جوانان مصری مرزهای ترس را پشت سر گذاشته اند

"مبارک پیشکش کسانی که دوستش دارند"

تغییر برای برابری - به نقل از فمینیست پرسپکتیو، ترجمه شهرزاد امین

همه فکر می کردند که مبارک خبر استعفای خودش را در سخنرانی اش در 10 فوریه خواهد داد. فضای جشن و سرور میدان التحریربعد از سخنرانی مبارک، به فضایی از خشم و عصبانیت تبدیل شد. در طول شب آکتویست ها فریاد می زدند "نمیترسیم، نمیترسیم". جوانان مصری مرزهای ترس را پشت سر گذاشتند. یاسمینه الندیم وبلاگ نویس نمیتواند این موضوع را بفهمد که چگونه دولتهای اروپایی و آمریکا می خواهند مسئولیت گذار به دمکراسی در مصر را به مبارک و رژیم وی بسپارند. یاسمینه الندیم می گوید " اگر آنها او را خیلی دوست دارند پیشکش خودشان".

یاسمینه الندیم یکی از وبلاگ نویسان جوانی است که همراه با بسیاری دیگر از وبلاگ نویسان نقش فعالی را در پیشبرد اعتراضات اخیر داشته است.یاسمینه در یک موسسه آموزشی ایتالیایی کار میکند که وظیفه اش کمک به بالا بردن سطح صلاحیت مردم از طریق شبکه های اجتماعی است. زمانی که اینترنت قطع شد او سعی کرد به کار اطلاع رسانی اش ادامه دهد. با این وجود وی از بابت دوری از مصر ناراحت است و می گوید "بسیاری از ما بدلیل اینکه نمی توانستیم در میدان التحریرحضور داشته باشیم گریه کردیم. همه پروازها به مصر کنسل شدند و حوادث به سرعت زیادی اتفاق می افتاد".

جوانان بیرون گذاشته میشوند

یاسمینه تاکید می کند که برای احقاق حقوق زنان بایستی راه طولانی پیموده شود اما دمکراسی لازمه انجام اصلاحات است. او هیچگونه سمپاتی نسبت به رهبر گروه اخوان المسلمین ندارد. یاسمینه اشاره می کند که در مذاکرات با معاون رییس جمهور نمایندگانی از اقشار مختلف حضور داشته اند. در ابتدا نمایندگان جوانان که بانیان اصلی تظاهراتها بودند به مذاکرات راه داده نمی شدند. " به جوانان اطلاع داده نمی شد که گفتگوها کجا و در چه زمانی صورت می گیرد اما یکی از زنان این موضوع را پیگیری نمود ودر گفتگوهای اخیر حضور داشت."
برای فهم این موضوع که دیکتاتوری 30 ساله چه بر سر ما آورده است به زمانی بیش از دو هفته نیاز داریم".

برای مجسم کردن قدم بزرگی که زنان با حضورشان در خیابانها، با فریادهایشان، با رهبری کردن تظاهراتها برداشته اند، او به اذیت و آزارهاری جنسی که این زنان روزانه متحمل می شدند اشاره می کند. در دوران دبیرستان او و دوستانش سعی می کردند این آزارها را با شوخی بگذرانند. آنها آزار و اذیتها را هدیه خیابانی می خواندند و از همدیگر سوال می کردنند "ایا امروزهدیه ای از خیابان گرفته ای؟"

اذیت و آزارهای جنسی بر روی نقشه

کمتر زنانی نتیجه ای از گزارش اذیت و آزارهای جنسی به پلیس، که خودشان معمولن پشت این قضایا قرار دارند می بینند. اغلب این زنان از حمایت خانواده هایشان محرومند. برای آنها خیلی مهم است که مارک ماجراجو و جنجال برانگیز را نخوری. به همین دلیل فمینیستها یک کار تحقیقی در مورد وسعت این عارضه را شروع کرده اند. افراد می توانند بدون ذکر نام اذیت و آزارهای جنسی را گزارش دهند. هم اکنون نقشه ای وجود دارد که از روی آن می توان به وسعت اذیت و آزارهای جنسی در برخی مناطق پی برد. اما اکنون میدان التحریربه به منطقه آزادی تبدیل شده است، نمودی از آن که دنیای دیگری هم ممکن است.

یاسمینه الندیم این موضوع را که تظاهرکنندگان، قشری از طبقات میانی جامعه را تشکیل می دهند را انکار می کند و می گوید این هم از آن "حقایقی" است که رژیم با کمال میل میخواهد منتقل کند. او تاکید میکند آنانی که سواد خواندن و نوشتن ندارند و یا به اینترنت دسترسی ندارند حوادث را از طریق فرزندانشان، از طریق مردم خیابان و یا رانندگان تاکسی ها پیگیری می کنند. این انسانها می خواهند که فرزندانشان آینده بهتری داشته باشند. من 25 سال سن دارم و فرزندی ندارم. حتی همسن و سالان من هم برای منافع خودشان مبارزه نمی کنند. ما برای نسل جدید مبارزه می کنیم تا شاید آنچه را که ما نداشتیم آنها بتوا نند به دست بیاورند.

 بی تردید هستند افرادی که از تغییرات هراس دارند دقیقن مثل بسیاری از دولتهای غربی. این رژیم تسلط وحشتناکی بر روی ما داشته است. هر کسی در هر زمانی می تواند به راحتی مفقود، زندانی و یا به گروگان گرفته شود. قضیه برداشته شدن پلیس از خیابانها همزمان با آزاد شدن زندانیانی با جرمهای جنایی از نظر یاسمینه استراتژی شناخته شده ای است.
تلویزیون دولتی نیز در ترساندن مردم کمک میکند. چند روز پیش اخطار دادند که بدلیل ناامنی ناشی از تظاهرات خیابانی، بزهکاران به زنان در جانه هایشان تجاوز می کنند.

تفرقه بینداز و حکومت کن

یاسمینه با خنده تعریف می کند که چگونه مادر و خواهرانش برای لحظه ای تصمیم گرفتند زیر تختهایشان بخوابند تا اینکه دریافتند که این ترفند هم ازسنخ تبلیغات کلاسیک و شناخته شده است.

پیام این است که این فقط مبارک و رژیم او هستند که می توانند به ما امنیت ببخشند. اما افراد زیادی هستند که می توانند کارهای بهتری انجام دهند. 85 میلیون مصری وجود دارد. نگویید که ما نمی توانیم کس دیگری را پیدا کنیم. ما به شما یک تصویر واقعی از حکومت مبارک ارایه داده ایم.

هیچکسی در خیابانهای مبارک امنیت نداشت به طوریکه کسی جرات صحبت کردن از دستگیریها، شکنجه ها و کشتارها را نداشت، اینها بعنوان تک حوادثی دیده می شدند. اما حالا اکثرا می دانند این کارها سیستماتیک توسط رژیم مبارک صورت می گرفت وگریبانگیر هر کسی در هر زمانی می توانست بشود.

 در یک دنیای جهانشهری همه ما همسایه، خواهر و برادر همدیگر هستم.

او امیدوار است که مردم غرب بفهمند که مردم مصر چه زجرهایی را متحمل شده اند و چگونه رژیم مبارک با توسل به خشونت، تجاوز وایجاد ناامنی توانسته است قدرت خود را نگه دارد. و چه توهین بزرگی است که دولتهای غربی امنیت و ثبات را به آزادی، دمکراسی و عدالت ترجیح می دهند.

به اعتقاد یاسمینه گذار مسالمت آمیز به دمکراسی، استراتژی مورد استفاده دولت تک حزبی چین است که در حال حاضر سایر دولتها نیز با ارجاع به مسایل دا خلی کشور، رعایت آن در مصر را نیز توصیه می کنند.

یاسمینه نمی تواند این موضو ع را بپذیرد که غربیها بخا طر ترس از دخالت در امور داخلی دیگر کشورها از مبارزات آزادیخواهانه مردم مصر حمایت نکنند.

 نگو که آنان نمی خواهند در امور داخلی ما دخالت کنند چرا که آنها این کار را در حال حاصر انجام می دهند. عدم موضع گیری نمی تواند پاسخگو باشد. هم دولتهای اروپایی و هم دولت آمریکا اندر محاسن آزادی، دمکراسی و اصلا حات باب سخن می دهند اما بطور جدی موضع گیری نمی کنند. در عوض سعی دارند با مانورهای مختلف حافظ منافع خود باشند. باور کن این معنا و مفهومش این است که آنان در امور دا خلی ما دخالت می کنند.

Jenny Rönngren

ترجمه شهرزاد امین

http://feministisktperspektiv.se/2011/02/11/den-som-gillar-mubarak-kan-fa-honom/