مگر کمپین چه می خواهد جز تغییر قوانین تبعیض آمیز؟

با آغاز سال جدید روند سرکوب فعالین کمپین یک میلیون امضا شکل تازه ای به خود گرفت.تا به حال آنچه که خاطر آقایان را مکدر می کرده و بهانه ای دست می داد که احکام قضایی را مثل نقل و نبات صادر کنند فعالیت هایی همچون شرکت در تجمع و تحصن،نوشتارها و مقالات و گهگاه جمع آوری امضا بوده،اما انگار در سال جدید از طرف محاکم قضایی و امنیتی ابتکاری خرج داده شده و مهمانی رفتن و دید و بازدید نوروزی برای کمپینی ها قدغن می شود،کمپین که یک جنبش اجتماعی است تشکل خوانده می شود و عضویت در کمپین هم جرم تلقی می شود که بدیت ترتیب پرستو الهیاری به یکسال حبس تعزیری محکوم می شود و مریم مالک هم بازداشت و روانه زندان می گردد.

به جرات می توان که کمپین یک میلیون امضا از آغاز فعالیت خود تا به حال هزینه های گزاف و غیر قابل تصوری رو پرداخته است که دستگیری بیش از ۵۰ تن از فعالین کمپین و فیلترینگ سایت کمپین برای ۲۰ بار،و محرومیت های اجتماعی که گریبانگیر برخی از اعضای کمپین شده خود گواهی بر این مدعاست.پرسشی که شاید برای خیلی از کمپینی ها تا به حال پیش آمده این است که دلیل این همه فشار بر فعالین کمپین چیست؟آیا نقاط مبهم و گنگی در کمپین وجود دارد که حاکمیت احساس خطر می کند؟

مشکل بر می گردد به آنجا که متاسفانه مسئولین کشوری ما به جای بحث و مذاکره منطقی زورمداری و اقتدارگرایی را جایگزین آن کرده اند و تغییر قوانین تبعیض آمیز را نوعی بحران و چالشی که منجر به تضعیف نظام و امنیت ملی خواهد شد تلقی می کنند.این شیوه نگاه کردن به قضیه طبق هیچ شرایط و معیاری پذیرفته شدنی نیست، چرا که کمپین یک میلیون امضا مواضع و مطالبات خود را در یک چارچوب مشخص به صورت شفاف عنوان کرده است.کمپین نه اپوزیسیون است و نه فعالیت سیاسی و میل و گرایشی به قدرت دارد و نه هیچ اهداف پنهان و پشت پرده را دنبال می کند،بنابراین وصله هایی نظیر "براندازی نرم"( که خود این واژه هم بی معناست) به کمپین نمی چسبد و قطعا حق طلاق و ازدواج،سرپرستی فرزند و ارث و شهادت برابر نمی تواند هیچگونه وجه اشتراکی با ساختارهای سیاسی کشوری داشته باشد.

امروز و روز در میان سیاستمداران مختلف دنیا صحبت از "تغییر" است،کمپین هم به نوعی دیگر تغییر می خواهد و آن هم تغییر قوانین تبعیض آمیز،کمپینی ها شاخ و دم ندارند که اینطور با خشونت با آن ها رفتار می شود،آنها به برابری زن و مرد معتقدند و خواهان منزلت اجتماعی زن می باشند و برخلاف آنچه که در رسانه های دولتی تبلیغ می شود احترام و اعتبار بخشیدن به مقام زن را تنها در حرف و شعار نمی توان خلاصه کرد بلکه باید به صورت قانونی در جامعه به اجرا در آید.

نوید محبی