دوباره از همان خیابان ها

۱

حالا دیگر می‌توان از با معنی بودن۲۲ خرداد برای فعالان جنبش زنان در ایران سخن گفت، حالا که ۵ سال از ۲۲ خرداد ۸۴ می‌گذرد و فعالان جنبش زنان، می‌روند تا برای پنجمین سال با یادآوری فریادهای ۲۲ خرداد ۸۴ در مقابل دانشگاه تهران، و با یادآوری کتک هایی که در ۲۲ خرداد ۸۵ در میدان هفت تیر خوردند، همچنان از استواری بر خواستی بگویند که ۵ سال پیش تر فریاد کرده بودند و در تمام این پنج سال در توصیف و تحلیل اش هزاران صفحه نوشتند، برایش کتک خوردند، بازداشت شدند، به زندان رفتند و هزینه دادند.
۵ سالی که برای فعالان جنبش زنان در خیابان‌ها گذشت، از بهارستان تا اوین. از خیابان معلم و دادگاه انقلاب تا هفت تیر، ولی عصر، پارک لاله. و این فقط آن چیزی بود که به چشم می آمد، و اتفاق مهم‌تری در جای دیگری داشت رقم می خورد ؛ در خیابان‌های رشت، اصفهان، مهاباد و …
اتفاقات زیادی در این ۵ سال افتاده است. برای بسیاری‌شان می‌شد جشن گرفت، برای بسیاری‌شان می‌شد ناراحت شد و زانوی غم بغل گرفت. ۲۲ خرداد یکی از آن روزهایی است که شاید باید «جشن نامه» ای ترتیب می دادیم. که اگر چه ۵ سال تلاش زنان و مردان برابری خواه همچنان نتوانسته نتیجه‌ای که دنبال می‌کرد را روی کاغذها و در روزنامه‌ها و اخبار تغییر دهد، اما پای بسیاری از چیزهای مهم‌تر را به همان کاغذها و اخبار و روزنامه‌ها باز کرد و چیزهایی را در جامعه تغییر داد، که نتیجه‌اش اگر مهم‌تر از تغییر قوانین نباشد، کم اهمیت‌تر نیست.
شاید باید در تدارک چنین جشن نامه‌ای می بودیم. اما نکوداشت چیزهایی که به دست آورده‌ایم را به فرصت دیگری فروگذار کردیم و ترجیح دادیم به نکاتی بپردازیم که در این ۵ سال مغفول مانده اند. که به گمان مان این امر بیشتر می‌توانست یاری دهنده ی ما در ادامه ی راهمان باشد، تا بزرگداشت آنچه به دست آورده ایم.

۲

ایده‌ی کتاب حاضر از دل یک بحث طولانی اما بی نتیجه یپرامون کمپین یک میلیون امضا و وضعیت کنونی جامعه ایران پس از ۲۲ خرداد ۸۸ بیرون آمد. بحث بر سر این نکته که ادامه ی یک فعالیت اجتماعی، با افق تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان در شرایط حاضر تا چه حد ممکن است؟ این پرسش در بیرون از کمپین از دیرباز با شکل و صورت دیگری همواره مطرح بوده است؛ چنین حرکتی فارغ از امکان، چقدر مفید است؟
پیشاپیش مطالعه ی آنچه در اینجا گردهم آمده است می‌توان از این امر مطمئن بود که نتیجه‌ی مکتوب همان بحث‌ها هم تا چه اندازه می‌تواند مغشوش، ناپیوسته و متناقض باشد. در‌واقع امیدی هم به جمع آوری یک مجموعه ی به هم پیوسته، مکمل و راهگشا نبوده و نیست و صد البته حتی می‌توان مدعی شد که چنین مجموعه‌ای حتی نمی‌تواند مفید هم باشد.
در شرایط بحران زده ای که ما در آن قرار داریم، و در روزهایی که نمی‌توانیم حتی آنچه در آینده کوتاه مدت در پیش است را گمانه زنی کنیم، چه بهتر که با مجموعه‌ای از نگاه‌ها به یک پدیده ی تکین مواجه باشیم. شاید بتوانیم از خلال آن‌ها به تحلیل آنچه واقعاً دارد اتفاق می‌افتد بپردازیم و شاید بتوان بدین واسطه فهمید که «چه باید کرد؟».

۳

شکی نیست که چنین مجموعه‌ای حامل یک تناقض هم هست؛ چاپ چنین مجموعه‌ای، آن هم به صورت آنلاین، می‌تواند این اشتباه را متبادر کند که گرداوران این مجموعه بر این گمان اند که «حرف آخر را زده اند». برای آنکه چنین اشتباهی پیش نیاید، شاید لازم باشد که یادآوری کرد که این مجموعه تنها می‌خواهد بهانه ی لازم برای بازکردن باب گفتگو در مورد مسائل جدیدی که کمپین یک میلیون امضا به طور خاص و جنبش زنان به طور عام با آن مواجه است را پیش کشد. بی‌شک نقد آنچه در اینجا گردهم آمده است می‌تواند یگانه پاسخ صحیح به خواست این مجموعه و هدفی باشد که گرداوران آن در سر می پروراندند.

دانلود کتاب دوباره از همان خیابان ها

دوباره از همان خیابان ها