مراقب خودم هستم / رویا پاکزاد

یادم میاد شبی رو که با پدرم نشسته بودیم وداشتیم یکی از شبکه های خبری، که خانم شهلا شفیق و مهرانگیز کار دعوت شده بودند تا از کمپین 1 میلیون امضا صحبت کنند رو می دیدیم تماشا کردن اون برنامه جالب همانا و تصمیم قاطعانه ی من برای جمع کردن امضا و البته تشویق و امیدواری پدرم هم همانا!

یکی،دو تا،...، با هر امضایی که می گرفتم علاقه و اشتیاقم به این کار بیشتر می شد و احساس می کردم عرق ملی داره در وجودم فوران می کنه، تا اینکه خبر دار شدیم که: ای دل غافل، کجای کاریم که امضا جمع کردن به منظور بهبود بخشیدن به زندگی فردی و اجتماعی همین ملت، شده اقدام علیه امنیت ملی!!!! عجب پارادکس غریبی!

و دقیقاٌ از همین جا بود که مراقب خودت باش گفتنای پدر و مادر و دوست و فامیل و نصیحت های دلسوزانشون برای بی خیال کردن من شروع شد! ولی زهی خیال باطل، تازه راه افتاده بودم!

حالا دیگه یه موقع هایی یواشکی تو وقت های بیکاری دانشگاه، راهی پارک های مختلف می شم، چند ساعتی رو با مردم می گذزونم، پای درد ودلشون می شینم و از دیدن دونه دونه امضاهایی که با آگاهی دادن و متقاعد کردن مردم همین شهر جمع می کنم، لذت می برم و با هر روزی که شب می شه ، احساس دین منم به بچه ها، دانشجو ها، خانم ها و آقایون ورزشکار تو پارک، به دخترکای 12-13 ساله ی روستا ها، به هم وطنای عزیزم در خارج از کشور و حتی به مردی که با گفتن:" بدبختانه 3 تا دختر دارم" خیلی ناراحتم کرد بیشتر می شه و هر مراقب خودت باش گفتنی و نه به منزله ی کم کردن فعالیتم، که به امیدوارانه و با قاطعیت بیشتر گام برداشتن در این مسیر میدونم، چرا که کمپین و اعضاش بهم فهموندن همه ی ایرانی ها، خود من هستند پس باید خیلی مراقب خودم باشم!