شغل تان را رها کنید وگرنه ما سرهایتان را از بدنتان جدا می کنیم

گزارشی از سوی سازمان دیده بان حقوق بشر نشان می دهد که زنان افغان مجددا در حال محروم شدن از حقوق شان هستند. زنان در مناطقی از افغانستان که تحت تصرف طالبان مانده، می گویند که دوباره در معرض تهدید و حمله قرار گرفته و وادار به ترک مشاغل و تحصیل می شوند چون ترس از این که حقوقشان قربانی بخشی از معامله با شورشیان برای پایان دادن به جنگ در افغانستان بشود، افزایش یافته است.

زنان، حملاتی را گزارش کرده اند و نامه هایی دریافت کردند که به آنان در صورت ادامه شغل شان و یا حتی تماس با ایستگاه های رادیویی و درخواست آهنگ و موسیقی، هشدار خشونت آمیز داده است.

یک معلم زن در مدرسه ای دخترانه در ایالت جنوبی افغانستان نامه ای دریافت کرده که می گوید:« ما به تو هشدار دادیم که هرچه سریع تر کار معلمی را ترک کنی در غیر این صورت سر بچه هایت را قطع می کنیم و دخترت را آتش می زنیم».

زن دیگری، جمیلا، در آگوست سال 2009 که درحال کار برای کمیسیون انتخاباتی محلی بود با نامه ای که حاوی نشان رسمی طالبان بود، مورد تهدید قرار گرفته بود. نامه می گفت:« تو در اداره انتخابات با کافران و دشمنان مذهب کار می کنی. باید کارت را ول کنی وگرنه سرت را از بدنت جدا می کنیم». جمیلا، آن نامه را ندیده گرفت ولی چند روز بعد پدرش به قتل رسید. او کارش را رها کرد و به خانه برگشت.

فعالان زن بیمناک هستند از این که حقوق شان در معامله دولت افغان دارای پشتوانه آمریکایی با طالبان و یا دیگر گروه های شورشی یکجا فروخته شود. آنها اعتقاد دارند که اگر به طالبان سهمی در قدرت داده شود، زنان دوباره مثل سالهای 1996 تا 2001 که طالبان بر بیشتر کشور افغانستان حکومت می کرد، به وضعیت نزدیک به بردگی تنزل می یابند. آن زمان، زنان نمی توانستند بدون یکی از آشناهای مرد نزدیک از خانه خارج شوند و باید صورت و بدن شان را با پوشش سراسری برقع یا چادر می پوشاندند.

کارکردن زنان که 70درصد معلمان و 50درصد خدمات شهری را تشکیل داده بودند، جز در بخش خدمات درمانی ممنوع بود. آنان حتی به عنوان کارگران بخش پزشکی، تحت محدودیت های شدید بودند و خیلی از زنان یا هنگام تولد نوزادانشان و یا به خاطر بیماری های ناشی از نبود مراقبت های بهداشتی می مردند. سازمان ملل برآورد کرده بود که فقط سه درصد از دختران در دوره حکومت طالبان تحصیلات اولیه را دریافت می کردند.

وقتی که سال گذشته، جنگ به بن بست رسید، افغان ها و رهبران خارجی زمینه را برای گفتگو با شورشیان فراهم کردند آن هم با ادعای این که میانه رو تر و عمل گرا تر از دولت سرنگون شده طالبان در سال 2001 هستند. ژنرال گرایم لمب، رئیس نیروهای امنیت بین المللی، بخش استقرار مجدد، گفت:« این طالبان چه کسانی هستند؟ آنها مردم بومی هستند. اکثریت عظیمی که تفنگ هایی اجیرشده هستند؛ نه در حال نبرد برای دلایل ایدئولوژیکی».

این ایده که امروز طالبان نسبت به گذشته خصومت کمتری با زنان دارد، با تجریبات زنان در مناطق تحت تصرف طالبان در تناقض است. گزارش دیده بان حقوق بشر برپایه مصاحبه با 90زن در مناطق بزرگی در چهار استان مختلف که در دست شورشیان باقی مانده، نشان می دهد که زنان در حال محروم شدن از حقوقشان هستند.

این گزارش با عنوان« طالب ده دلاری و حقوق زنان: زنان افغانستان و خطر مصالحه و استقرار مجدد» این هفته منشتر شده است. این گزارش می گوید که این باور و عقیده که طالبان جدید، بیشتر تحت تاثیر پول ظاهر شده است تا ایدئولوژی، اشتباه است.

در این این گزارش این ایده که« طالب ده دلاری»برای پول می جنگد، به عنوان تلاشی از سوی آمریکا و نیروهای ناتو برای تقسیم قدرت مورد انتقاد قرار می گیرد؛ ایده ای که خوشایند ذائقه شنوندگان غربی است که قبلا به آنها گفته شده بود که آنها(طالبان) دشمنی برای شکست خوردن بودند. دیگر رهبران شورشیان هم به اندازه طالبان در خصومت با زنان سهیم هستند. قوی ترین نیروی شورشی در استان جنوب کابل، حزب اسلامی است که رهبران غربی و افغان با آنها به عنوان گروهی صحبت کرده اند که شاید با مشارکت در دولت اغوا شوند. رهبر این جنبش گلبدین حکمتیار است، کسی که مطابق گزارشها، اولین اقدام سیاسی اش اسیدپاشی به صورت دختران بی حجاب دانشجوی دانشگاه کابل در اوایل سال 1970 بوده است.

گزارش دیده بان حقوق بشر برای اولین بار است که سرکوب زنان در مناطق تحت کنترل طالبان در افغانستان را به صورت سیستماتیک مورد مطالعه قرار داده است. همه زنانی که با آنان مصاحبه شده و در این گزارش به دلایل امنیتی با اسم مستعار به آنها اشاره شده، گفتند که آزادی هایشان را از دست داده اند. در برخی موارد، زنان کشته شده بودند.
در روز 13 آوریل سال جاری، هوسایی 22ساله، یک دستیار زن، به محض خروج از محل کارش در یک سازمان توسعه آمریکایی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و روز بعد جان سپرد. او هفته قبل از سوی طالبان مورد تهدید قرار گرفته بود. بسیاری از تهدیدها شامل نامه هایی- مشهور به « شبنامه ها»- می شود که در شب به در خانه ها فرستاده می شود یا در مسجد محل گذاشته می شود. بلافاصله بعد از این که هوسایی کشته شد، نادیا که برای یک سازمان غیردولتی بین المللی کار می کرد، نامه ای دریافت کرد که به او می گفت که باید دست از کار برای کافران بکشد و « به همان شیوه ای که دیروز هوسایی را کشتیم که نامش در لیست مان بود، اسم تو و دیگر زنان هم در لیست مان است». گاهی نامه یکسانی برای چندین زن فرستاده می شود. در اواخر سال 2009، در استان کپیسا در شرق کابل، به زنان هشدار داده شده بود که برای درخواست آهنگ، به ایستگاه های رادیویی تلفن نزنند. آنها گفته بودند که اگر زنان این کار را انجام دهند، سرشان را جدا می کنند و یا اسید به صورت هایشان می پاشند.

با وجودی که نیمی از جمعیت کشور کمتر از روزی دو دلار درآمد دارند و کمبود شدید شغل و استخدام وجود دارد، بسیاری از زنان مجبور شده اند تا شغلشان را رها کنند و در خانه بمانند.

یکبار دیگر دستور به تعطیلی مدرسه دخترانه داده شده است که بعد از سال 2001 ظهور و جهشی دوباره داشتند. والی منصوب شده توسط طالبان در استان کندوز در شمال افغانستان دستوراتی صادر کرد مبنی بر این که هیچ دختری بعد از بلوغ حق تحصیل ندارد. در یک نامه تهدید آمیز که به مدرسه ای پرتاب شده بود، آمده است:« ما همین الان به شما اطلاع دادیم که مدرسه را ببندید و دختران پاک و بیگناه را تحت تسلط این دولت غیرمسلمان منحرف و گمراه نکنید».

این تهدیدها در استان کندوز به مدد ایجاد حریق، حمله با بمب و راکت عملی شده اند. در این استان حوادثی همچون تهوع دانش آموزان بدون دلیل مشخصی در چندین مدرسه رخ داده است که می تواند نتیجه مسمومیت گروهی باشد. یک رهبر معنوی طالبان هدفگیری مدارس دخترانه را شرح داده:« ما مخالف تحصیلات غیراسلامی برای زنان هستیم. ما آن مدارسی را که زنا، برهنگی و رفتار غیراسلامی را آموزش می دهند، می بندیم».

زنان فعال سیاسی مورد هدف قرار گرفته بودند و تعدادی از برجسته ترین آنها ترور شدند. عدم موفقیت در دستگیری قاتلان، دیگر زنان را از اجرای نقش فعال در این عرصه دلسرد کرد. دولت افغانستان همچنین برخوردی دمدمی و دوگانه با این موضوع داشته است.

این گزارش می گوید که زنان باید در هرگونه مذاکراتی درباره استقرار مجدد یا مطالحه و آشتی با طالبان مداخله داشته باشند و بتوانند از منافع شان حمایت کنند. یک زن نماینده مجلس این امکان را مورد تردید قرار می دهد:« طالبان ترجیح می دهد که مرگ زنی را در خیابان ببینید تا این که زن به رستورانی برود که مردی در آنجاست و غذا بگیرد. این ها، اینگونه مردمی هستند که ما درباره آنها صحبت می کنیم».

نامه قانون

« شما با دولت کار می کنید. ما طالبان به شما هشدار می دهیم که کار با این دولت را متوقف کنید درغیر این صورت جان شما را خواهیم گرفت. ما شما را به شیوه خشنی می کشیم طوری که هیچ زنی تاکنون به این شیوه کشته نشده باشد. این درس خوبی خواهد بود برای زنانی مثل شما که در حال کار هستند. پولی که دریافت می کنید از کافران آمده و حرام است. حالا انتخاب یا خود شماست».

نویسنده: پاتریک ککبرون

منبع: ایندپندنت