|
|
در صورت تصويب طرح پيشنهادي شوراي فرهنگ عمومي، روز جهاني زن (8 مارس) از سال آينده به عنوان روز <گفتوگوي زن ايراني با زنان خارجي> نامگذاري خواهد شد / فهيمه خضرحيدري
شنبه19 اسفند 1385
روزنامه اعتماد ملي: مشاور استاندار تهران در امور زنان در گفتوگو با ايسنا اعلام كرده است كه در صورت تصويب طرح پيشنهادي شوراي فرهنگ عمومي، روز جهاني زن (8 مارس) از سال آينده به عنوان روز <گفتوگوي زن ايراني با زنان خارجي> نامگذاري خواهد شد.
از سال 1975 كه سازمان ملل متحد روز هشتم مارس را به عنوان روز جهاني زن نامگذاري كرد تا به امروز كه در بيشتر كشورهاي جهان اين روز به عنوان روز زن به رسميت شناخته ميشود، بيش از سي سال ميگذرد اما هنوز 8 مارس نتوانسته جايگاهي در تقويم ايرانيان پيدا كند.
8 مارس زماني به ايران رسيد كه نزديك به چند دهه از وقوع و رسميت يافتن آن گذشته بود. زنان كارگر كارخانههاي پارچهبافي آمريكا در هشتم مارس سال 1857 ميلادي اتفاقي را رقم زدند و اعتراضاتي را نسبت به شرايط نابرابر كار و دستمزد خود مطرح كردند كه ادامه آن به وسيله زنان كارگر نيويورك و شيكاگو، دامنه اعتراضات زنان كارگر را به آلمان و زنان كارگر و روشنفكر در جوامع ديگر كشاند تا يك بار براي هميشه هشتم مارس به روزي براي تمام زنان جهان تبديل شود.
در ايران اما در 1301 هجري شمسي جمعيت <پيك سعادت نسوان> در شهر رشت نخستين توجهها را به 8 مارس به عنوان روز جهاني زن نشان دادند. بعدها اولين راهپيمايي رسمي براي بزرگداشت روز جهاني زن در ايران در سال 1331 برگزار شد و زنان در آن زمان اگرچه تحت نظارت و فشار نظامي اما به خيابانها آمدند تا هشتم مارس را گرامي بدارند. از اين تاريخ به بعد به جز در مقطع انقلاب ديگر هرگز هشتم مارس به عنوان يك حركت همگاني كه جمع بزرگي از زنان و مردان را براي توجه نمادين به حقوق زنان و بيان مطالبات اجتماعي، حقوقي، سياسي و اقتصادي اين گروه از جامعه به خيابانها ميكشد، تكرار نشد.
از يكسو رئيس شوراي فرهنگي- اجتماعي زنان، پرداختن به هشتم مارس را در شرايطي كه روز زن ايراني در تقويم ساليانه ما مشخص شده است بيمعنا ميداند و معتقد است روز جهاني زن هرگز در ايران جا نخواهد افتاد و از طرف ديگر در دانشگاهها و مراكز فرهنگي از چند سال گذشته تا به حال 8 مارس هر سال جديتر از سال گذشته برگزار ميشود و به روزني براي ورود به معضلات زنان و طرح مطالبات اين گروه تبديل شده است.
در همين حال شور و حال انقلابي در اواخر دهه 50 كمي پيش از به ثمر نشستن انقلاب در بهمن 1357 زنان را گردهم آورد و از آنجا كه بيستودوم بهمنماه با روز جهاني زن يعني شانزدهم اسفندماه فاصله چنداني نداشت پاي برخي از مطالبات زنان هم پيش كشيده شد و زناني از گروههاي مختلف اعلام موجوديت كردند اما امكان بزرگداشت هشتم مارس تنها در همين حد خلاصه شد و بساط تجمعهاي بعدي زنان كه با فاصلهاي 20 ساله در تعدادي از پاركهاي شهر در انظار عمومي برگزار ميشد خيلي زود برچيده شد.
اما امروز در شرايطي كه نزديك به 2 سال از آغاز به كار دولتي اصولگرا را پشتسر گذاشتهايم و در شرايطي كه تجربه 8 سال دولت اصلاحات را در چنته نهچندان پروپيمان خود داريم، مشاوران نهادهاي دولتي در برخوردي متفاوت با مقوله هشتم مارس توپ را به زمين زنان برميگردانند و دلايل برگزار نشدن روز جهاني زن در ايران و مخالفت با برگزاري آن را به مخالفت با افرادي ربط ميدهند كه اين روز را ملعبه قرار دادهاند تا جايگاه زن ايراني را نازل نشان داده و پيشرفتهاي صورت گرفته در اين زمينه را ناديده بگيرند!
فرحناز قندفروش، مشاور امور زنان استاندار تهران با اتخاذ چنين رويكردي يك بار ديگر به دوران اصلاحات باز ميگردد و اشاره ميكند كه بحث روز جهاني زن از زمان اصلاحات آغاز شد و در اين دوران جز شعارهاي زيادي كه در حوزه زنان داده شد، در حوزه عمل اتفاق خاصي رخ نداد؛ اما طبق رويكرد جديد دولت نهم، زنان مخاطبان اصلي هستند و در حوزه عمل نيز اقداماتي رخ داده، به گونهاي كه 350 تعاوني زنان تشكيل شده كه در مقايسه با دوره قبل آمار بالايي است.
با اين وجود اگرچه در تمامي ارزيابيهاي اصولگرايانه، دوران اصلاحات مردود شمرده ميشود اما دستكم از منظر زنان ميتوان گفت كه دولت اصلاحات با فراهم آوردن زمينه افزايش مطالبات زنان شرايطي را به وجود آورد تا امروز اگرچه هنوز جاي عنوان <روز جهاني زن> در هشتم مارس صفحات تقويم خالي است و اگرچه هنوز گروهي از فعالان حقوق زن به دادگاه فراخوانده و زنداني ميشوند اما افزايش سطح مطالبات زنان و خواست و فشار اجتماعي در دوره اصلاحات، زنان را در شرايطي قرار داده است كه اگرچه در بنبست ابتداييترين مطالبات خود باقي ماندهاند اما راه را براي روزهاي بعد و شايد 8 مارسهاي آينده هموار كردهاند