یک گام بزرگ، کمپین / سمیه مظلومی

برای کار کمپین اولین چیزی که لازم است داشته باشی یک جفت کفش آهنین که نه، فکر کنم فولادین باشد. چون آن قدر از این طرف و آن طرف بانگ نا امیدی و یاس و سنگ اندازی و مخالفت و... می رسد که باید علاوه بر کفشت اعصابت هم فولادین باشد که بازهم بخندی، امیدوار باشی و ادامه دهی. شاید باید خیلی عاشق یا دردکشیده باشی. نمی دانم به هر حال چیزی که امید و توانت را روز به روز مضاعف کند. کمپینمان شاید از نظر خیلی ها کاری بیهوده و بی ثمر یا محافظه کارانه، ناقص و خام بود اما برای خودمان قدم بزرگ و سختی بود. شاید ما ضعیف بودیم. شاید توانمان کم بود اما همین بود. از همین جا شروع کردیم با امید به آینده، با امید پیشرفت و ...

آنقدرها هم آسان نبود. باید پی همه تهدید ها و بازداشت ها و هراس ها و... را به تنت بمالی و باز هم گستاخانه ادامه بدهی. باید پی همه تعجب ها و "این حرفها یعنی چی خانم" ها را به تنت بمالی و صبورانه ادامه بدهی. باید همه محکومیت های چپ و راست را بپذیری و باز هم ادامه بدهی و نفهمی که بلاخره کمپین حامی نظام است یا برانداز نظام و قصد تشویش اذهان عمومی دارد؟ خلاصه که باید چوب هر دو طرف را بخوری یا به عبارتی چوب دو سر طلا باشی! البته معمولا اکثر حرکت های اجتماعی اصلاحی چنین وضعی دارند. از طرفی با بنیادگراها و از طرفی با رادیکال ها و ...

امروز باز هم تهدید به کمیته انضباطی دانشگاه شدم! برای ۴ تا امضا که وقتی بیانیه اش را می خوانی گریه ات می گیرد که مگر ما چه می خواهیم؟ اینها که جزء ابتدایی ترین حقوق بشر هستند!