزاده نبودن و انسان نبودن همراه می کند. چالش اینجاست که ما با عقیده و التزام به آزادی انسانها از خود بپرسیم آیا آن زن برهنه در آن پوستر جایی دارد یا نه و اگر ندارد راه درست اعتراض چیست.

***

صد سالگی روز زن مبارک... به امید آینده ای که در آن ما به زن بعنوان تزیین عادت نداریم.