نامت سپیده دمی است که بر پیشانی آسمان می گذرد/ نیکزاد زنگنه

خانم ستوده را یکبار دیده ام. یک روز پس از آزاد شدنم رفته بودم دادگاه انقلاب برای تفهیم اتهام نهایی. آمده بود برای پیگیری کار موکلانش که یا هم سلولی من بودند و یا دوستان نزدیکم. زن مهربانی بود، با دو سه تا توصیه جانانه روانه ام کرد توی اتاقی که ملت را تفهیم اتهام می کردند. وقتی برگشتم بیرون، رفته بود.

نسرین ستوده از معدود آدم هایی است که نوشتن برایشان نیازی به شناخت ندارد. نیازی به دیدار و آشنایی و هم صحبتی نیز هم. لازم نیست کسی را بشناسی تا وظیفه شناسی و مسئولیت پذیری اش را تحسین کنی. لازم نیست کسی را دیده باشی تا بدانی مقاومت کردن وقتی خودت تنها نیستی و هزاران چشم براه بیرون میله ها داری، کار ساده ای نیست. لازم نیست با کسی حرف زده باشی تا بفهمی چقدر شجاعت و جسارت ریخته توی شریان های زنانه اش. لازم نیست با کسی آشنایی داشته باشی تا بدانی بازجویی پس ندادن یعنی چه؟ مقاومت کردن چقدر پرشکوه است و بی خبری چه بی رحمانه طولانی است.

خانم ستوده را یکبار دیده ام. در موقعیتی که مجال مناسبی برای هیچ دیداری نیست. اما حضور محسوس او در این روزها دوباره به خاطرم آورد که برای ابراز احترام و ارادت و تحسین به کسی نیازی به شناخت نداری. نیازی به دیدار و آشنایی و هم صحبتی نیز هم.