مرگ بانوی بزرگ با قلبی گشاده : مریم یوسفی از حامیان کمپین یک میلیون امضا در فرانسه درگذشت

تغییر برای برابری - مریم یوسفی از فعالان زن و حامیان کمپین یک میلیون امضا روز سه شتبه 7 ژوئیه 16 تیرماه در پاریس فرانسه در گذشت. روز جمعه 17 ژوئیه یادمانی در سوگ او در فرانسه برگزار می شود و دوستانش در فرانسه یادش را رامی می دارند. شیدان وثیق همسر او در بخشی از یادنامه ای برای مریم از آرزوهای همسرش چنین نوشته است :«بانوی من، بانوی ما، این بزرگ زن کوچک من، مریم یوسفی، که همواره، از خود، بسیار می داد، برای واپسین بار و این بار، با دادن همه ی خود، ازمیان ما رفت. او، مریم من، مریم ما، در جوش و خروش همواره بی صبرانه اش، زود تر از آن می رود که بار زحمات و مشقات، تلاش ها و رنج های فعالان اجتماعی- سیاسی چون خود را به دیده ببیند... او زود تر از آن می رود که بتواند زمینه های برآمدن آن چه که همواره آرزو و برای تحقق اش مبارزه می کرد را به چشم خود ببیند : آزادی، دموکراسی، برابری زن و مرد، حقوق بشر، لغو حکم اعدام، جدایی دولت و دین، جمهوریت لائیک... در ایران...»

مریم یوسفی در فعالیت های جمعی و خیابانی زنان و جمع اوری امضاهای حمایتی برای جنبش زنان، همچنین کمپین یک میلیون امضا از جمله حامیان بی ادعای این جنبش بود. رضا معینی مسئول سازمان گزارشگران بدون مرز از دوستان نزدیک مریم یوسفی است که شاهد تلاش های او در پیشبرد اهداف جنبش زنان در فرانسه بوده است. او در گفتگو با تغییر برای برابری برایمان از سوابق، ویژگی ها، آزردگی ها و تلاش های مریم می گوید:« وقتی به فرانسه آمد کم سن و سال بود. او از فعالان سياسي قديمي بود، مدتی با مجاهدین همکاری می کرد و اواخر دهه شصت از آنها جدا شد. از آنان دل آزرده بود اما از کشته شدگان و زندانيان آنها در آن سال ها که مي گفت مثل خودش بوده اند و صادقانه رفتند دفاع مي کرد. اين اواخر با جمهوري خواهان لائيک و دمکرات همکاري داشت اما شخصا مي دانم که کلا دلبستگي سياسي نداشت. بعد از 11 سپتامبر کمیته ای فرانسوی برای صلح و علیه جنگ در پاریس شکل گرفت که من و سپس مریم تنها عضو ایرانی کمیته بودیم و این کمیته دو روز بعد از 11 سپتامبر اولین تظاهرات گسترده را در پاريس براي عدم حمله به افغانستان سازمان داد.

مریم مدرس انفرماتيک بود و شبکه و بانک اطلاعاتي درس مي داد. سواد و دانش اش در عرصه حقوق زنان خوب بود. تقريبا با همه تئوري هاي جنبش فمينيستي در غرب اشنايي داشت و دنبال مي کرد و اين را فقط کساني که از نزديک او را مي شناختند مي فهميدند. اهل تظاهر نبود در کارهاي دمکراتيک همکاري مي کرد و در باره جنبش زنان خيلي جدي از همان اول کار کرد ، از برگزاری راهپيمایي تا ترجمه و ارسال مطلب براي شخصيت ها و نيروهاي فرانسوي، اگر يادتان باشد به کوشش او در همان روزهای اولیه حرکت کمپین حمايت هایی از سوي شبکه زنان فرانسوي از کمپين انجام شد. با حزب سبز هاي فرانسه رابطه داشت و حمايت از کمپين را او با آنها طرح کرد و حمايت ها را گرفت. هشت مارس را در پاريس و راهپيمايي زنان ايراني در اين روز را او راه انداخت. هر سال در اينجا عصر هشت مارس زنان راهپيمايي مي کنند. در چند سال گذشته مريم زنان ايراني را تشويق مي کرد که به راهپیمایی بروند و پلاکارد خواست هاي زنان ايران و به ويژه کمپين را در دست گیرند. تظاهرات دوسال پیش که دوستان کمپین را بازداشت کرده بودند با تلاش او به حمایت از زنان بازداشتی تبدیل شد. از بدو آغاز فعالیت کمپين بيشترين انرژي را براي آن گذاشت، بیشتر تنها کار می کرد . تنها بود و اين برايش آزار دهنده بود. شايد به دليل فرهنگ و تربيت فرانسوي و شايد هم به دنبال استفاده سياسي از ماجرا نبود. یکي از ويژه گي هايش که اينجا نادر است کمک کردن به ديگران بود. هميشه دست يکي توی دستش بود تا برایش کاری پيدا کند.همان بود که شیدان گفت بانوی بزرگی بود با قلبی گشاده.»

درگذشت این بزرگ زن را به همسرش شیدان وثیق، دوستانش و فعالان جنبش زنان تسلیت می گوییم . یاد وخاطره او گرامی باد.