ما چشم انتظار فرداییم – برای نسرین ستوده که ستودنی است/ نگار انسان

خانم ستوده این روزها همه نگران شما هستند و من هم جدای از آنها نیستم. شاید لازم باشد در ابتدا بگویم که شما من را به خاطر نمی آورید، چون دیدارهای اندک مان گاهی در مقابل دادگاه انقلاب، گاهی در گردهمایی های 8 مارس و گاهی در سالگرد های 22 خرداد و کمپین و شاید در روزهای پر تنشی بوده که یارای به خاطر سپردن چیزی به جز آن تنش ها برایمان باقی نمی ماند. اما همان اندک دیدارها برایم کافی بود تا به وجود وکیلی نازنین و بی ادعا که بی هیچ چشم داشتی برای موکلانش کار می کند پی ببرم. بدانم که این سرزمین ، آزاد زنانی همچون شما دارد که معلم درس انسانیت هستند.

خانم ستوده نمی خواهم به سیاق بی گزیر این روزهایمان، قضاوت کنم، نمی خواهم آه و ناله سر دهم و قصه بگویم تا برسم به آنجا که بگویم دست از اعتصاب غذا بردارید. راستش شاید تنها راه باقی مانده من نیز در برابر بی عدالتی های این روزهای وطنم همین بود. شاید من هم آنجا بودم که در اوینی بودم که شما در آن اسیرید و اگر این بی عدالتی را می دیدم همین کار را می کردم که شما انجام داده اید. اما این را فراموش نکنید که این سرزمین غمگین به زنی همچون شما نیاز دارد که سلامت باشد و با شجاعت در برابر بی عدالتی ها بایستد. این سرزمین و کودکان و زنان بی گناهش که در کنج زندان ها اسیرند به شما نیاز دارند تا پناهشان باشید و حق شان را بستانید، تا از بار ظلمی که روزگار بر آنها روا داشته بکاهید. این روزها شما حاکمان را مرعوب کرده اید و نقشه آنها را نقش بر آب، چرا که به جای آنکه آنها را حاکم بر بدن خود کنید، خود بر بدنتان حاکم شده اید ، حالا شما خود حاکم خود هستید اما این تنها بخشی از ماجراست. نیما و مهراوه شما را سالم می خواهند حتی در زندان. همسرتان نیز هم. و خانواده بزرگتان که من و ما هم جزئی از آنها هستیم نیز سلامت شما را بر هر چیزی ارجح می دانیم.

خانم ستوده، جان شما برای همه ی ما ارزشمند است. وجود شریفتان گوهری ست گران بها. همه ما چشم انتظار شکستن اعتصاب شما و آزادی و بازگشتتان هستیم. پس بشکنید آن اعتصاب را. ما را چشم انتظار نگذارید که چشم انتظاری سخت است.