بهبهانی: مطرح کردن خواسته‌ها، به هيچ عنوان بد نیست

سيمين بهبهانی، بانوی غزل ايران و حامی جنبش زنان، در نامه‌ای سرگشاده خطاب به فعالان جنبش زنان نوشته است: «‌دخترانم، خواهرانم چه شد که در چشمانتان ترديد می‌بينم و در کلامتان گله می‌شنوم؟»

نامه خانم بهبهانی در واکنش به انتقادها و بحث‌هايی است که در روزهای اخير درباره «همگرايی جنبش زنان» برای طرح مطالبات در انتخابات مطرح می‌شود. در بعضی از اين انتقادها گفته شده، همگرايی جنبش زنان حرکتی موازی با کمپين يک ميليون امضا و يا برای بی‌رنگ کردن آن شکل گرفته است.

سيمين بهبهانی آن‌گونه که خود در پايان اين نامه ذکر کرده از نخستين امضا کنندگان کمپين و همگرايی است. او خطاب به فعالان جنبش زنان نوشته است: «‌اگر کسانی با عقايد و انديشه‌های خاص به همگرايی دعوت شوند، فعاليت و همگامی آن‌ها تنها در حوزه برابری حقوق زن و مرد و پيوستن به کنوانسيون رفع تبعيض خواهد بود و البته باورها و ارزش‌های هر کس را نيز محترم می‌داريم.»

در گفت و گو با خانم بهبهانی، او ابتدا روی اين نکته تأکيد کرده و همگرايی را نشانه اتحاد رو به گسترش زنان دانست و گفت:

‌‌من در اين همگرايی هيچ موضوع بدی نمی‌بينم. چه اشکال دارد که مثلاً خانم طالقانی که عقايد خود را دارد و در ضمن آزادي‌خواه و خواهان حقوق برابر زن و مرد است، بيايد همدلی و همکاری کند. به نظر من اين مسأله تا جايی که به منش ديگران صدمه نزند، هيچ اشکالی ندارد و نشان دهنده اتحاد است.

چرا ما کمپين يک ميليون امضا درست کرديم؟ آيا می‌خواستيم تمام امضا کنندگان آن از افراد يک شکل و يک عقيده باشند و يا می‌خواستيم از عقايد مختلف کمک بگيريم؟ بنابراين کسانی که همگرا و همدل می‌شوند و فعاليت می‌کنند، هيچ کدام ضرری به عقايد و منش‌های ما نمی‌رسانند و هر کدام از ما عقايد خودمان را داريم.

خانم بهبهانی! به دنبال مطرح کردن خواسته‌های همگرايی زنان، بعضی از کانديداهای رياست جمهوری در واکنش به اين خواسته‌ها در سخنان خود وعده‌هايی به زنان دادند. شما فکر می‌کنيد رييس جمهور آينده در عمل به اين خواسته‌ها پاسخ خواهد داد؟

مطرح کردن خواسته‌ها را به هيچ عنوان بد نمی‌دانم و با خوش‌بينی به آن نگاه می‌کنم. ما هميشه بايد خواسته‌های خود را مطرح کنيم، اما اين‌که به خاطر اين خواسته‌ها به کسی رأی بدهيم، از نظر من اين چهار نفر تفاوت زيادی ندارند.

البته بعضی‌ها مانند آقای کروبی بهتر حرف می‌زنند، يا بعضی‌ها عقايد روشن‌تری دارند، ولی نتيجه يکسان است زيرا همه اين‌ها از يک فيلتر گذشته و برای کانديدا شدن پذيرفته شده‌اند.

در کشوری که هشتاد ميليون جمعيت دارد و چهل ميليون نفر می‌توانند رأی بدهند، نبايد چهار کانديدا را معرفی کنند و بگويند بايد يکی از اين چهار نفر را قبول کنی که به نظر من زياد با هم تفاوتی ندارند.‌

شما حمايت از اين دو حرکت را به نفع اهداف کلی جنبش زنان می‌دانيد‌؟

بله دقيقاً همين‌طور است. هر چقدر زنان منسجم‌تر و نزديک‌تر باشند، زودتر به هدف می‌رسند. اين‌ها چه رأی بدهند يا نه و چه انتخابات را تحريم کنند يا نه، مسأله اين است که يک نفر انتخاب يا انتصاب خواهد شد و بر مسند خواهد نشست. پس هيچ عيبی ندارد از حالا آن شخص را مکلف کنند که اگر بر مسند رياست جمهوری نشست، بايد خواسته‌های جنبش زنان را برآورده کند.

خانم بهبهانی! شما فکر می کنيد تا چه حد تغيير قوانين در بخش مربوط به خواسته‌های زنان امکان‌پذير است؟

در آغاز کار، ما در کانون نويسندگان اولين دستنوشته‌های قانون اساسی را بررسی کرديم و خود من در اين خصوص سخنرانی کردم و يادآور شدم که حقوق زنان در اين قانون بسيار پايمال شده است. اتفاقاً در بازنگری اولين دستنوشته‌های قانون اساسی، اين نکات در نظر گرفته و اصلاح شد.

اصلاح هميشه ممکن است و ما منتظر هستيم نکاتی در قانون اساسی اصلاح شود تا زودتر کشور ما به آبادی، آزادی و تعالی برسد.

شیرین فامیلی